THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Επίπεδα οικονομικής κρίσης

 

Toυ Δρ Χρήστου ΦΙΦΗ

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

Νοέμβριος 2012

Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης οργάνωσε τη Δευτέρα 15 Οκτωβρίου μια διάλεξη του καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη για την οικονομική κρίση. Η διάλεξη είχε μεγάλη επιτυχία από πλευράς προσέλευσης κόσμου. Πάνω από 250 άτομα συνωστίστηκαν στην αίθουσα της Κοινότητας στο Lonsdale Street, τελευταία εκδήλωση πριν την προγραμματιζόμενη κατεδάφιση του κτιρίου. ΄Οσον αφορά την ανάπτυξη του θέματος, για πολλούς από τους προσελθέντες, δεν ήταν η αναμενόμενη. Ο ομιλητής επέκτεινε το θέμα του και μίλησε για Ευρωπαϊκή κρίση. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για Ελληνική κρίση, είπε, γιατί η Ελλάδα είναι μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει διάφορες κρίσεις, αλλά σημαντικές αποφάσεις των λαών και των εκλεγμένων κυβερνήσεών τους επηρεάζουν ιδιαίτερα τις χώρες τους, θετικά ή αρνητικά. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με την ελληνική οικονομική κρίση.

Η οικονομική κρίση παρουσιάζεται σε διάφορα επίπεδα, από το παγκόσμιο στο εθνικό. Είναι παγκόσμια, είναι Ευρωπαϊκή και είναι και Ελληνική. Είναι παγκόσμια ως αναπόφευκτη συνέπεια ης παγκοσμιοποίησης. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο και στάδιο νέων εξελίξεων. Οι αυξημένοι ρυθμοί παραγωγής μετακινούνται από τις αναπτυγμένες δυτικές χώρες προς τις αναπτυσσόμενες της Ασίας. Η Ασία σήμερα έχει κράτη με μεγάλους πληθυσμούς (π. χ. Κίνα, Ινδία, κ.α), με μεγάλο εργατικό δυναμικό και εσωτερικές αγορές με τεράστιες δυνατότητες. Οι οικονομίες αυτές με το φτηνό εργατικό δυναμικό τους προελκύουν τις βιομηχανίες από τις αναπτυγμένες χώρες (Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία). Οι κεφαλαιούχοι βλέπουν στις χώρες αυτές φτηνότερο κόστος παραγωγής και συνεπώς μεγαλύτερα κέρδη. Παράγουν φτηνά και εξάγουν κατόπιν τα προϊόντα τους στις προηγμένες χώρες οι οποίες, λόγω της αποβιομηχάνισης, συχνά αντιμετωπίζουν ύφεση και ανεργία.

Η Κίνα είναι ένας νέος τύπος τέτοιας αναπτυσσόμενης παγκόσμιας οικονομίας με κομμουνιστικό πολιτικό καθεστώς που στηρίζεται σε καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Το βιοτικό της επίπεδο, αν και βελτιωμένο σε σχέση με το παρελθόν, είναι χαμηλό. Τα εργατικά εισοδήματα είναι χαμηλά και ενθαρρύνεται η αποταμίευση και όχι η κατανάλωση. Οι μεγάλες ασιατικές οικονομίες, λοιπόν, είναι σήμερα οι εμφανώς αναπτυσσόμενες και οποιαδήποτε ύφεση ή επιβράδυνση στους ρυθμούς ανάπτυξής τους έχει άμεσους κλυδωνισμούς και αναταράξεις στις οικονομίες της Δύσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα διαφορετικό επίπεδο- είναι ένας οργανισμός σε μακροχρόνια εξέλιξη και αντιμετωπίζει πολιτικά και οικονομικά προβλήματα. Πολλά από τα προβλήματα αυτά για να λυθούν απαιτούν μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, και το πιο δύσκολο, τη συναίνεση των λαών που απαρτίζουν την Ένωση. Στα οικονομικά προβλήματα συμπεριλαμβάνεται το φαινόμενο των αντθέσεων μεταξύ των χωρών του πλούσιου Βορρά και των υπερχρεομένων του Νότου, που αναπαράγει σε ευρωπαϊκό επίπεδο το παλιότερο φαινόμενο της Ιταλίας μεταξύ του εκβιομηχανισμένου Βορρά και του λιγότερο αναπτυγμένου Νότου. Χώρες του Βορρά, όπως η Γερμανία, μεταχειρίζεται υπερσύγχρονη τεχνολογία ενώ στις χώρες του Νότου υπάρχει υπερχρέωση, υψηλή ανεργία και διαρθρωτικές στρευλώσεις που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Η οικονομική κρίση της Ελλάδας αντικατοπτρίζει τα μειονεκτήματα των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου σε οξεία μορφή. Προβλήματα που προέρχονται από τα παραπάνω μειονεκτήματα αλλά και από τις στρευλώσεις των λανθασμένων αποφάσεων που πάρθηκαν στο παρελθόν, από τον νεοελληνικό ευφησυχασμό ότι ο θεός της Ελλάδας θα βοηθήσει τη χώρα, ή από την αποτυχία να παρθούν δύσκολες και αντιδημοφιλείς αποφάσεις όσο ήταν ακόμη καιρός. Η χώρα είναι υπερχρεωμένη. Μεγάλο μέρος των δανείων του παρελθόντος, αντί για ανάπτυξη επενδύσεων και δημιουργία υποδομής, σπαταλήθηκαν για πελατειακά ρουσφέτια των πολιτικών, διορισμούς σε μη παραγωγικές θέσεις, σε συμπλήρωση των κενών των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού και γενικά σε τομείς που προωθούσαν τις εισαγωγές και την κατανάλωση αντί την παραγωγή και τις εξαγωγές. Δεν χρειάζεται κάποιος να γνωρίζει πολλά οικονομκά για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μια χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει μακροπρόθεσμα να ζει με δανεικά χωρίς να συναντηθεί αργά ή γρήγορα με τη χρεοκοπία. Μόνο κοντόθωροι πολιτικοί μπορούσαν να συνεχίζουν το δανεισμό χωρίς να παιρνουν έγκαιρα μέτρα πρόληψης ανεπιθύμητων καταστάσεων.

Η δημιουργία θέσεων εργασίας είναι κρίσιμη, αλλά παραγωγικών θέσεων και όχι διορισμών στο δημόσιο, όπως γινόταν στο παρελθόν με τα δανεικά. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται δραστικές μεταρρυθμίσεις και σύνδεση με την οικονομία και την παραγωγή. Πολλά πανεπιστήμια θα πρέπει να συγχωνευτούν και να αξιολογείται η απόδοσή τους. Να προσφέρουν στις πραγματικές ανάγκες της χώρας αντί να παράγουν πληθώρα δικηγόρων, θεολόγων, φιλολόγων και ειδικοτήτων που θα μείνουν άνεργοι για χρόνια. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται να παράγει μαθητές, φοιτητές και αποφοίρους που καταλαβαίνουν τη ζωή μιας κοινωνίας τον 21ο αιώνα. Χώρες που αδυνατούν να προσαρμοστούν στις σημερινές συνθήκες διακινδυνεύουν την ύπαρξή τους. Το πρόβλημα με την ελληνική οικονομία είναι ότι ακόμη ζει πάνω από τις παραγωγικές της δυνατότητες, αδυνατεί να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της, να καλύψει τα δημοσιονομικά ελλείμματά της και να κερδίσει με τις εξαγωγές της το συνάλλαγμα που χρειάζεται για τις εισαγωγές της.

Μερικοί κατηγορούν το ευρώ για τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας. Τα πράγματα θα ήταν τα ίδια και χειρότερα και χωρίς το ευρώ. Μόνο ίσως η χώρα να μην είχε δανειστεί τόσο πολύ χωρίς τις ευκλίες του ευρώ., Το ευρώ εξασφαλίζει φτηνότερα επιτόκια και προστατεύει την αξία των ελληνικών εισοδημμάτων και αποταμιεύσεων από τις εύκολες κυβερνητικές υποτιμήσεις ενός εθνικού νομίσματος. Το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας της κρίσης είναι το υψηλότερο των Βαλκανικών χωρών και το τρίτο υψηλότερο της Ανατολικής Μεσογείου, μετά το Ισραήλ και την Κύπρο. Σύμφωνα με στοιχεία για το 2011 από το διαδύκτιο, το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ισραηλινών υπολογιζόταν το 2011 σε 31.400 δολάρια Αμερικής, της Κύπρου σε 29.400 και της Ελλάδας σε 26.600 δολάρια. Το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα για τις Βαλκανικές χώρες είναι της Αλβανίας με $7.800. Από τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου το κατά κεφαλήν εισόδημα της Αιγύπτου υπολογιζόταν το 2011 σε $6.600 δολάρια. Ακόμη και η Τουρκία, παρά τις προόδους των τελευταίων ετών και του ότι είναι η 17η μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομία λόγω των 80 εκατομυρίων του πληθυσμού της, το κατά κεφαλήν εισόδημά της το 2011 υπολογιζόταν σε $14.700. Λόγω όμως του ότι η Τουρκία έχει μια μικρή μεν αλλά σταθερή κατ έτος οικονομική ανάπτυξη και του μεγέθους του πληθυσμού της, δεν θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να γίνει μια οικονομική υπερδύναμη.

Υπάρχουν άλλοι που θεωρούν υπεύθυνο για τις συχνές οικονομικές κρίσεις τον καπιταλισμό και οργανώνουν εκστρατείες για την κατάργησή του και την εξαφάνισή του. Ο καπιταλισμός είναι Λερναία ΄Υδρα, κόβεις ένα κεφάλι, χάνει κάτι κάπου και μετά αναδύεται ισχυρότερος. Είναι πρόξενος πολλών αδικιών αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει τη στήριξη της πλειοψηφίας των λαών. Οι οικονομικές κρίσεις είναι πράγματι γνωστό φαινόμενο του καπιταλιστικού συστήματος. Οι υποστηριχτές του ισχυρίζονται ότι αυτό αντικατοπτρίζει τις δυναμικές κοινωνίες. Με τον παγκόσμιο καπιταλισμό, το καπιταλιστικό σύστημα αποκτά τεράστια δύναμη και συχνά ξεφεύγει από τον έλεγχο των κυβερνήσεων. Το πρόβλημα των λαών και των κυβερνήσεών τους είναι η απόκτηση της δύναμης και της γνώσης για την τιθάσευση των ακροτήτων του καπιταλιστικού συστήματος. ΄Οσο για την κατάργησή του, αυτό είναι ένα πολύ δυσκολότερο έργο που σχετίζεται περισσότερο με την ψυχολογία των λαών αλλά και των ατόμων χωριστά. Να καταργηθεί βεβαίως αλλά αυτό θα πρέπει να είναι η απόφαση της πλειοψηφίας κάθε λαού δηλαδή ελεύθερης εκλογικής απόφασης που θα συνεπάγεται τη διατήρηση της ελευθερίας και τη διατήρηση της ελευθερίας αναθεώρησης οποιασδήποτε απόφασης. Δηλαδή όπως γίνεται με τις εκλογές κάθε τρία ή τέσσερα ή πέντε χρόνια. Δηλαδή ο κάθε λαός έχει δικαίωμα να κάνει τα λάθη του, αν ερμηνευτούν έτσι, να πληρώνει γι αυτά και αν κρίνει προτιμότερο, να τα αναθεωρεί. Υπάρχουν και εκείνοι που υποδεικνύουν την επανάσταση. Δεν συμφωνώ με αυτό. Η επανάσταση ενδείκνυται όταν δεν υπάρχει διαδικασία επιλογής και η απόφαση αντικατοπτρίζει τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού. Και για να αναφερθούμε στην Ελλάδα, ο Ελληνικός λαός και όχι οι κυβερνήσεις του και τα κόμματά του- πλήρωσε πολύ ακριβά, σε αίμα από όλες τις παρατάξεις και το χάσιμο μιας ολόληρης γενιάς, όταν προκρίθηκε η επαναστατική επιβολή, στο τέλος της δεκαετίας του 1940.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved