THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

Γιώργος Ζάγκαλης:

Αγώνες για μια Προοδευτική και Πολυπολιτισμική Αυστραλία και το λαό στην εξουσία

 

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Νοέμβριος 2014

 

Ο Γιώργος Ζάγκαλης γεννήθηκε στις Δρυμάδες Ιωαννίνων το 1930 και ήρθε στην Αυστραλία το 1950. Ο Ζάγκαλης διακρίνεται για τους αγώνες του, αγώνες για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών, την παιδεία των μεταναστόπουλων, τις μεταναστευτικές γλώσσες, τον πολυπολιτισμό, το πολυπολιτιστικό ραδιόφωνο και πλείστους άλλους τομείς. Και εξακολουθεί τους αγώνες του.

 

Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις ιδεολογικές προτιμήσεις του Ζάγκαλη αλλά δεν μπορεί να μη θαυμάζει την ειλικρίνεια και τη συνέπειά του. Οι συνεχείς αγώνες αντικατοπτρίζονται στο βιβλίο του Ζάγκαλη: Migrant Workers and Ethnic Communities", Common Ground Publishing, Melbourne, 2009. Ακολουθεί μια συνέντευξη με το Γιώργο Ζάγκαλη.

 

-Οι Ελληνοαυστραλοί και οι Αυστραλοί σε γνωρίζουν από τους αγώνες σου, τους λόγους και τα γραφτά σου. Με δικά σου λόγια, ποιος είναι ο Γιώργος Ζάγκαλης;

 

Δεν νομίζω πως είμαι κάτι το διαφορετικό από ό,τι με αναγνωρίζουν οι άνθρωποι έστω και με προκαταλήψεις με τους οποίους συνεργάστηκα ή βρέθηκα σε αντιπαράθεση σαν άτομο ή οργάνωση για πάνω από 60 χρόνια. Οι συνθήκες και το περιβάλλον που πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια στην Ελλάδα, 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, αντίσταση στους ξένους κατακτητές, και λίγο αργότερα στο καθεστώς των Μοναρχικών και των Αγγλοαμερικανών ιμπεριαλιστών, των αυτουργών του Εμφυλίου, άφησαν και σε μένα τα ανεξίτηλα και διαχρονικά σημάδια και ερeίσματα στη διαμορφούμενη κοινωνική μου συνείδηση και ιδεολογικοπολιτική πανοπλία. Οράματα για λευτεριά, δικαιοσύνη, εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία, ειρήνη, μια κοινωνία ανθρωπιστική, χωρίς εκμετάλλευση. Για τον νέο κόσμο που πάλευαν και τραγουδούσαν οι λαοί καθώς σύντριβαν τα τέρατα του φασισμού με μπροστάρηδες τον κόκκινο στρατό και τ αντάρτικα, τύπου ΕΛΑΣ.

Μεγάλωσα μέσα στις ιαχές τραγουδιών όπως: Στ΄άρματα, στ άρματα εμπρός στον αγώνα/ για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.. και όχι Του αητού ο γιος που κρυβόταν στο Κάϊρο και Λονδίνο. Αυτά τα ιδεώδη και οι εμπειρίες που συνάρπαξαν και εξήγειραν εκατομύρια σ όλη τη γη, έδρευαν όλο και πιο βαθιά στην μέχρι τώρα ζωή μου. Γρήγορα, επίσης κατάλαβα ότι για να υλοποιηθούν τα ιδεώδη απαιτούνταν αγώνες, οργανωμένο και μαχητικό κίνημα.

 

-Ποιοι ήταν οι λόγοι που το 1950 αποφάσισες να ρθεις στην Αυστραλία;

 

Η τρομοκρατία, εκτελέσεις και εξορίες που εξαπέλυσε το φασιστικό καθεστώς στη διάρκεια και πολύ περισσότερο μετά την ήττα του Δημοκρατικού στρατού. Δεν ήλθα οικειοθελώς. Ο πατέρας μου, που φοβόταν για την ασφάλειά μου, με έκανε μπόγο, έβαλε και γραμματόσημα (εισητήριο) και μ έστειλε στην Αυστραλία. ΄Ηλθα, όπως και άλλοι νέοι, ως πολιτικός πρόσφυγας να γυρίσω σε λίγα χρόνια, όπως πιστεύαμε.

 

-Ποιές ήταν οι αρχικές σου εντυπώσεις από την Αυστραλία;

 

Πολύ λίγα γνώριζα για την Αυστραλία και τα περισσότερα από τις διαφημίσεις της Πρεσβείας που δείχναν ότι όλα ήταν καλά και ωραία, από τον καιρό μέχρι εργασίες και κάθε φύσης ευκαιρίες.

Τη μέρα που έφτασα στη Μελβούρνη (15/2/1950) έπνεε ένας τρομακτικός άνεμος συνοδευόμενος από καύσωνα πάνω από 43 βαθμούς Κελσίου. Οι εγκαταστάσεις του λιμανιού και τα σπίτια του Port Melbourne που τότε ήταν κατοικίες φτωχών της Εργατικής τάξης, ήταν φτιαγμένα με φτηνή ξηλεία και σκεπασμένα με τσίγκο. Πραγματικός φούρνος. Καλώς όρισα!

 

Σε τρεις μέρες στο εργοστάσιο της General Motors Holden στο Port Melbourne, στη γραμμή συναρμολόγησης αυτοκινήτων και το hurry up. Σηκωνόμουν στις 5.30 το πρωί για ν αρχίσω δουλειά στις 7.30 μέχρι 4.30. Υπήρχε μια 25λεπτη διακοπή για μεσημεριάτικο. Καλώς όρισα και στη βιοπάλη! .

 

΄Εφτανα στο σπίτι στις 6.00, ένα κρεββάτι σ ένα πρώην πλυντήριο στο CARLTON, ψόφιος από κούραση και πείνα. Η οικοδέσποινα δεν επέτρεπε το μαγείρημα στο δωμάτιο και μπάνιο μια φορά την εβδομάδα... Ας είναι καλά τα C;ity baths. Τα σάντουιτς δίναν και παίρναν ώσπου ανακάλυψα τον Πειραιά, το εστιατόριο του Τζιμ Σκαφτούρου, στο Russell Street. Ευτυχώς που ήμασταν νέοι και αντέχαμε.. Επίσης ευτυχώς, μετά από λίγο, συνδέθηκα με τον Εργατικό Σύνδεσμο Δημόκριτος της Μελβούρνης, τη νεολαία του ΚΚ Αυστραλίας και λίγο αργότερα με το ίδιο το ΚΚ Αυστραλίας. Η ζωή μου απέκτησε πάλι νόημα, ποιότητα και σκοπό. ΄Ετσι και από εδώ για να γυρίσει ο ήλιος ήθελε και θέλει δουλειά πολλή. Ο γήινος και μοναδικός παράδεισος υπάρχει μόνο για τους πλούσιους.

 

-Συνέβαλε η ζωή σου στην Αυστραλία στη διαμόρφωση ή την αναπροσαρμογή των απόψεών σου;

 

Ναι, κατά πολύ. ΄Οχι, όμως, προς την κατεύθυνση που μας ήθελε το εδώ κατεστημένο και οι φορείς του στην Ελληνική παροικία∙ δηλαδή δουλειά, δουλειά και άγιος ο Θεός, να υπακούετε και να ευγνωμονείτε κράτος και εργοδότες και πλήρη αποχή από τα εδώ πράγματα, συνδικάτα και κόμματα. Γνώρισα την εκμετάλλευση σαν εργάτης για πρώτη φορά στη ζωή μου, μαζί σχεδόν με όλους τους ΄Ελληνες μετανάστες. ΄Εζησα την αδικία και διακρίσεις ταξικές, εθνικές φυλετικαν που ήθελα τον λαό χωρισμένο για να τον εκμεταλλεύεται ακόμη πιο πολύ, και να διαιωνίζει, ει δυνατόν.την επικυριαρχία της λευκής αγγλοσαξωνικής ράτσας και εξουσίας. Γνώρισα, επίσης, μυριάδες αριστερούς προοδευτικούς Αγγλοαυστραλούς που αντιπάλευαν μαζί μας την κατάσταση αυτή.

 

Το μικρό θεριό μέσα μου και μέσα σε κάθε άνθρωπο που δεν δέχεται υποταγή και αδικία, -δεν δαμάστηκε σφάξε με αγά μου ν αγιάσω αλλά θέριευε. Η καλύτερη ζωή στην Αυστραλία έρχεται μόνο με αγώνες, οργάνωση και ενότητα.

 

-Σε ποιούς τομείς αναπτύχθηκε με το χρόνο η δραστηριότητά σου στην Αυστραλία;

 

Στα εργοστάσια και όλους τους τόπους εργασίας. Εκεί που τότε και τώρα δουλεύει και αγωνίζεται και οραματίζεται η μεγάλη πλειοψηφία και των Ελλήνων μεταναστών και των Αγγλοαυστραλών. Αγώνες για τα εργατικά δικαιώματα που δεν έχουν τελειωμό. Αγώνες κατά των διακρίσεων - οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών. Ν αλλάξουμε την Αυστραλία από μια ρατσιστική μονογλωσσική και μονοπολιτιστική χώρα στο αντίθετο, πολυπολιτιστική και πολυγλωσσική. ΄Ενας ηράκλειος αγώνας για πολλά θετικά αποτελέσματα.

 

Αγώνες των γυναικών για ίση πληρωμή και την καταπολέμηση του πατριαρχικού καπιταλιστικού κατεστημένου στην κοινωνία και στο σπίτι. Την διδαχή των γλωσσών των εθνικών μειονοτήτων στον κύριο κορμό της παιδείας, τα κρατικά σχολεία. Την ίδρυση μέσων ενημέρωσης στις γλώσσες των μεταναστών (εφημερίδες, ραδιοτηλεόραση) κυρίως στον κοινοτικό και κρατικό χώρο, σπάζοντας έτσι το αγγλόφωνο μονοπώλειο στα μέσα ενημέρωσης.

Αλληλεγγύη προς τον αγώνα του Ελληνικού και Κυπριακού λαού αλλά και διεθνώς. Ανανέωση και ενδυνάμωση με προοδευτικό περιεχόμενο πολλών παροικιακών οργανισμών και Κοινοτήτων και αντίσταση στις οπισθοδρομικές επιθυμίες της Αρχιεπισκοπής να μετατρέψει τις Κοινότητες σε ενορίες.

 

-Στη διάρκεια των χρόνων, υπάρχουν άτομα (στον Αυστραλιανό και παροικιακό χώρο), με τα οποία συνεργάστηκες και τα θυμάσαι ιδιαίτερα και γιατί;

 

Είναι πάμπολλα αυτά τα άτομα (και οργανισμοί).. Στο βιβλίο μου "Μετανάστες Εργάτες και Εθνικές Μειονότητες αναφέρω πάνω από 800. Δύσκολη η επιλογή. Από την προπολεμική γενιά ξεχωρίζουν οι Αλέκος Δούκας, Βασίλης Στεφάνου, Δημ. Μητσόπουλος, Κική Αλεξίου Τσούνη για την προτοποριακή τους πολιτική ηγεσία και δραστηριότητα στην ίδρυση των Εργατικών Συνδέσμων, στη σύνδεση με το ΚΚΑ και το ευρύτερο εργατικό κίνημα, μια ανεκτίμητη γέφυρα για τα δικαιώματα των μεταναστών. Από τη νέα μεταναστευτική γενιά που καλέστηκε να ανταποκριθεί στα νέα προβλήματα της μαζικής μετανάστευσης ξεχωρίζουν οι Μιχάλης Τσούνης Δημήτρης Αναστασίου, Ανδρέας Κυριάκου, Κώστας Ζαγκλανίκης, Γιώργος Φιλόπουλος, Θόδωρος Σιδηρόπουλος, Γιάννης Λεσσές, Νεοκλής Αλεξανδρίδης, Γιώργος Γκότσης και ασφαλώς οι Εργατικοί Σύνδεσμοι.

 

Αργότερα, η νεότερη γενιά αυστραλογεννημένων που καλέστηκε να υλοποιήσει τη μεγάλη αλλαγή από μετανάστες σε εθνική μειονότητα Ελληνοαυστραλών. Ο ρόλος του Μιχάλη Τσούνη ήταν και εδώ ανεκτίμητος, όπως και του Βαγγέλη Γαβριελάτου, ΄Εφης Παπαδοπούλου, Γιώργου Παπαδόπουλου, Μαίρης Καλαντζή, Κατερίνας Σδρίνη, Γιώργου Κολέτση, Πλούταρχου Δεληγιάννη, Χρήστου Φίφη, Θόδωρου Μάρκου, Γιώργου Λεκάκη, Τζένης Μικάκου, Γιώργου Κατσουράκη. Μεγάλη προσφορά στους αγώνες των μεταναστών έχουν οι συνδικαλιστές Laurry Carmichael, John Haphpenny, Greg Combet, οι πολιτικοί Gouph Whitlam, Jim Cairns, Al Grasby, Moss Cass, Kim Carr, Andreas Theophanous, Ralph Gibson, Joe Palmuda. Επίσης οι Joe Caputo, Victor Borg, Giovanni Sgro, Alan Mathesson και Andrew Gakubowicz.

 

-Πώς βλέπεις το μέλλον της Ελληνοαυστραλιανής Παροικίας;

 

Το μέλλον της Ελληνοαυστραλιανής παροικίας δεν μπορεί να ξεχωριστεί από αυτό της Αυστραλίας γενικότερα. Γι αυτό έχουμε υποχρέωση να ενδιαφερόμαστε άμεσα για τη γενικότερη κατάσταση της χώρας, να έχουμε λόγο και συμμετοχή. Η ενίσχυση της πολιτικής του Πολυπολιτισμού προσφέρει περισσότερες δυνατότητες για την ευημερία και της Ελληνοαυστραλιανής παροικίας, στις συνθήκες που τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα είναι όλο και περισσότερο Ελληνοαυστραλοί και Αυστραλοί με ελληνικές ρίζες. ΄Εχουμε δημιουργήσει ένα τεράστιο δυναμικό που η κατάλληλη αξιοποίησή του, εντός και εκτός της παροικίας μπορεί να εγγυηθεί ένα αισιόδοξο μέλλον. Με την ανάπτυξη των Κοινοτήτων σε κύριους φορείς πρέπει να ανεβαστεί ο πύχης των επιδιώξεών μας. Η ανάμιξη των Ελληνοαυστραλών στα πολιτικά είναι περισσότερο από απαραίτητη. ΄Ηταν και είναι η ανάμιξή μας στα πολιτικά που κατέστησε προτοπόρα την Ελληνική μειονότητα.

 

-1950 στην Αυστραλία με ένα όραμα! Πόσο ικανοποιημένος είσαι με την εξέλιξη των πραγμάτων στην Αυστραλία και τον κόσμο, από τότε μέχρι σήμερα;

 

Αισθάνομαι αρκετά ικανοποιημένος από την έκβαση πολλών από τους ιστορικούς αγώνες μας. Αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω ότι το μεγάλο όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, για σοσιαλισμό, το ανώτατο ανθρώπινο ιδανικό περιμένει τη δικαίωσή του. Η αλλαγή μόνο κυβερνήσεων αφήνει άθικτη την εξουσία του κεφαλαίου. Η υποχώρηση του σοσιαλισμού ήταν τόσο αποτέλεσμα ενός αδιάκοπου ψυχρού και θερμού πολέμου εναντίον του από το διεθνές κεφάλαιο, όσο και εσωτερικών λαθών και αδικημάτων. Η επικράτηση, όμως, της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν έλυσε κανένα λαϊκό πρόβλημα. Το αντίθετο, τα πράγματα βαδίζουν προς το χειρότερο. ΄Ολοι αυτοί οι πάρα πολλοί- - που καταριούνται την παγκοσμιοποίηση και την ηγεμονία των ΗΠΑ για τα κακά που τους συσωρεύει, αργά ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν πως οι κατάρες και τα μπαλώματα δεν αρκούν και ότι χρειάζεται πάλη για την καταπολέμηση και αντικατάστασή του διεθνούς καπιταλισμού με ένα σοσιαλιστικό σύστημα. ΄Ενα σύστημα εμπλουτισμένο από εμπειρίες και προσανατολισμένο στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις, με το ΛΑΟ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

http://www.greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved