THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

ΒΙΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Χρήστου Ν. Φίφη: ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΖΩΗΣ

 

Σεπτέμβριος 2014

 

Γράφει: Αριστοτέλης Μιχόπουλος

 

Είχα πρόσφατα την αγαθή τύχη να διαβάσω το βιβλίο Κομμάτια Ζωής, (ένα βιβλίο οχτώ διηγημάτων, Όμικρον, Μελβούρνη, 2013, 126 σελ.), του συναδέλφου Χρήστου Φίφη, από την μακρυνή Αυστραλία. Όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος του βιβλίου, που είναι αφιερωμένο στους δασκάλους του, ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει πορτραίτα από τα διάφορα στάδια της ζωής του και από διάφορες χώρες κι εμπειρίες...

 

Εμπειρίες εφηβικές, εμπειρίες πολιτικές, εμπειρίες κοινωνικές, εμπειρίες ενός νέου κόσμου πολύ πιό διαφορετικού από αυτόν που μεγάλωσε στους ανοιχτούς ορίζοντες της Αιτωλοακαρνανίας, με όλες τις ευλογίες της φύσης και τις κατάρες του Εμφυλίου, που ακολούθησε την Κατοχή και άφησε τα ίχνη του για δεκαετίες στην πατρίδα.

 

Πολύ ευαίσθητη ψυχή από μικρός, ο συγγραφέας φύσει ορέγεται του ειδέναι, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, και άρχισε να μελετά τις γραφές και να ακούει από τους σοφότερους από αυτόν, ότι Όλοι και όλα δεν είναι το ίδιο. Η λογοτεχνία δημιουργεί είδωλα, μύθους, συχνά ψεύτικους μύθους! και ότι Η κριτική σκέψη τα βάζει στη θέση τους, τα εξηγεί, τα δένει με την πραγματικότητα (σελ. 13). Αυτή η πρώιμη γνώση γύρω από την λογοτεχνία και την κριτική θα γίνει η κατευθυντήρια γραμμή που θα ακολουθήσει ο συγγραφέας για την υπόλοιπη ζωή του. Τόσο στις ποιητικές του συλλογές, όσο και στα διάφορα βιβλία του, η δημιουργία των ειδώλων και των μύθων της λογοτεχνίας και η ορθή σκέψη της κριτικής, θα συγκερασθούν και θα δημιουργήσουν ένα κομψό, αλλά και στερεό οικοδόμημα, που αυτόματα ευαρεστεί και ικανοποιεί τις ευαισθησίες, αλλά και την κριτική σκέψη του αναγνώστη.

 

΄Ετσι θα χαρεί ο αναγνώστης τις πολλές ποιητικές εκφράσεις, αλλά και ρουμελιώτικες εκφράσεις και ιδιωματισμούς, ως και τα μικρά ποιήματα, που διανθίζουν τα διάφορα Κομμάτια της Ζωής, ιδιαίτερα τα κεφάλαια που ασχολούνται με την παιδική και νεανική ηλικία του, όπως π.χ. το Ἑχεις ακόμη πολύ διάβασμα να κάνεις και Θύμισες από τα πράσινα χρόνια. Συνάμα ο αναγνώστης θα χαρεί και την κριτική του σκέψη, όπως παρουσιάζεται στο Μια εκδρομή με τη θεία Αλεξάνδρα, την Μαρίνα, κ.ά. Ήταν μια ιδιαίτερη απόλαυση για μένα η Εκδρομή με την θεία Αλεξάνδρα, διότι είχα κι εγώ μια παρόμοια εμπειρία. Ο συγγραφέας, που είχε τότε (1986) πάει ταξείδι στην Ελλάδα, επήγε με την θεία του την Αλεξάνδρα και άλλους μια εφταήμερη εκδρομή στη Βουλγαρία. Η περιγραφή της εκδρομής, του φυσικού τοπίου, των ιστορικών αναφορών, αλλά και της κοινωνικο-πολιτικής ζωής στην γείτονα είναι ένα θαυμάσιο μείγμα λογοτεχνίας και κριτικής! Ο συγγραφεάς έχει πλήρη γνώση του ιστορικού και φυσικού περιβάλλοντος, αλλά βλέπει με καθαρό και κριτικό μάτι την τότε οικονομική και πολιτική κατάσταση. Και απόλαυσα ιδιαίτερα αυτή την ιστορία, γιατί έζησα και εγώ μια αντίστοιχη ιστορία δύο χρόνια πριν (1984) από αυτόν, σε μια εκδρομή στη Ρωσία-Τσεχοσλοβακία. Οι ίδιες περίπου εμπειρίες, που όταν τις θυμάσαι, σε καταλαμβάνουν ανάμεικτα αισθήματα για γέλια και για κλάματα.

 

Το διήγημά του Δεν πάμε μέχρι τη θάλασσα, σε μεταφέρει σ έναν άλλο κόσμο. Στον κόσμο της ξενητειάς, στο κόσμο της αγωνίας, στο κόσμο των πρώτων εμπειριών, στον κόσμο της εργασίας, της γνωριμίας με το άλλο φύλο, τον κόσμο του έρωτα, του γάμου και της δημιουργίας οικογένειας, μακρυά από την πατρίδα, τους δικούς σου, τους φίλους και γνωστούς που άφησες πίσω για πάντα. Μέσα σε οχτώ μόνον σελίδες ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη ζωή, με όλους τους αγώνες και αγωνίες, στην άλλη άκρη του πλανήτη, με δύο νέους ανθρώπους που φτιάχνουν μια στερεή οικογένεια και πριν το καταλάβουν, περνάνε σαράντα οχτώ ολόκληρα χρόνια, και βγαίνουν στην απομαχία, αφιερώνοντας έστω και αργά λίγο χρόνο και για τους εαυτούς τους. ΄Ετσι για μια στιγμή ξεχνούν το πρόγραμμα για ένα μπάνιο στη θάλασσα, ξεχνούν τις αγωνίες για παιδιά και εγγόνια, και αποφασίζουν να αφιερώσουν λίγο πολύτιμο χρόνο και για τον εαυτό τους. Παναγιώτα, άσε τη θάλασσα για άλλη φορά. Ας πάμε έναν μικρό περίπατο στο Πάρκο. Να γυρίσουμε να περάσουμε το βράδυ στο σπίτι μόνοι μας. Όπως παλιά. Να ξαναγνωρίσουμε τους παλιούς μας εαυτούς που τους έχουμε ξεχάσει (σελ. 55). Μέσα στις τρεις αυτές γραμμές βλέπει ο αναγνώστης όλο τον αγώνα και την τελική δικαίωση, που είναι τόσο γνώριμη στους μετανάστες, που αγωνίζονται μια ολόκληρη ζωή για την οικογένεια, και μόλις καταφέρνουν, μετά πενήντα χρόνια μόχθου, να βρουν λίγο χρόνο, να θυμηθούνε τα παληά, να ζήσουν με τις αναμνήσεις και να απολαύσουν τα λουλούδια και τα ηλιοβασιλέματα, πριν βασιλέψουν και οι ίδιοι, παίρνοντας το δρόμο για τη λήθη...

 

Ο Κονίσκιος είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, όπου συμφύρονται και πάλι οι κακουχίες και αγωνίες του Εμφυλίου, με διάφορα ευτράπελα νεανικά γεγονότα, όπου η ζωή και ο θάνατος βαδίζουν πλάι-πλάι, χωρίς ο ένας να φοβάται τον άλλο. Έτσι ο θείος Νάσιος φεύγει νέος απ αυτή την ζωή, πριν φύγει κι αυτός για την Αυστραλία, όπου τον περίμεναν οι δικοί του (1958). Ζει όμως στην μνήμη του συγγραφέα και των δικών του, που τον θυμούνται και μαζί μαυτόν θυμούνται και όλες τις αγωνίες, περιπέτειες και αποδράσεις από την αιχμαλωσία που γνώρισαν στα χέρια των ανταρτών, κατά τα πικρά χρόνια του Εμφυλίου.

 

Η Μαρίνα και Γιά ΄Ενα Πείσμα είναι άλλες δύο ιστορίες άρρηκτα συνδεδεμένες με τις γνώριμες μεταναστευτικές εμπειρίες. Στο Μαρίνα ζούμε τον αγώνα, την αγωνία, αλλά και την τελική αποδοχή των τετελεσμένων. Οι γονείς μετά από αγώνα να μεταδώσουν τα ήθη και τα έθιμα στα παιδιά τους και να διαιωνίσουν τη φυλή με αίμα ακραιφνώς ελληνικό, διαπιστώνουν στην πορεία το έρως ανικήτατε μάχαν του Σοφοκλή. ΄Ετσι διαπιστώνουν, ότι η θεωρία και η πράξη δεν συμπίπτουν μερικές φορές και ο συμβιβασμός είναι η χρυσή τομή... Η ιστορία αυτή μου θυμίζει πολλά παρόμοια μυθιστορήματα του Ελληνισμού της Αμερικής. Βίοι Παράλληλοι των Αποδήμων, απανταχού της γης...

 

Τέλος το Γιά ΄Ενα Πείσμα μας παρουσιάζει μια γνωστή σε όλους πτυχή της Ρωμηοσύνης και ιδιαίτερα των αποδήμων. Για να επιτύχουμε στα ξένα, χρειαζόμαστε μια έξτρα δόση αποφασιστικότητας και πείσματος, όπως και για να σταδιοδρομήσουμε σωστά στην ξένη χώρα. Με τα χρόνια αυτό μας γίνεται βίωμα, ενίοτε όμως και βάρος... ΄Ετσι για παράδειγμα, ενώ ο αφηγητής του διηγήματος θα ήθελε να μείνει δυό-τρεις μέρες στη Νέα Υόρκη για να δει τα αξιοθέατά της, επιστρέφοντας από ένα συνέδριο στο Μεξικό, εν τούτοις αποφασίζει να φύγει αυθημερόν για την Ελλάδα, επειδή του έδωσαν στα νεύρα υπάλληλοι του αμερικανικού αεροδρομίου. Το γνωστό ελληνικό πείσμα σε όλο του το μεγαλείο...

 

Διαβάζοντας το Κομμάτια Ζωής, κάθε απόδημος θα αναγνωρίσει πολλά από τα δικά του κομμάτια ζωής στην ξενητειά. Τού τα προσφέρει με τόση μαεστρία ο συγγραφέας, που μέσα σε λίγες σελίδες αποτυπώνει όλο τον πολύπλοκο, πολύπαθο και πολυσύνθετο κόσμο της ρωμηοσύνης της διασποράς και ιδιαίτερα της Αυστραλίας. Γι αυτό και συνιστώ το βιβλίο με ιδιαίτερη χαρά και ευχαρίστηση σε όλους τους ξενητεμένους και μή, αλλά ιδιαίτερα στον ελληνισμό της Αυστραλίας.

 

Αριστοτέλης Μιχόπουλος

Δ/ντης Ελληνικών Σπουδών

Hellenic College

Brookline, MA 02445 USA

 

(Ο Χρήστος Ν. Φίφης απουσιάζει στην Ελλάδα. Θα επανέλθει στη στήλη τον Οκτώβριο).

 

http://www.greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved