THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Για ένα πείσμα
΄
Ενα διήγημα του Χρήστου Ν. Φίφη

΄

Εχω πάει τρία σύντομα ταξίδια στη Νέα Υόρκη, πάντα περαστικός από εκεί για 2-3 μέρες. Στο τελευταίο απλώς πέρασα από εκεί. ΄Ηταν πριν την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων.Θυμάμαι για χρόνια είχα στο γραφείο μου μια εικόνα τωνς δίδυμων πύργων και μετά την καταστροφή τους. Είχα την εντύπωση ότι ήταν μια φωτογραφία που είχα τραβήξει ο ίδιος. ΄Οταν όμως άλλαξα γραφείο και την κοίταξα καλύτερα είδα ότι ήταν μια κάρτα που μου είχε στείλει η συνάδελφος Ελένη από τη Νέα Υόρκη. Την εύρισκα την Νέα Υόρκη μαγική μεγαλούπολη όπου ο περπατητής νιώθει θαυμάσια μόνος μέσα στο πλήθος. Πάντοτε ήθελα να ξαναγυρίσω για περισσότερες μέρες. Στο τελευταίο ταξίδι σκεφτόμουν να μείνω πάλι για λίγο αλλά άλλαξα γνώμη την τελευταία στιγμή.
΄Ηταν προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 και πήγαινα σε ένα συνέδριο στην πόλη τού Μεξικού. Κατέβηκα από την Ολυμπιακή στο αεροδρόμιο Κένεντι και θα έπαιρνα μετά από λίγες ώρες άλλο αεροπλάνο για το Μεξικό, συνεπώς παρέμεινα στο αεροδρόμιο. Το εισητήριο για την επιστροφή μου ήταν ανοιχτό γιατί ήθελα να παραμείνω στη Νέα Υόρκη δυο-τρεις μέρες. ΄Ελπιζα βέβαια ότι δεν θα υπήρχαν προβλήματα όπως γινόταν όχι σπάνια με την Ολυμπιακή όταν στα καλά καθούμενα κατέβαιναν σε απεργία και σε αφήνανε αμανάτι, ή να περιμένεις με τις ώρες.. Είχαν τη φήμη γι΄αυτό, να κάνουν τις απεργίες τους τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και στις διακοπές τού καλοκαιριού και ένας φίλος μου τής είχε κολήσει ένα δικό του παρατσούκλι: Αυτή δεν είναι Ολυμπιακή Αεροπορία αλλά Ολυμπιακή Αεροταλαιπωρία, έλεγε. Δεν ήταν και αυτό άσχετο με το ότι η εταιρεία είχε συνεχώς παθητικό και στο τέλος φαλίρησε. Παρόλα αυτά, παρότι η εξυπηρέτηση απείχε παρασάγκες από την Εταιρεία τής Σιγκαπούρης ή τής Ταηλάνδης, παρότι το προσωπικό συμπεριφέρονταν σαν πασάδες και έβλεπαν τους επιβάτες αφ υψηλού και σαν ενόχληση, πάντοτε όταν ταξίδευα και είχα την επιλογή προτιμούσα τον ελληνικό εθνικό αερομεταφορέα.
Ενώ πηγαινοερχόμουν στο αεροδρόμιο Κένεντι κοιτάζοντας τα μαγαζιά και τα γραφεία για να κινούμαι και να περάσουν οι ώρες παρατήρησα έναν πανήψηλο μαύρο αστυνομικό με τα πιστόλι του τοποθετημένο εμφανώς στη θήκη του να συνοδεύει έναν κύριο και μια κυρία στους χώρους του αεροδρομίου. Μου έκανε εντύπωση και άρχισα να παρακολουθώ διακριτικά την περίπτωση. Δεν πήγαιναν κάπου συγκεκριμένα, δεν απομακρύνονταν, απλώς περιφέρονταν και αυτοί με τον αστυνομικό από πάνω τους, είτε πήγαιναν για έναν καφέ, είτε πήγαιναν στην τουαλέτα. Ανακοινώθηκε ότι το αεροπλάνο μου είχε καθυστέρηση. Η παρακολούθησή μου εξακολούθησε. Εξάλλου απλώς κάθονταν και αυτοί τώρα περιμένοντας προφανώς για κάποια πτήση. Πάντα με τον αστυνομικό πάνω από τα κεφάλια τους. Κατά τις εννέα το βράδυ μας ανακοίνωσαν να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε στο αεροπλάνο. ΄Αρχισα να κινούμαι προς την είσοδο τού αεροπλάνου όταν παραατήρησα ότι ο αστυνομικός και οι δυο συνοδευόμενοι ήταν μπροστά από τους επιβάτες και επιβιβάζονταν στο ίδιο αεροπλάνο. Μετά από λίγο είδα τον αστυνομικό να επιστρέφει χωρίς τους συνοδευόμενούς του, άρα αυτοί επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο. Δηλαδή θα πρέπει να πήγαιναν στο Μεξικό. ΄Οταν οι επιβάτες κάθισαν στις θέσεις τους ο πιλότος συστήθηκε στο επιβατικό κοινό και είπε ότι θα εχουμε αρκετή καθυστέρηση γιατί είχε μια καταιγίδα, λόγω της κακοκαιρίας μας είχε δοθεί ένα καινούργιο δρομολόγιο και επιπλέον ήταν μπροστά από εμάς άλλα 19 αεροπλάνα περιμένοντας τη σειρά τους να απογειωθούν.
Απογειωθήκαμε μετά τις δέκα και μισή, είχαμε δηλαδή άλλη μιάμιση ώρα καθυστέρηση περιμένοντας μέσα στο αεροπλάνο, που τηνπέρασα διαβάζοντας μια εφημερίδα.. ΄Οταν το αεροπλάνο πήρε τελικά ύψος συναντούσε συνεχή κενά αέρα και είχε μεγάλες αναταράξεις. Σε ένα τέτοιο σκαμπανέβασμα άκουσα στην πίσω θέση από μένα δυο επιβάτες να μιλούν Ελληνικά. Γύρισα το κεφάλι μου και βλέπω οι ομιλούντες ήταν οι συνοδευόμενοι τού αστυνομικού. Εξεπλάγην αλλά αισθάνθηκα και ένα αίσθημα κάποιας αγαλλίασης. Δεν ήμουν εντελώς μόνος πάνω από την καταιγίδα, τα κενά αέρα, τα σκαμπανευάσματα και τους αγνώστους συνεπιβάτες. Υπήρχαν δυο άλλοι συνεπιβάτες στα πίσω μου καθίσματα που τους είχα δει το απόγευμα και που μιλούσαν τη δική μου γλώσσα, που και αν ήταν άγνωστοι ήταν συμπατριώτες μου. ΄Οταν το αεροπλάνο σταθεροποιήθηκε κάπως, έλυσα τη ζώνη μου, ανασηκώθηκα στη θέση μου και γύρισα και τούς ρώτησα αν είναι ΄Ελληνες. Ναί, ήταν ΄Ελληνες από την Αθήνα και πήγαιναν στο Μεξικό.
-Πηγαίνετε ταχτικά στο Μεξικό;
-΄Οχι, πηγαίνουμε σε ένα συνέδριο Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού. Μου είπαν ότι ήταν ο καθηγητής κύριος Φαράκης και η καθηγήτρια κυρία Ευελπίδη από το πανεπιστήμιο τής Αθήνας. Πήγαιναν στο ίδιο συνέδριο που πήγαινα και εγώ. Για φαντάσου σύμπτωση! Τους εξήγησα ότι μένω στην Αυστραλία, διδάσκω εκεί, ήμουν τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα και τώρα πήγαινα στο Μεξικό, στο ίδιο συνέδριο.
-΄Εχω μια απορία όμως, τους είπα. Γιατί στο αεροδρόμιο, όπως παρατήρησα, ήσασταν υπό τη συνοδεία τού αστυνομικού όλο το απόγευμα;
-Α, πού να σας τα λέω, είπε η κυρία Ευελπίδη. Στη βιασύνη μας δεν φροντίσαμε να βγάλουμε βίζα επίσκεψης για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφού πηγαίναμε στο Μεξικό είπαμε μόνο περαστικοί θα είμαστε από το αεροδρόμιο τής Νέας Υόρκης, γιατί να βγάλουμε βίζα; Αλλά και μόνο η διέλευσή μας από το αεροδρόμιο θεωρήθηκε ύποπτη προσπάθειας παράνομης μετανάστευσης και μας έθεσαν υπό συνοδεία.
-Πάλι καλά, θα μπορούσαν να σας είχαν κλείσει σε καμιά αίθουσα μέχρι να έρθει η ώρα της πτήσης σας. Θα συμβεί το ίδιο πάλι την ερχόμενη εβδομάδα όταν θα επιστρέφετε;
-Πού να το ξέρουμε; Μάλλον το ίδιο θα συμβεί.
Στην Πόλη τού Μεξικού γνωριστήκαμε καλύτερα, συχνά καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι και ήπιαμε μερικούς καφέδες μαζί, πήγαμε μαζί και στις μεγάλες πυραμίδες των αρχαίων Ινδιάνων Ιθαγενών. ΄Οταν την επόμενη Δευτέρα επιστρέφαμε δεν επιστρέψαμε με το ίδιο αεροπλάνο και συνεπώς δεν γνωρίζω τις νέες τους εμπειρίες στο αεροδρόμιο Κένεντι. Θυμάμαι όμως τις δικές μου.
Στο διαβατήριό μου είχα βίζα, δεν είχα τέτοια προβλήματα. ΄Εφυγα νωρίς το πρωί τη Δευτέρα από το Μεξικό σκεπτόμενος να κανονίσω στη Νέα Υόρκη το εισητήριό μου για την Αθήνα που ήταν ανοιχτό και να ψάξω να βρω κάπου κατάλυμα να μείνω δυο-τρεις μέρες στην Αμερικανική μεγαλούπολη.. Δευτέρα βράδυ τα ξενοδοχεία δεν θα πρέπει να είναι κατάμεστα και πανάκριβα. Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη. ΄Οταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο Κένεντι πλήθος άλλα αεροπλάνα προσγειώνονταν εκείνη την ώρα και οι επιβάτες όλων των αεροπλάνων συνωστίζονταν όρθιοι σε μια μεγάλη αίθουσα η οποία οδηγούσε σε έναν μακρύ διάδρομο και από το διάδρομο σε μακρές μαιανδρικές ουρές σε μια άλλη μεγάλη αίθουσα, μέχρι που να φτάσουν οι νεοαφιχθέντες στους πάγκους των υπαλλήλων. Στην πρώτη μεγάλη αίθουσα αισθάνθηκα ναυτία από το συνωστισμό και τη ζέστη, κάτι σαν το Σφακιανονικολή τού Καζαντζάκη στο θέατρο του Μεγάλου Κάστρου όταν πήγε να δει την Κοτοπούλη και παραλίγο να φωνάξω και εγώ, αμάν θα πλαντάξω! ΄Οταν έφτασα στον πρώτο πάγκο με το διαβατήριο στο χέρι ο υπάλληλος έδινε στους επιβάτες μια μικρή κάρτα να απαντήσουν μερικές απλές ερωτήσεις. Οι επιβάτες πήγαιναν σε έναν άλλο πάγκο συμπλήρωναν το έντυπο και το έπαιρναν σε μια σειρά θυρίδων όπου κάποιος άλλος υπάλληλος το εξέταζε, έβαζε μια σφραγίδα στο διαβατήριο και ο επιβάτης έβγαινε στο χώρο του αεροδρομίου να βρει τη βαλίτσα του και να περάσει από το τελωνείο. ΄Οταν συμπλήρωνα την κάρτα απάντησα από λάθος μου μια απάντηση στο χώρο τής άλλης. Το έσβησα και συμπλήρωσα τη σωστή απάντηση. ΄Οταν πήγα στη θυρίδα η υπάλληλος μού είπε γιατί έχω σβησίματα στο έντυπο; Τής εξήγησα ότι είδα που ήταν λάθος και το διόρθωσα.
-΄Οχι, μού είπε υπεροπτικά. Οι κάρτες περνάνε από τον υπολογιστή και δεν πρέπει να έχουν σβησίματα γιατί τον μπερδεύουν. Πάρτε σας παρακαλώ αυτή την καινούργια κάρτα, πηγαίνετε να τη συμπληρώστε χωρίς σβησίματα και ξαναλάτε.
-Θα αστειεύεστε! Θα πάω πίσω από όλο αυτό το ανθρωπομάνι να συμπληρώσω αυτές τις απλές ερωτήσεις και να έρθω μετά σε σας;
-΄Οχι, δεν χρειάζεται να πάτε πίσω πίσω, θα πάτε εκεί στους πάγκους και μετά επιστρέφετε.
-Μα γιατί, αυτό μπορώ να το κάνω εδώ σε λιγότερο από ένα λεπτό.
-Σας παρακαλώ πηγαίνετε, άλλοι περιμένουν να περάσουν.
-Μα μόνο θα πάρει ένα λεπτό και τελειώσαμε.
Η κυρία ανυπόμονη φωνάζει κάτι άλλους υπαλλήλους. Παρακαλώ πάρτε αυτόν τον κύριο από εδώ γιατί δεν δέχεται τις οδηγίες μου και θέλει να επιχειρηματολογήσει μαζί μου. Φυσικά πήρα την καινούργια κάρτα και έφυγα μόνος μου. Κάθισα στον πάγκο με το αραλίκι μου. ΄Οταν μετά τέσσερα-πέντε λεπτά επέστρεψα στη θυρίδα, δεν ήταν η κυρία εκεί, ήταν κάποιος άλλος υπάλληλος.
-Α, εσείς οι Αυστραλοί, είπε, κοιτάζοντας το διαβατήριό μου, όλο φασαρίες είστε.
-Μερικά απλά πράγματα δεν πρέπει να τα περιπλέκουμε χωρίς λόγο, είπα.
-Τέλος πάντων, πού θα μείνετε το βράδυ;
-Θα προσπαθήσω να μην μείνω, είπα, Θα βγω να κανονίσω το εισητήριό μου να φύγω απόψε για την Αθήνα.
-Και δεν θα μείνετε στη Νέα Υόρκη καθόλου;
-΄Οχι, αν μπορώ να τα καταφέρω και ελπίζω να τα καταφέρω. Δεν θα μείνω ούτε και αν με πληρώσετε.
-Ας είναι! Καλό ταξίδι, μού είπε ο υπάλληλος σφραγίζοντας το διαβατήριό μου.
Βγήκα στο αεροδρόμιο, πήγα στο γραφείο τής Ολυμπιακής και κανόνισα και έφυγα το ίδιο βράδυ για την Αθήνα. Η υπεροπτική εκείνη κυρία μού είχε καθίσει στα νεύρα. Συχνά, από τότε σκέφτομαι τι κρίμα να μην είχα μείνει για άλλες δυο-τρεις μέρες στη Νέα Υόρκη. Σε τρία χρόνια παίρνω σύνταξη. ΄Οταν μπορώ να πάω στο εξωτερικό προτιμώ την Ελλάδα και ίσως κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οι πιθανότητες να επισκεφτώ την Αμερική ξανά γίνονται όλο και πιο σπάνιες.
 

(Από την υπό έκδοση συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Ν. Φίφη, Κομμάτια Ζωής)
 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved