THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

Από την Ελλάδα του 2014

 

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Οκτώβριος 2014

Την περίοδο Αυγούστου 15 Σεπτεμβρίου 2014 την πέρασα στην Ελλάδα και θα μεταφέρω εδώ μερικές από τις εντυπώσεις μου. Οι εικόνες είναι συχνά αντιφατικές. Η οικονομική κρίση είναι εμφανής στη στασιμότητα των κρατικών υπηρεσιών, στην αργοπορία των δημόσιων έργων που άρχισαν πριν από χρόνια αλλά δεν τελείωσαν ακόμη, στην ανεργία ιδιαίτερα των νέων, στο κλείσιμο επιχειρήσεων, στην ελαχιστοποίηση νέων επενδύσεων, στα κόκκινα δάνεια, στα παράπονα των πάντων για εισοδοματικές περικοπές και υπερφορολόφηση. Και εντούτοις, ήταν ένας χρόνος με πληθώρα τουριστών, περίπου 20 εκατομμύρια τουριστών υπολογίζονταν να επισκεφτούν την Ελλάδα το 2014. Υπήρχε ζωηρή τουριστική κίνηση, ιδιαίτερα στα νησιά και τους συνήθεις τουριστικούς τόπους που απέφερε στη χώρα αρκετά δισεκατομμύρια εισόδημα. Ο τουρισμός, όμως, είναι ένας μόνο κλάδος και δεν καλύπτει όλη τη χώρα, ούτε όλες τις κατηγορίες του πληθυσμού.

 

Η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις αλλά αυτές γίνονται με το σταγονόμετρο και το πολιτικό προσωπικό δεν είναι πρόθυμο να τις δεχτεί και να τις προωθήσει. ΄Ολα τα κόμματα, συντηρητικά και υποτιθέμενα προοδευτικά έχουν κολλήσει στο σκηνικό που γνωρίζουν και με κάθε αλλαγή μετράνε το πολιτικό κόστος και κάνουν πίσω. Ο ορίζοντας της θέασής τους δεν πάει πέρα από τις επόμενες εκλογές. Χαρακτηρίζεται από το πελατειακό σύστημα και το λαϊκισμό. Το πελατειακό σύστημα ήταν ένας κύριος παράγοντας που οδήγησε τη χώρα στο αδιέξοδο του υπερδανεισμού και την κατάσταση χρεοκοπίας. ΄Ηταν εύκολο για τους πολιτικούς να δανείζεται η χώρα και τα χρήματα να σπαταλώνται σε διορισμούς των δικών τους παιδιών, σε επιδοτήσεις προς υποτιθέμενους αγρότες, σε δημιουργία φορέων που χρησιμοποιούσαν προσωπικό και δημιουργούσαν θέσεις πληθώρα πανεπιστημιακών σχολών και ΤΕΙ σε διάφορες μεγάλες και μικρές πόλεις. Το παραγόμενο όμως έργο είναι ελάχιστο, λίγοι οι φοιτητές, που αν και θεωρούνται μια οικονομική πηγή για την τοπική κοινωνία, θα μπορούσαν πιο οικονομικά για τη χώρα να εισαχτούν στα τριτοβάθμια ιδρύματα των μεγαλύτερων αστικών κέντρων. Αυτό ήδη γίνεται με το επιτρεπόμενο κύμα μεταγραφών αλλά τα μικρά σκόρπια ιδρύματα παραμένουν δαπανηρά και υπολειτουργούντα.

 

Με τις αναγκαστικές περικοπές, το πελατειακό σύστημα σχετικά με τους διορισμούς, τα τελευταία 5 χρόνια περιορίστηκε στις λίγες πολιτικές θέσεις και τα πολιτικά γραφεία. Στο δημόσιο, όμως, εξακολουθεί, όχι με διορισμούς για τους οποίους δεν υπάρχουν πόροι, αλλά με την προστασία της υπάρχουσας κατάστασης στις δημόσιες υπηρεσίες. Μάχες διεξάγονται για να ματαιώσουν απολύσεις υπεράριθμων δημόσιων υπαλλήλων, ακόμη και εκείνων που διορίστηκαν με ελλειπή προσόντα, αποδειγμένα είναι ανεπαρκείς και δεν αποδίδουν ή συμμετείχαν σε περιπτώσεις διαφθοράς και αντιδεοντολογικών πρακτικών. Από τις πολλές κατηγορίες για παράνομες συντάξεις καμιά δεν οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη ή δεν απαιτήθηκε η επιστροφή των παράνομα λαμβανόμενων χρημάτων.

 

Ο λαϊκισμός ασκείται σε διάφορους βαθμούς από όλα τα κόμματα, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά και τη Χρυσή Αυγή. Συνίσταται στην άκρα δημαγωγία που αποσκοπεί να θωπεύσει τα αυτιά των οπαδών και ακροατών, τι θέλουν οι ακροατές ν ακούσουν, τι έφταιξε και στράβωσε το κλήμα, πάντα φταίνε, χωρίς καμιά διάκριση, οι άλλοι, οι ξένοι, οι Εβραίοι, οι πολιτικοί αντίπαλοι. Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής δεν είναι κάτι το απομακρυσμένο που το βλέπεις μόνο στην τηλεόραση ή το διαβάζεις στις εφημερίδες. Το βλέπεις καθημερινά στον εξαγριωμένο γνωστό σου, συγγενή σου, ή συνομιλητή σου στο καφενείο που κομπάζει ότι ψήφισε Χρυσή Αυγή και κατηγορεί όλους τους άλλους για προδοσία, ανθελληνισμό και τα πάντα. Στον ισχυρισμό ότι όλοι συνομωτούν εναντίον του Ελληνισμού και τα πάντα θα βελτιωθούν μόνο με την επικράτηση της ακραίας παράταξης.

 

Μια γενική τάση είναι να κατηγορούνται κάποιοι άλλοι για όλα. Ευθύνονται οι πολιτικοί βέβαια αλλά τους πολιτικούς τους εκλέγουν οι πολίτες οι οποίοι επίσης τους πιέζουν ασφυκτικά για προσωπικές χάρες και ρουσφέτια. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι παραπονούνται για περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις τους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι οι άνεργοι και ιδιαίτερα οι άνεργοι νέοι. Πολλοί νέοι φεύγουν για κάποια ξένη χώρα της Ευρώπης ή αλλού που θα μορούσε να τους προσφέρει κάποια εργασία. ΄Αλλοι όμως κάθονται και στηρίζονται για το χαρζηλίκι τους στη σύνταξη των γονιών τους, χωρίς να αναπτύσσουν κάποια πρωτοβουλία. Συζήτησα με κάποιον νέο 34 ετών που σπούδασε πληροφορική αλλά δεν εργάστηκε ποτέ. Μέχρι σήμερα στηρίζεται από τους γονείς του και περιμένει ακόμη κάποιο πολιτικό να μεσολαβήσει να διοριστεί στο δημόσιο. Τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι καθόλου ασυνήθιστες, είναι χιλιάδες. Το ότι κάποιος σπούδασε σε έναν κλάδο στον οποίο δεν βρίσκει εργασία δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να κινηθεί κάπου αλλού, έστω και σερβιτόρος στον τουριστικό τομέα και ν αρχίσει να εργάζεται κάπου. Οι σπουδές σήμερα, αν δεν συνοδεύονται από σχετική ζήτηση, δεν σημαίνουν πολλά πράγματα. Αυτό που μπορεί να σημαίνουν οι σπουδές είναι το τρόχισμα των ικανοτήτων κάποιου να προσαρμόζεται σε νέες δύσκολες καταστάσεις.

 

Ωστόσο, παρόλη την κρίση, μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ότι οι καφετέριες είναι γεμάτες από νέους, από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν οικογένειες που αντιμετωπίζουν στερήσεις και δύσκολα τα καταφέρνουν για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα ψώνια της εβδομάδας, οικογένειες όπου το εργαζόμενο μέλος έχασε την εργασία του ή την επιχείρησή του και δεν έχουν αποταμιεύσεις στην τράπεζα. Οικογένειες που αντιμετωπίζουν κάποιο κόκκινο δάνειο, δηλαδή που δανείστηκαν για το σπίτι τους ή για κάτι άλλο και με την απώλεια εργασίας ή εισοδήματος αδυνατούν να το αποπληρώσουν και κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους. Πολλές τέτοιες οικογένειες που υποφέρουν, διατηρούν την περηφάνεια τους και αντιμετωπίζουν τις στερήσεις τους σιωπηλά.

 

Γενικά, σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, περισσότεροι άνθρωποι έχουν αποχτήσει κατανόηση της πραγματικότητας και δεν πιστεύουν πως βελτίωση της οικονομίας σημαίνει αυτόματα επαναφορά της οικονομικής κατάστασης που απολάμβαναν πριν την εκδήλωση της κρίσης το 2009. ΄Αλλοι όμως αυτό πιστεύουν και αρνούνται να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει και με την ομιλία, συζήτηση και υποσχέσεις του κ. Τσίπρα στη Διεθνή ΄Εκθεση της Θεσσαλονίκης. Εκτός των άλλων, αναφέρθηκε στην αποκατάσταση των μισθών και αποδοχών και τη δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας. Σημαντική αύξηση των μισθών, όμως, απαιτεί αύξηση του Εθνικού Εισοδήματος και όχι μόνο αυτό, αλλά αύξηση και των εξαγωγών για να επέλθει ένα ισοζύγιο εισαγωγών και εξαγωγών. Τα εξαγώγιμα προϊόντα απαιτείται να είναι ανταγωνιστικά για να πωληθούν στο εξωτερικό και το υψηλό εργατικό κόστος το καθιστά αυτό αδύνατο. Η κατανάλωση σε προϊόντα εισαγωγών σημαίνει ότι το χρήμα φεύγει από τη χώρα και χρειάζεται για να αναπληρωθεί ελληνικές εξαγωγές ή δάνεια. ΄Ηταν τα μεγάλα δάνεια, όμως, που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία.

 

Δημιουργία νέων θέσεων εργασίας θα πρέπει να είναι αυτό που συχνά λέμε στην Αυστραλία αληθινές εργασίες - real jobs -, δηλαδή όχι κυβερνητικές εργασίες που δημιουργούν εισόδημα για το άτομο, αλλά αν είναι απλώς για το σκοπό αυτό δημιουργούν πληθωρισμό ή έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο πληρωμών. Χρειάζονται εργασίες στον ιδιωτικό τομέα που να παράγουν προϊόντα για εξαγωγές ή για αντικατάσταση εισαγόμενων προϊόντων. Τέτοιες εργασίες, όμως, δημιουργούνται από επενδύσεις, όπως αυτή της Κινεζικής εταιρείας COSCO στο λιμάνι του Πειραιά και όχι από κυβερνητικούς διορισμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί στις επόμενες εκλογές να έρθει πρώτο κόμμα ή και να αποτελέσει μέρος της επόμενης κυβέρνησης αλλά τότε θ αντιμετωπίσει τα δύσκολα. Τα δύσκολα, όπως τα βρήκε και ο Αντώνης Σαμαράς που άλλα υποσχόταν στις ομιλίες του Ζαππείου, ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, και άλλα αναγκάζεται να εφαρμόζει ως Πρωθυπουργός.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

http://www.greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved