THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Πλούταρχος Δεληγιάννης
12/6/ 1935 – 1/6/ 2013

 

Ιούλιος 2013
Ο Πλούταρχος Δεληγιάννης που πέθανε πρόσφατα στη Μελβούρνη ήταν ένα σημαντικό δραστήριο μέλος της Ελληνοαυστραλιανής παροικίας. Κατά τη διάρκεια της παροικιακής του ζωής ανέπτυξε πλούσια κοινωνική δράση επιδιώκοντας την προώθηση της παροικίας, της Ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού και του πνεύματος του πολυπολιτισμού. Γεννήθηκε στο χωριό Τροπιούχος της Φλώρινας το 1935 από Μικρασιάτες γονείς και ήταν το 5ο από τα οχτώ παιδιά της οικογένειας Παράσχου και Μελισινής Δεληγιάννη. ΄Ηταν, επίσης, αδελφός του Εκπαιδευτικού και Λέκτορα του Κολλεγίου Αδελαΐδας Δρ. Κυριάκου Δεληγιάννη. Λόγω του Εμφυλίου τα τελευταία χρόνια του Δημοτικού τα τελείωσε στη Φλώρινα. Στη Φλώρινα τελείωσε και τρία χρόνια των Γυμνασιακών του σπουδών πριν αναχωρήσει με τον αδελφό του Γιώργο για την Αυστραλία στις 23 Μαρτίου 1954 με το υπερωκεάνιο ΑNΝΑ ΣΑΛΕΝ. Αφίχθησαν στη Μελβούρνη στις 19 Απριλίου 1954 και την ίδια μέρα τους έστειλαν σιδηροδρομικώς στον καταυλισμό μεταναστών στη Μπονεγκίλα, από όπου, 36 μέρες αργότερα, το έσκασαν για τη Μελβούρνη. Εγκαταστάθηκε στο προάστιο Fitzroy και εργάστηκε αρχικά σε διάφορες εργοστασιακές εργασίες. (Βλέπε συνέντευξη του ΠΔ στο συγγραφέα του παρόντος «Νέος Κόσμος» 24/7/2006, σ. 5 και 27/7/2006, σ. 10). Το 1956 ο ΠΔ προσλήφτηκε στην υπηρεσία Σιδηροδρόμων της Βικτόριας με βάση το Μπάνγκαλορ και Σίιμορ, βόρεια της Μελβούρνης. Το 1957 επέστρεψε στη Μελβούρνη και προσλήφτηκε από την Ταχυδρομική Υπηρεσία. Ο Πλούταρχος είχε αφήσει τις γυμνασιακές του σπουδές στη μέση αλλά ήθελε να συνεχίσει την παιδεία του. Βελτίωσε τις γνώσεις του στην Αγγλική και το 1958 άρχισε, παράλληλα με την καθημερινή του εργασία, να φοιτά στο Γυμνάσιο με μερική φοίτηση και όταν πήρε το Matriculationγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο. Φοιτούσε με μερική φοίτηση, παράλληλα πάλι με την καθημερινή του εργασία, για αρκετά χρόνια σε διάφορα πανεπιστήμια και τελείωσε τρία διαφορετικά πτυχία, ένα μεταπτυχιακό και το Δίπλωμα Εκπαίδευσης. Το 1961 προσλήφτηκε ως δημόσιος υπάλληλος και εργάστηκε στην Αυστραλιανή Στατιστική Υπηρεσία και τα Υπουργεία Κοινωνικών Υπηρεσιών και Υγείας. Αφυπηρέτησε από τη δημόσια υπηρεσία το 1989. Εργάστηκε επίσης σε διάφορες περιπτώσεις ως έκτακτος καθηγητής σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1963 νυμφεύτηκε τη Φρειδερίκη Κακουράκη και απέκτησαν τρεις γιους.
Ο Πλούταρχος συμμετείχε σε πολλούς οργανισμούς και υπηρέτησε σε μερικούς και ως στέλεχος στα διοικητικά τους συμβούλια. Πρόσφερε πάντα από το χρόνο του γεναιόδωρα και ανιδιοτελώς για τα παροικιακά ζητήματα και τη διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού.Το 1955 έγινε μέλος του Δημόκριτου και συνδέθηκε με φιλία με τον Κώστα Ζαγκλανίκη, το Γιώργο Ζάγκαλη και τον Αλέκο Δούκα. Το 1957 έγινε μέλος της Κοινότητας.Το 1962 εκλέχτηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας και μεταξύ 1963 και 1969 υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας της Κοινότητας. Το 1966 επισκέφτηκε με την αποστολή της Κοινότητας την Ελλάδα για συζήτηση με την Ελληνική κυβέρνηση των διαφορών Κοινοτήτων – Αρχιεπισκοπής. Στην αποστολή συμμετείχαν, εκτός από τον ΠΔ, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτόριας και Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κοινοτήτων Αυστραλίας Δημήτριος Ελεφάντης, ο Αντιπρόεδρος της Κοινότητας Κωνσταντίνος Κουτουπές και ο ΄Ελληνας δημοσιογράφος από το Σίδνεϊ Λάμπης Πασχαλίδης.Μεταξύ 1967 και 1974 συμμετείχε ως Γραμματέας και μέλος στην Επιτροπή για Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη Στην Ελλάδα (ΕΑΔΕ). Το 1970 ήταν ιδρυτικό μέλος του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου και ο πρώτος Γραμματέας του και συμμετείχε επίσης στην πρώτη συντα-κτική επιτροπή του περιοδικού «Αντίποδες».΄Ηταν μέλος του Εργατικού Κόμματος από το 1958 και το 1976 εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Brunswick όπου υπηρέτησε μέχρι το 1979. Για πολλά χρόνια ήταν Γραμματέας και Ταμίας της Ελληνικής Επιτροπής του ραδιοφωνικού σταθμού 3ΖΖΖ καιγια περισσότερα από 10 χρόνια τακτικός εθελοντικός εκφωνητής του Ελληνικού προγράμματος του σταθμού. Υπηρέτησε επίσης ως Γραμματέας της Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη. Το 1990 ίδρυσε με φίλους του τον ΄Ομιλο Μελβούρνης για την Διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας, την μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα και την επαναφορά στην Ελλάδα των γλυπτών του Παρθενώνα. Παράλληλα, προς υποστήριξη των παραπάνω σκοπών και την προώθηση της Ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας ίδρυσε αρχικά τα έντυπα «Η Ελληνική Γλώσσα Διεθνής» και «Μικρασιατικές Μνήμες» τα οποία μετά το 1998 ενσωματώθηκαν στο περιοδικό «Ελληνικά Θέματα/ Hellenic Themes» του οποίου, μέχρι το θάνατό του, ήταν αρθρογράφος, επιμελητής και εκδότης. Συμμετείχε επίσης κατά διαστήματα σε διάφορες άλλες οργανώσεις και σκοπούς.Παράλληλα έγραφε πότε πότε άρθρα και επιστολές στον τύπο για την Κοινότητα και άλλα παροικιακά ζητήματα.
Ο Πλούταρχος Δεληγιάννης είχε ιδιαίτερη αγάπη για την Κοινότητα και τον Κοινοτικό θεσμό. Σε μια συνέντευξη που μου είχε δώσει το 2006 («Κοινοτικός θεσμός και παροικιακό μέλλον», ‘Νέος Κόσμος’ Μελβούρνης, 24/7/2006. σ.5 και 27/7/2006, σ. 10) μου είπε ότι οι τρεις μεγάλες ικανοποιήσεις του από τη συμμετοχή του στα κοινά ήταν οι αγώνες για τον κοινοτικό θεσμό, η συμμετοχή του στον αγώνα της Επιτροπής Μελβούρνης για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (ΕΑΔΕ) μεταξύ 1967 και 1974 και η κατοχύρωση από την Κοινότητα του κοινοτικού ημερήσιου σχολείου Alphington Grammar.
Πώς έβλεπε τον κοινοτικό θεσμό; Η Κοινότητα, πίστευε, είναι ο πιο ισχυρός μας ιστορικός οργανισμός. Πρέσβευε ότι η Κοινότητα έπρεπε να παραμείνει το κέντρο δράσης της παροικίας και να υπάρχει διαχωρισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ Κοινότητας και Αρχιεπισκοπής. Η Κοινότητα κατά τη γνώμη του θα μπορούσε να επεκταθεί και να γίνει μαζικός οργανισμός με παραρτήματα στα προάστια και μια κεντρική διοίκηση στην οποία θα αντιπροσωπεύονταιτα παραρτήματα και όσο δυνατόν περισσότεροι παροικιακοί οργανισμοί. ΄Ενα κεντρικό αντιπροσωπευτικό κοινοτικό σώμα – μια μικρή παροικιακή Βουλή, όπως την έλεγε – θα έδινε στην Κοινότητα τη δυνατότητα να έχει λόγο και δύναμη στα δρώμενα της Παροικίας. Υποστήριζε ότι το οικόπεδο της Κοινότητας στο Bulleen της Μελβούρνης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένα παροικιακό κέντρο και να συμμετέχουν σε αυτό όσο το δυνατόν περισσότεροι παροικιακοί οργανισμοί, εξασφαλίζοντας εκεί κάποιο γραφείο για τον οργανισμό τους.
Από τη συμμετοχή του στην επιτροπή για Δημοκρατία στην Ελλάδα θυμόταν ιδιαίτερα την ποιητική συλλογή του Νίκου Νινολάκη «΄Εφριξεν η Γη» που δημοσιεύτηκε ένα μήνα μετά την επιβολή της Δικτατορίας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Θυμόταν ότι ο Νινολάκης που ήταν μέλος της Επιτροπής είχε προτείνει ως έμβλημα της Επιτροπής τον αναγενόμενο Φοίνικα από τις στάχτες αλλά μια εβδομάδα αργότερα η Χούντα παρουσίασε ως έμβλημά της το Φοίνικα και έτσι το μυθικό πουλί Φοίνικας έγινε, όπως έλεγε, το πουλάκι της Χούντας.
Ο Πλούταρχος είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα να επικοινωνεί με τους απλούς ανθρώπους και να οργανώνει εκδρομές, συναντήσεις και φιλκές ή εκπαιδευτικές εκδηλώσεις. Μερικές φορές, ως σύμβουλος της Κοινότητας οργάνωνε συναντήσεις των εκπαιδευτικών των κοινοτικών σχολείων. Ως δάσκαλος, ως εκδότης του περιοδικού του και ως εκφωνητής του 3ΖΖΖ πάντοτε επεδίωκε να διδάσκει στους νέους τη σωστή χρήση της Ελληνικής και την αποφυγή των ακαλαίσθητων μικτών φράσεων Ελληνικής και Αγγλικής.
Το 1976 έκανε το δεύτερο ταξίδι του στην Ελλάδα. Στο πανεπιστήμιο είχε κάνει μερικά μαθήματα της Ρωσικής, γνώριζε λίγα Ρωσικά και με την ευκαιρία εκείνη επισκέφτηκε και την τότε Σοβιετική ΄Ενωση. Τα τελευταία χρόνια επισκεπτόταν την Ελάδα σχεδόν κάθε χρόνο μέχρι που η χειροτέρευση της υγείας του εμπόδισε την τελευταία του προγραμματισμένη επίσκεψη. Στο καθημερινό επίπεδο ο Πλούταρχος ήταν άνθρωπος που απολάμβανε να ξοδεύει χρόνο με την οικογένεια και φίλους στο σπίτι, να εργάζεται στον κήπο του, να φτιάχνει με φίλους του το δικό του κρασί και τσίπουρο και να επισκέπτεται τη λέσχη του Δημόκριτου να παίξει τάβλι με τους εκεί φίλους του.
Πέθανε από ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση την 1 Ιουνίου 2013. Του συμπαραστάθηκαν μέχρι την τελευταία στιγμή η οικογένειά του – η σύζυγός του Φρειδερίκή, οι τρεις γιοί του, οι δυο νύφες του και τα τέσσερα εγγόνια του.
(Δεν είναι σωστή, η ανακοίνωση που έγινε ότι ο ΠΔ επισκέφτηκε το 1966 το Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό έγινε από τον Πρόεδρο Δημήτριο Ελεφάντη το Μάρτη του 1968.
Στην προετοιμασία του παρόντος άρθρου χρησιμοποιή-θηκαν η ιστοσελίδα της Κοινότητας Www.greekcommunity.com.au/ και ιδιαίτερα το άρθρο του παρόντος συγγραφέα briefoutlineoftheHistoryoftheGreekOrthodoxCommunityofMelbourneandVictoria”, η συνέντευξη που παραχώρησε στον παρόντα συγγραφέα ο ΠΔ το 2006 ,το βιογραφικό βιβλιαράκι που τυπώθηκε από την οικογένειά του κατά την κηδεία του στις 7/6/2013και άρθρα του από το περιοδικό του «Ελληνικά Θέματα/ HellenicThemes”).

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου LaTrobe.).



 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT © 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved