THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Μια Συνέντευξη με την Ανθή Σιδηροπούλου

 

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

Απρίλιος 2015

Η Ανθή Σιδηροπούλου, με την κιθάρα της, είναι μια συχνή συναρπαστική φωνή στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της ελληνικής Μελβούρνης των τελευταίων 15 ετών. Κόρη του αείμνηστου Θόδωρου Σιδηρόπουλου (1924-1998), του πρώτου έλληνα βουλευτή στην Πολιτεία της Βικτόριας, συνεχίζει την παράδοσή του, μιας διαρκούς επαφής με την παροικία. Η Ανθή γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Collingood, ένα από τα εσωτερικά προάστια της Μελβούρνης, στις δεκαετίες του 1950 και 1960 με πολλούς νεοφερμένους μετανά-στες από διάφορες χώρες, που στα μικρά σπίτια της περιοχής έμειναν, συνήθως, 2-3 οικογένειες μαζί. Η οικογένεια του Θόδωρου Σιδηρόπουλου, του πατέρα της της Ανθής, μέχρι το 1970 έμεινε στο ίδιο σπίτι με την οικογένεια του Κώστα Τσικαδέρη. Ο Κώστας Τσικαδέρης (1945-2004) εξελίχθηκε στον τραγουδιστή και συνθέτη, το μουσικό βάρδο της παροικίας. Η Ανθή συνεργάστηκε μαζί του για χρόνια και συνεχίζει την πολιτιστική του παράδοση, μετά τον πρόωρο θάνατό του, στις 23 Δεκεμβρίου 2004. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια συντόμευση της συνέντευξης που η Ανθή δέχτηκε να μου δώσει, στο Ελληνικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα του 3ΖΖΖ Μελβούρνης, στις 21 Ιανουαρίου 2015.

-Ανθή, τα παιδικά σου χρόνια επηρέασαν την μετέπειτα ζωή σου;

-Δημιουργώ μια εικόνα στο μυαλό μου. Κληρονομήσαμε, ως παιδιά της δεύτερης γενιάς γενικά, το πάθος, το αίσθημα συγκίνησης και τη δραστηριότητα των γονιών μας. Η γειτονιά μας, όταν ήμουν μικρή, ήταν στο Κόλιγκουντ της Μελβούρνης. Η Αυστραλία ήταν μια ήσυχη χώρα με πολλούς μετανάστες. Ο πατέρας μου ήρθε στην Αυστραλία το 1954 με το Κερήνια. Η μητέρα μου ήρθε με το Φλαμίνια το 1955. Οι γονείς μου παντρεύτηκαν το 1956. Υπήρχαν γύρω μας πολλοί νέοι μετανάστες αλλά όταν μεγαλώνεις θεωρείς τη διαφορετικότητα φυσιολογική.

Βλέπαμε πώς οι Αυστραλοί μας δέχονταν, μας αγκάλιαζαν. Στη γειτονιά μας είχαμε πολλούς Αυστραλούς και μας αγαπούσαν. Θυμάμαι στενοχωριόμουν που δεν είχα παππού και ένας γέρος Αυστραλός, μου έλεγε Μή στενοχωριέσαι. Θα είμαι εγώ ο ποππούς σου! Ο καημένος δεν μπορούσε να πει σωστά παππούς. Μια κυρία απέναντι μας έπαιρνε εμάς τα παιδιά στο Δημαρχείο του Κόλιγκουντ. Μέναμε στο Vere Street, σ ένα σπίτι κοντά στο Δημαρχείο. Οταν πηγαίναμε έξω στα μαγαζιά, στους φίλους, στα σπίτια, είχαμε γλέντια.

Μέναμε στο ίδιο σπίτι με την οικογένεια του Κώστα Τσικαδέρη. Στην κουζίνα πάντα είχαμε γλέντι. Ο πατέρας του Κώστα κι ο πατέρας μου ήταν συμπατριώτες από την Κατερίνη και ήταν παλιοί φίλοι και κουμπάροι. τραγουδούσαν κι οι δυο ωραία τα παλιά τραγούδια. Θυμάμαι Εις τον αφρό της θάλασσας... και άλλα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν μια πολύ όμορφη εποχή.

-Ποιες ήταν οι εμπειρίες σου στο σχολείο;

-Στο σχολείο τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα ελληνόπουλα ήταν λίγα. Οι άλλοι δεν μπορούσαν να προφέρουν το όνομά μου Ανθή. Εγώ ντρεπόμουν και τους έλεγα ότι το όνομά μου ήταν Τζούλι. ΄Ηταν κάτι που το είπα αυθόρμητα, χωρίς σκέψη. Μια θεία μου τη λέγανε Ιουλία και αυθόρμητα πήρα το όνομά της. Οι παλιοί μου συμμαθητές δεν με ξέρουν ως Ανθή, όταν βλέπω κανέναν πότε-πότε, με λένε Τζούλι. Η ιστορία δείχνει πως το παιδί θέλει να γίνεται αποδεχτό από τους φίλους του, από την τάξη του. Θέλει την επιδοκιμασία των άλλων. Δεν ήμουν μόνο εγώ. Κάποιο παιδί που το λέγανε Λάμπρο τον βγάλανε Μπρους. Και το παιδί το δέχτηκε με ανακούφιση.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Υπάρχει περισσότερος διάλογος, περισσότερη κατανόηση της διαφορετικότητας. Τότε ο πατέρας μου πήγε σε μια εκδήλωση Αυστραλών κρασί αντί για μπίρα και τον κορόϊδευαν. Σήμερα οι Κινέζοι έχουν ένα παρόμοιο πρό-βλημα με τα ονόματά τους. Το αντε-πεξέρχονται με δυο ονόματα, έχουν ένα κινέζικο και ένα αγγλικό όνομα.

-Πότε αποφάσισες να επανέλθεις στο Ανθή, Ανθή;

-Σ ένα σημείο της ζωής μου είχα αρρωστήσει πολύ βαριά και η καταστροφή έφερε το άνθισμα, την επαναφορά μου στην κουλτούρα μου. Ο πατέρας μου πάντοτε με έλεγε Ανθή και για να τον θυμάμαι το επανέφερα.

-Πώς θυμάσαι τον πατέρα σου;

-Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που πάντα ήθελε το δίκαιο και αυτό έφερνε την ειρήνη. Μας μεγάλωσε με τον αδελφό μου με τον τρόπο να μη λέμε δικό μου και δικό σου αλλά δικό μας. Και να βοηθάμε τους άλλους. Τα παιδικά μας χρόνια ήταν γεμάτα τραγούδι. Ο πατέρας μου τραγουδούσε, ήταν βαρύτονος. ΄Οταν ήταν στην Κατερίνη είχε κερδίσει μια υποτροφία να πάει στο Ωδείο, στην Αθήνα, αλλά ο παππούς μου δεν τον άφησε. Εγώ τις αρμονίες τις έμαθα από τον πατέρα μου.

-Πώς θυμάσαι τον Κώστα Τσικαδέρη;

-Ο Κώστας ήρθε από την Κατερίνη 9 χρονών με τους γονείς του και τον πατέρα μου στο ίδιο πλοίο μαζί, το Κερήνεια, το 1954. Και μέναμε μαζί στο ίδιο σπίτι στο Κόλιγκουντ μέχρι το 1970. Ο Κώστας βάφτισε τον αδελφό μου. Ο Κώστας ήταν ένα παιδί που πάντα ήθελε να βοηθάει τους άλλους. Πήγαινε για ψώνια με τη μητέρα μου στο Σμιθ στριτ και ήθελε να κουβαλάει τα ψώνια για να τη βοηθήσει. ΄Ετσι ήταν και ο θείος Γιώργος Τσικαδέρης, ο πατέρας του Κώστα. Με την αδελφότητα των Κατερινιωτών πάντα βοηθούσε.

Τον Κώστα τον ήξερα από μικρή αλλά ήμουν πιο κοντά του όταν αποφάσισα να έρθω πάλι στην Ελληνική παροικία, όταν ξανάγινα Ανθή. Για δέκα χρόνια τραγουδούσα Μπλουζ τζαζ. ΄Οταν έφυγε ο μπαμπάς μου ήθελα να είμαι μέσα στην ελληνική παροικία και ο Κώστας με βοήθησε σ αυτό. Μου άνοιξε πιο πολύ τα μάτια στο Λοΐζο, να μάθω καλά τα ελληνικά τραγούδια. Κάναμε ένα αφιέρωμα στο Λοΐζο. Και η Ρένα Φραγκιουδάκη με βοήθησε επίσης πολύ. Κάναμε τις εκδηλώσεις το 1994. ΄Οταν έφυγε ο Μπαμπάς το 1998 τότε ο Κώστας με βοήθησε πιο πολύ.

Ο Κώστας είχε μια τρυφερότητα στο τραγούδι. Στο τραγούδι έχουμε το τεχνικό μέρος αλλά ο Κώστας είχε ένα πνευματικό χάρισμα να προσφέρει και να ταυτίζεται με το τραγούδι. Η Ισπανική και η Ελληνική μουσική έχουν αυτή τη χάρη. όταν ο τραγουδιστής μπαίνει μέσα στο τραγούδι και γίνεται το τραγούδι.

-Ωραίο Ανθή! ΄Οπως λέει και ένας στιχος στ Αγγλικά, του Γέιτς, Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις το χορευτή από το χορό;.

-Ακριβώς! Ο τραγουδιστής και το τραγούδι γίνονται ένα.

-Πώς αποφάσισες να γίνεις τραγουδίστρια;

-Τραγουδούσα από μικρή, τραγουδούσα στο σπίτι, στο σχολείο. ΄Οταν ήμουν 16 χρονών στο σχολείο πήρα ένα βραβείο για το τραγούδι. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να γίνω τραγουδίστρια. ΄Αρχισα αργά, όταν ήμουν 25 χρονών. Μια αυστραλέζικη κομπανία μού έδωσε ευκαιρίες και αυτοπεποίθηση. Γι αυτό άρχισα να τραγουδώ αγγλικά τραγούδια.

-Τώρα, Ανθή, έχεις μια φωτεινή προσωπικότητα, ένα ωραίο χαμόγελο, μια υπέροχη φωνή και πάρα πολλοί συμπάροικοι σε γνωρίζουν ως ελληνίδα τραγουδίστρια. Σε ταυτίζουν με την κουλτούρα τους. Σε βλέπουν ως τη δική μας καλλιτέχνιδα. Ο Κώστας Τσικαδέρης είχε αυτή τη χάρη και τώρα την έχεις κι ασύ. Τι επιδιώκεις με το τραγούδι σου;

-Ναι, ο Κώστας μ έμαθε να τραγουδώ για όλους. ΄Οταν πηγαίναμε μαζί στα γηροκομεία να τραγουδήσουμε για τους γέρους μας.

-Ανθή, είσαι ένα ζωντανό μέλος της ελληνικής παροικίας. Πώς βλέπεις την παροικία μετά 30-35 χρόνια;

-Ω! Θα ήθελα να δω η παροικία μας να ενδιαφέρεται για όλους. Να μην ξεχνάμε από πού ήρθαμε και πού είμαστε... Βέβαια αυτό αφορά σήμερα νέους, κάτω των 30 ετών. Αφορά περισσότερο αυτούς που θ αποτελούν την παροικία σε λίγα χρόνια. Εγώ βλέπεις όταν μπήκα στην παροικία ήμουν σε σχετικά μεγάλη ηλικία. ΄Οπως είπα, να μην ξεχνάμε την καταγωγή μας και πού είμαστε. Η Αυστραλία είναι χώρα πολυπολιτιστική, μια κοινωνία που ζητάει να συμμετέχεις και να μοιράζεσαι. Να θυμηθούμε, όχι δικό μου και δικό σου, αλλά δικό μας. Να μοιραζόμαστε την ελληνική κουλτούρα μας με τους άλλους. ΄Ετσι θέλω να δω την ελληνική παροικία, να μοιραζόμαστε και ν αγκαλιάζουμε τους άλλους που μπορεί να είναι διαφορετικοί ή πιο αδύνατοι, άλλες εθνότητες, άλλες θρησκείες, άλλοι τρόποι ζωής, ή να είναι οι ιθαγενείς της Αυστραλίας. Να γκρεμίσουμε τα τείχη, να ζούμε αρμονικά με τους άλλους. ΄Ετσι θα ήθελα να βλέπω την ελληνική παροικία σε 30 χρόνια. Η ελληνική παροικία να επεκτείνεται και ν αγκαλιάζει τους άλλους.

-Θαυμάσιες ιδέες, Ανθή! Σε Ευχαριστώ για τη συνέντευξη.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης)

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved