THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

ΕΝΑΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ

Στον μεγάλο γυιο της Μαύρης Ηπείρου

 

Του Βαγγέλη Μπόγια

ΑΔΕΛΑΙΔΑ

 

Ιανουάριος 2014

Γιε της φυλής Αφρικαν Ζούλου, παλληκάρι σταυραδερφέ του Πάτρις Λουμούμπα, όμορφα που φυσάει η λευτεριά στα μέτωπά σας!

Οταν η Μαύρη Ηπειρος ύψωνε τη γροθιά της για ανθρώπινα δικαιώματα, για ισοτιμία, ελευθερία από τα δεσμά της αποικιοκρατίας, εμείς τότε ούτε καν γνωρίζαμε το όνομά σου. Κι όμως μιλούσαμε τα δικά σου λόγια ενάντια στη γκαγκστερία του απάρτχαϊντ...

"Πάνε σπαν οι αλυσίδες

μα όπου σπάνε, άλλες να!

Πάντα σκλάβοι και δεσμά

και παντού οι σταυρωτήδες"...

Νέλσον Μαντέλα, άλλο δεν είχες απ' ένα άσπρο γέλιο στο μολυβο-κοχυλένιο χρώμα του προσώπου σου, στη μαύρη νύχτα του λαού σου, μπροστά σ' όλο το μαύρο του θανάτου, σ' όλο το μαύρο της αδικίας...

Ενα άσπρο γέλιο σαν τη θέληση της δικαιοσύνης, άσπρο-άσπρο, συναγμένο σπόρο-σπόρο απ' την καρδιά του λαού σου- όπως συνάζουμε απ' τα σκόρπια αστέρια μιας απέραντης νύχτας την άσπρη ανάμνηση, την άσπρη αναμονή, την άσπρη αγνή περηφάνεια, την άσπρη δύναμη της καλής μάχης άντικρυ σε όλους τους άσπρους δολοφόνους. Αντικρυ σ' όλες τις μαύρες δυστυχίες...

Νέλσον Μαντέλα, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου κομμένην από το τσίτι του ζεστού αφρικάνικου ήλιου. Σε χρειαζόμασταν.

Χρειαζόμασταν τα μυδράλια λόγια σου πούριχναν ίσα στον εχθρό.

Ισα και στον εχθρό πούχε κρυφτεί μέσα σου και μέσα μας. Είσαι δύσκολος τώρα μουσαφίρης. Δεν ξέρουμε πως να σε βολέψουμε μ' αυτό το σκαμμένο βουνό της καρδιάς σου γιομάτο δυναμίτη. Πιάνεις πολύ τόπο. Γεμίζεις τα σπίτια μας.

Οταν σταυρώνεις τα πόδια τόνα πάνω στ' άλλο, δυο μεγάλοι ποταμοί διασταυρώνονται κι όπως σαλεύεις νευρικά το πόδι, φυσάει ένας άνεμος χαστουκίζοντας τα παραθυρόφυλλα της σιωπής. Και πάνω στη σόλα του παπουτσιού σου βλέπουμε τα αποτυπώματα στις αμμουδιές του κόσμου. Ολόκληρο το χάρτη των παιδικών σου οραμάτων.

Νέλσον Μαντέλα! Κάτω απ' τον λαμπερό ήλιο του Σουέτο και της αφρικανικής γης που αναγαλιάζουν οι αΰλανθοι, δε λένε ψέματα οι μικροί σταυροί που φύτρωσαν στα περιβόλια και παντού. Τάφοι παντού...

Μένουν εκεί να μαρτυρούνε την αλήθεια πως ζυμώθηκε το χώμα με το αίμα αθώων άμαχων ψυχών μόνο επειδή ήταν μαύρο το πετσί τους, από τις λευκές ύαινες, λύκους και τσακάλια της λευκής μειοψηφίας του απάρτχαϊντ.

Είχες δει τα κομένα χέρια των αδελφών σου, διατηρημένα στ' αλάτι μέσα στα κοφίνια των αφεντάδων. Είχες δει τη λάμψη απ' τα διαμάντια σας να φωτίζει ξένα συμπόσια. Είχες δει το χρυσάφι της χώρας σου να γεμίζει τα όπλα των δολοφόνων της χώρας σου.

Είχες δει τα μικρά καθρεφτάκια να συγκεντρώνουν τις αχτίνες του ήλιου και να τις ρίχνουν κατά πρόσωπο στ' αδέλφια σου, τυφλώ-νοντας τα αδέλφια σου...

Κι είχες δει τη μορφή του Ιησού μεσα σ' ένα καθρεφτάκι να κλαίει με μαύρα δάκρυα τυφλωμένος απ' τους εμπόρους του λόγου Του.

Είχες ακούσει το ταμ-ταμ κάτω απ' τα δάση σε κωφάλαλες νύχτες, μια μουσική χωρίς λόγια, κύμα το κύμα, καθάριος ρυθμός, νάρχεται και να φεύγει, να ανεβαίνει, να μακραίνει, ήχος μονάχα και ρυθμός μες στα δάση του λαού σου... Χωρίς λόγια ρυθμός - ο ρυθμός του αίματος... Ρυθμός που ανάβει το άσπρο φεγγάρι πάνω από τα κύματα του σκοταδιού και των δέντρων... Ρυθμός που ανάβει ένα κάτασπρο γέλιο στα κατάμαυρα χείλη. Γιατί ο ρυθμός του αίματος βαδίζει πάντα κατευθείαν προς την ελευθερία...

Είχες δει το αίμα και τα σίδερα και τ' αστρα πίσω απ' τα σίδερα... Που να σε βάλουμε να κάτσεις καλέ μας στρατιώτη της ελεθυερίας; Πολύ δικός μας έγινες Νέλσον Μαντέλα. Απ' όλες σου τις σκληρές φιλοδοξίες με όλη σου την ακολουθία των κεραυνών...

Αναρωτιόμαστε. Εκείνο το καγκελοπερίφρακτο κρύο κτίσμα των φυλακών με τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα στη βουνοπλαγιά του Γιοχάνεσμπουργκ, με κείνο το μικρό δωμάτιο με το μικρό παράθυρο, πως μπόρεσε να χωρέσει τόση τρυφερότητα και τόση ανθρωπιά μέσα του;

Σου πρέπει κοπέλες του Μεσολογιού, Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου, νεκρές μας φίλες Κύπριες και νιοί λεβέντες από τον τοίχο της Καισαριανής που σ' ένα αντρίκιο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό - να φέρουνε το αφρικάνικο σκουτί με τα μπαμπού, με σμύρνα, λιβάνι κι αρώματα και με νερό και ξύδι να πλύνουν τον καλόν μας ταξιδιώτη.

Εχω και κάτι άλλο, Νέλσον. Ξέρεις ότι ο δικός μας ελληνικός "εθνικός ύμνος" για την ελευθερία που απαρτίζεται από 158 τετράστιχα είναι η ζωντανή εικόνα της πατρίδας που ξεσηκώθηκε για τη λευτεριά της!

Από το οξύτατο μάτι και την πολιτική σκέψη του Διονύσιου Σολωμού δεν μπορούσε να ξεφύγει ο άσπονδος εχθρός της εθνικής λευτεριάς και ανεξαρτησίας μας: Ο ξένος. Η ξενοκρατία είναι η κατάρα που σέρνει τον τόπο μας, την Ελλάδα (όπως και τη δικιά σου πατρίδα) στα δεσμά μιας μοίρας βαριάς ακόμα από τα χρόνια του ξεσηκωμού του 1821.

Και είναι το ίδιο ολέθρια και τυρρανική, είτε παρουσιάζεται με τη μορφή του καταχτητή είτε με τη μορφή του σύμμαχου ή και του ακάλεστου "προστάτη"...

Καλή να είναι η στράτα σου αδελφέ μας στο μεγάλο σου ταξίδι. Αφησες πίσω σου ένα μεγάλο πλατύ άσπρο χαμόγελο να λαμπύζει στα τζάμια των φτωχόσπιτων της πατρίδας σου και στα χείλη των μαύρων μανάδων και των μαύρων παιδιών. Θα σε θυμόμαστε και μεις μ' αυτό το χαμόγελο. Ασπρο σαν το χειροσφίξιμο δυο μαύρων χεριών. Ασπρο σαν την απόφαση της ελευθερίας. Ασπρο σαν τη δύναμη της αδελφοσύνης!

Νάσαι ήσυχος αδελφέ μας. Δε σε ξέχασαν και οι απάνω, σε προσμένουν στην υποδοχή.

Η μάνα του Μαξίμ Γκόρκι σας στρώνει τώρα σιωπηλά το δείπνο. Καλή θα είναι και η παρέα σας. Και καθώς θα πίνετε με αργές γουλιές τη βότκα των άστρων θα έχετε πολλά να πείτε.

Στα δεξιά σου θα καθήσουν ο Πάτρις Λουμούμπα με τον Μάρτιν Λούθερ Κήνγκ. Και οι δυο τους ωραίοι σαν τους απλούς ήσυχους ανθρώπους που έπραξαν ήσυχα το καθήκον τους γιατί πολύ αγάπησαν να μπορούν να γελούν οι μαύροι αδελφοί σας. Και οι δυο τους όμορφοι σαν την ασυμβίβαστη δικαιοσύνη. Οι αδελφοί Κένεντι - ο Τζων και ο Ρόμπερτ - δεν θα λείψουν από την παρέα σας γιατί και αυτοί δεν ήθελαν να στερήσουν το χαμόγελο από τα χείλη των αδελφών σας, γι' αυτό τους σκότωσαν οι "μαύροι" δράκοι προστάτες και στραγγαλιστές των ελευθεριών. Από την καλή σας παρέα δεν θα λείψουν ούτε και οι δικοί μας. Ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Στέφανος Σαράφης ο λαϊκός στρατηγός, ο Γρηγόρης Λαμπράκης ο ανθρωπιστής και μαχητής, φίλος και μάρτυρας της ειρήνης στον κόσμο...

"Καλημέρα αδέλφια, καλημέρα ήλιε, καλημέρα κόσμε"... Κάπως έτσι θα αποδώσουν τον εγκάρδιο χαιρετισμό στην παρέα σας.

Ο Μπελογιάννης μ' ένα γαρύφαλο ξεκλείδωσε την αθανασία. Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο να μη νυχτώσει...

Μαζί σας θάναι και ο Φεντερίκο Γκάρσια Λόρκα, ο φλογερός αγωνιστής της ελευθερίας που έπεσε από τα βόλια των φασιστών του Φράνκο στην Γρανάδα πριν τελειώσει το τραγούδι της ανοιξιάτικης αυγής της λευτεριάς...

Καθώς θα μιλάτε για τα δικά μας, ξέρουμε ότι μιλάτε για μας εδώ κάτω, μην κλαίτε όπου εμείς σκοντάφτουμε. Ορκιστείτε νάναι γερές οι ρόδες που κυλάνε τη μέρα.

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved