THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

"Νέα Αυστραλία": ΄Ενα σοσιαλιστικό πείραμα που απέτυχε

 

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

Μελβούρνη

 

Ο αρθρογράφος Κωνσταντίνος Καλυμνιός στο εβδομαδιαίο άρθρο του "Greek anarchistis of the Ukraine", στην Αγγλική έκδοση του Νέου Κόσμου Μελβούρνης της 15/3/2014, αναφέρθηκε στους ΄Ελληνες αναρχικούς της Ουκρανίας που το 1917-1920 διακρίθηκαν στο αναρχικό κίνημα του Nestor Machno. Οι πέντε αρχές τους ήταν: απόρριψη όλων των πολιτικών κομμάτων, απόρριψη όλων των δικτατοριών συμπεριλαμβανομένης της δικτατορίας του προλεταριάτου, κατάργηση οποιασδήποτε μορφής κεντρικής κυβέρνησης, κατάργηση της μεταβατικής περιόδου που στήριζε την προσωρινή δικτατορία του προλεταριάτου όπως υποστηριζόταν από τους Μπολσεβίκους, αυτοδιοίκηση όλων των εργατικών υποθέσεων από ελεύθερα τοπικά εργατικά συμβούλια. Παρότι οι αναρχικοί αυτοί ήταν σύμμαχοι των Μπολσεβίκων εναντίον του Ουκρανικού λευκού στρατού, οι Μπολσεβίκοι μόλις ξεμπέρδεψαν με το λευκό στρατό στράφηκαν κατά των δυνάμεων των αναρχικών και επέφεραν το τέλος τους.

Ας θυμηθούμε εδώ, όμως, ένα άλλο αναρχικό σοσιαλιστικό κίνημα, το κίνημα της "Νέας Αυστραλίας" στη δεκαετία του 1890, που στην αρχή δημιούργησε εντυπώσεις, για να φυλλοροήσει γρήγορα και να εγκαταλειφτεί.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 υπήρξε στις ανατολικές αποικίες της Αυστραλίας, (τις σημερινές ανατολικές πολιτείες), μεγάλη οικονομική κρίση και σοβαρή διαταραχή στις εργασιακές σχέσεις με μακρoχρόνιες απεργίες των εργατών κουρέματος προβάτων, και άλλων εργατών. Η οικονομική κρίση συνέβαλε στην παντελή αποτυχία των μεγάλων απεργιών. Στο τέλος τα συνδικάτα συζήτησαν τρόπους που θα μπορούσαν στο μέλλον να βοηθήσουν την εργατική τάξη στους αγώνες της, να μπορεί να ξεπερνά τα αδιέξοδα. ΄Ενας τρόπος που προτάθηκε και μπήκε σε εφαρμογή ήταν τα συνδικάτα να προωθούν τα αιτήματά τους και με κοινοβουλευτικούς αγώνες μέσα από τις πολιτικές διαδικασίες του συστήματος και έτσι ίδρυσαν το Εργατικό Κόμμα Αυστραλίας. Το Εργατικό Κόμμα Αυστραλίας έχει τις απαρχές του στις μεγάλες αποτυχημένες απεργίες των αρχών της δεκαετίας του 1890. Κάποιοι άλλοι συνδικαλιστές δεν ικανοποιούνταν από τέτοιες μεσοβέζικες λύσεις και πρότειναν τη δημιουργία μιας κοινωνίας που θα βασιζόταν σε μικρές αυτοδιοικούμενες κοινότητες που θα προχωρούσαν στην κατάργηση του καπιταλισμού και θα επέβαλαν ένα σύστημα συνιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.

Εισηγητής και προπαγανδιστής του προτεινόμενου σχεδίου ήταν ένας συνδικαλιστής και ριζοσπάστης δημοσιογράφος που έγραφε στον Worker της Κουησλάνδης, ο William Lane (1861-1917).΄Ηταν ένα άτομο που γεννήθηκε στην Αγγλια από Αγγλίδα μητέρα και πατέρα έναν Ιρλανδό αλκοολικό. Σε νεαρή ηλικία μετανάστευσε και έζησε ορισμένα χρόνια στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν έρθει στην Αυστραλία.

Στην Αυστραλία δεν εύρισκαν την απαιτούμενη γη για μια αυτοδιοικούμενη Κοινότητα που θα οργανώνεταν στην ουτοπική βάση που πρότεινε ο Λέιν και κατέληξαν την προτεινόμενη Κοινότητα να την ιδρύσουν στην Παραγουάη της Νότιας Αμερικής. Η κυβέρνηση της Παραγουάης πρόσφερε την απαιτούμενη γη γιατί ως χώρα χρειαζόταν πληθυσμό και οικισμούς. Φαίνεται από τότε η Παραγουάη ενέπνεε τα ουτοπικά οράματα σαν εκείνο του Βασίλη Τσιτσάνη στις αρχές της δεκαετίας του 1930, που ήθελε να πάει μακριά, σε άλλα μέρη, να περάσει το καλοκαίρι του σε φίνο ακρογιάλι στην Παραγουάη, όπου με την αγαπημένη του θα πίναν τη σαμπάνια τους πριν πάνε για τα μπάνια τους. Δεν πέρασε από το μυαλό του Τσιτσάνη ότι η Παραγουάη είναι μια χώρα που δεν έχει καθόλου θάλασσα και επόμένως δεν θα μπορούσε να βρει σ αυτή το φίνο ακρογιάλι που επιθυμούσε. Ο Τσιτσάνης το εύρισκε το φίνο ακρογιάλι στην Παραγουάη της φαντασίας του και ο Λέιν την ιδανική κοινωνική οργάνωση στον κόσμο της ουτοπίας του.

Ο Λέιν ήταν σοσιαλιστής αλλά, όπως και πολλοί Αυστραλοί εργάτες και συνδικαλιστές της δεκαετίας του 1890, την ιδανική κοινότητά του την ήθελε μόνο για Αγγλόγλωσσους λευκούς και δεν επέτρεπε συμμετοχή σε Κινέζους ή άλλες φυλές. ΄Υστερα από μια εκστρατεία, δήλωσαν συμμετοχή περί τους 2000 και οργανώθηκε μια πρώτη αποστολή για την Παραγουάη. Η κυβέρνηση της Παραγουάης παραχώρησε δωρεάν 463.000 άκρες εύφορης γης και οι οπαδοί του Λέιν θα ίδρυαν μια πρωτότυπη αυτοδιοικούμενη κοινότητα που θ ακολουθούσαν υποχρεωτικά τους παρακάτω απαράβατους κανονισμούς του: 1. Θα ήταν μια κοινωνία συνεταιρισμός με κοινή περιουσία. Αν κάποιος διαφωνούσε ή δεν ήθελε να παραμείνει θα έπαιρνε το αναλογούν κομμάτι γης του και θα διωχνόταν από τον συνεταιρισμό. 2. Η κοινότητα θα ήταν μια αδελφότητα αγγλόγλωσσων λευκών. Κινέζοι και εγχρωμοι δεν γίνονταν δεκτοί. ΄Ηταν δηλαδή μια ρατσιστική κοινότητα. 3. Τα μέλη της Κοινότητας τάσσονταν υπέρ του ισόβιου γάμου. 4. Η κοινότητα υποστήριζε την πλήρη αποχή από τα οινοπνευματώδη ποτά. 5. Η κοινότητα θα ήταν μια κομμουνιστική κοινωνία.

Ο Λέιν ήθελε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τον ανταγωνισμό και την εκμετάλλευση του καπιταλισμού. Σε μια προκήρυξή του, πριν την αναχώρηση της πρώτης αποστολής για τη Νέα Αυστραλία της Παραγουάης, έγραφε: Η ζωή είναι τόσο δύσκολη να τη ζήσουμε που όλοι μας υποχρεωνόμαστε να γινόμαστε μικροπρεπείς και ανειλικρινείς για ν αποκτήσουμε κάποιο πλεονέκτημα εις βάρος κάποιου φουκαρά συναθρώπου μας που και εκείνος αγωνίζεται να ζήσει, όπως προσπαθούμε κι εμείς. Το γνωρίζετε ότι έτσι είναι. Ο καθένας το γνωρίζει ότι έτσι είναι. Στη Νέα Αυστραλία θα σταματήσουμε αυτόν τον άθλιο ανταγωνισμό που εξευτελίζει τον άνθρωπο.

Αυτοί που θα γίνονταν δεκτοί για την αποστολή δεν θα έπρεπε να ήταν αποτυχημένοι της ζωής. Ο Λέιν το εξασφάλισε αυτό με τον όρο ότι αυτοί που θα γίνονταν αποδεκτοί θα έπρεπε να έδιναν τα περιουσιακά τους στοιχεία και το ελάχιστο ποσό να ήταν 60 λίρες, που την εποχή εκείνη ήταν η αξία ενός σπιτιού. Το πρώτο πλοίο με 238 άτομα, -άνδρες, γυναίκες και παιδιά-, αναχώρησε από το Σίδνεϊ στις 16 Ιουλίου 1893 για την Αργεντινή και από εκεί για τον οικισμό της Νέας Αυστραλίας στην Παραγουάη, που ήταν νότια από την πρωτεύουσα της χώρας, Ασουνσιόν. Ο οικισμός άρχισε να λειτουργεί το Σεπτέμβριο του 1893. Από την αρχή άρχισαν να παρουσιάζονται διαφωνίες που περιστρέφονταν γύρω από την απαγόρευση του αλκοόλ, τις σχέσεις με τους ντόπιους κατοίκους και τον τρόπο ηγεσίας του Λέιν που ήταν μάλλον αυταρχικός και άκαμπτος. Τα προβλήματα και οι διαφωνίες μεγάλωσαν όταν μια δεύτερη αποστολή έφτασε το 1894. ΄Οπως έγραφε κάποιο από τα μέλη της κοινότητας: Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα όσο εκείνος ο ανίκανος Λέιν θα συνεχίζει την κακοδιοίηκηση, όπως στο παρελθόν. Τελικά ο Λέιν με 58 άλλους αποχώρησαν τον Ιούλιο του 1894 για να δημιουργήσουν μια άλλη κοινότητα την Cosme, 72 χιλιόμετρα νοτιότερα της Νέας Αυστραλίας.

Η Νέα Αυστραλία δεν διατηρήθηκε για πολύ. Οι διαφωνίες συνεζίστηκαν και τελικά επενέβη η κυβέρνηση της Παραγουάης που διαμοίρασε τη γη μεταξύ των μελών της Κοινότητας. Ούτε και η κοινότητα Cosme πήγε όμως καλύτερα. Και εκεί αναφάνηκαν νέες διαφωνίες και ο Λέιν παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 1898.

Πολλά από τα άτομα των κοινοτήτων αναχώρησαν για την Αυστραλία ή την Αγγλία αλλά μερικές οικογένειες παρέμειναν. Σήμερα υπάρχουν στην Παραγουάη περίπου 2000 άτομα αυστραλιανής καταγωγής, απόγονοι των εποίκων της Νέας Αυστραλίας που ασχολούνται σε διάφορους κλάδους αλλά δεν απομένει τίποτα από το ουτοπικό σύστημα του William Lane. Ο Λέιν έφυγε από την Παραγουάη το 1898 για τη Νέα Ζηλανδία όπου ασχολήθηκε ως δημοσιογράφος συντηρητικών εφημερίδων. Δεν ξαναμίλησε για τις εμπειρίες του και το πείραμα της Νέας Αυστραλίας στην Παραγουάη. Πέθανε το 1917, όπως έγραψε μια αυστραλιανή εφημερίδα, στο στρατόπεδο του εχθρού.

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι Honorary Research Associate στο τμήμα Languages, Cultures and Histories του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved