THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Συνέντευξη με τον Τάκη Ευστρατιάδη

 

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Απρίλιος 2016

 

Ο Τάκης (Δημήτρης) Ευστρατιάδης έχει κοντά 60 χρόνια σημαντικής παροικιακής δράσης και προσφοράς στη Μελβούρνη και την Αυστραλία ως δημοσιογράφος, ως οργανωτής και ως κινητήρια δύναμη παλιών και νεοσύστατων παροικιακών οργανισμών. Το 2015 δημοσίευσε στη Μελβούρνη το βιβλίο του Θύμησες όπου επιχειρεί έναν σύντομο απολογισμό πορείας, δράσεων και αποτελεσμάτων. Ο Ευστρατιάδης δεν διστάζει να είναι αυστηρός και επικριτικός (ακόμη και δηκτικός) όταν πιστεύει ότι αυτό είναι που απαιτείται. Στην παρακάτω συνέντευξη ο κ. Ευστρατιάδης απαντά σε μερικά ζωτικά ερωτήματα που σχετίζονται με το ιστορικό χθες, το σήμερα και το αύριο της Ελληνο-αυστραλιανής παροικίας.

 

-Κύριε Ευστρατιάδη, ζήσατε τα νεανικά σας χρόνια στην Αίγυπτο. Πώς θυμάστε την εκεί Ελληνική παροικία;

 

Τις παροικίες μας στην Αίγυπτο τις έζησα πολύ έντονα. Εκτός απ το ότι εκεί αποφοίτησα από ελληνικό Γυμνάσιο, εργάστηκα και σε ελληνικό εκεί Προξενείο, που σε όλες τις πόλεις της Αιγύπτου, όπου υπήρχε προξενική μας Αρχή, αυτή ήταν το επίκεντρο κάθε παροικιακής μας δραστηριότητας.

Για την ίδρυση και τις επιτεύξεις του Ελληνισμού της Αιγύπτου ασχολήθηκα σ έκταση σε λεπτομερειακές μου ομιλές και σε πολλά άλλα κείμενα. Εδώ θα περιοριστώ στο ότι αναμφισβήτητα καμία άλλη ελληνική μας παροικία αλλού θα μπορέσει ποτέ να συναγωνιστεί τις αιγυπτιώτικες παροικίες σ όλους τους τομείς της τότε δράσης της.

 

-Μερικά αξιόλογα άτομα της παροικίας ήρθαν στην Αυστραλία από την Αίγυπτο. Πώς βλέπετε τη συμβολή τους;

 

Σε πέντε πόλεις της Αυστραλίας υπάρχουν οργανισμοί Αιγυπτιωτών που επί δεκαετίες αναπτύσσουν πολυσχιδή δράση κι είναι γνωστοί στην ευρύτερη ομογένεια για τη ζωντάνια τους.

 

-Πώς είδατε τη συμμετοχή σας σε παροικιακούς ογανισμούς;

 

Σχεδόν αμέσως μετά την εγκατάστασή μου στη Μελβούρνη ασχολήθηκα πολύ ενεργά με τα παροικιακά. ΄Ηταν πολλά σ όσα αναμείχθηκα, αυτά που άνοιγαν νέους ορίζοντες στην κατοπινή εξέλιξη της ομογένειας, και που κάλυπταν από αθλητικές διοργανώσεις έως προσκοπικές ομάδες, από Κοινότητες έως καλλιτεχνικές εκθέσεις, από εμπορικά επιμελητήρια έως κινήσεις πνευματικής δραστηριότητας κι από επιβραβεύσεις εξαίρετης απόδοσης έως πόσα και πόσα άλλα.

 

Πολύ πρόσφατα η Κοινότητα Μποξ Χιλ εγαινίασε ένα ακόμη μεγαλοπρεπέστατο νέο κτίριό της, προσθήκη στα διάφορα άλλα που ήδη έχει.

Πόση εξέλιξη ύστερα απ το γεμάτο ενθουσιασμό ιδρυτικό ξεκίνημα στο σπίτι μου, πριν κοντά μισό αιώνα, όταν ζήτησα απ τους συνεργάτες μου να καταβάλλουμε όλοι από ένα ποσό για τ αρχικά έξοδα τη Κοινότητας.

Ο Σύνδεσμος Χελλένικ ήταν ακόμα μια άλλη μεγάλη σελίδα της παροικιακής μας ζωής. Αν πιστέψω έστω και λίγα απ τα κολακευτικά σχόλια με τα οποία περιγράφονταν οι εκδηλώσεις του Συνδέσμου, θα πρέπει οι εκδηλώσεις αυτές να ήταν οι πιο φαντασμαγορικές, οι πιο καλά οργανωμένες και με τα πιο εντυπωσιακά καλλιτεχνικά προγράμματα που έγιναν ποτέ στην παροικία μας.

Απ τα πιο ξέχωρα περιστατικά στην ιστορία αυτού του Συνδέσμου ήταν όταν το 1991ήλθε στη Μελβούρνη, ειδικά για το Χελλένικ, ο τότε Γενικός Γραμματέας της Ακαδημίας Αθηνών, που μου επέδωσε ψήφισμα της Συγκλήτου της Ακαδημίας για τους αγώνες μας να διατηρήσουμε στους Αντίποδες τα εθνικά μας γνωρίσματα.

 

Απ τις απογοητεύσεις που με πίκραναν, αναμφίβολα ήταν η συνέχεια του πρώτου ελληνικού φεστιβάλ σ ολόκληρη την Αυστραλία, της Ελληνικής Εβδομάδας. Με τη βοήθεια μόνο δυο γυναικών συνεργατριών μου το 1976, της Εύης Δαλαβέρη και Χριστίνας Παγκάλου, κατοπινά Δεσποτέρη, που τώρα είναι στο Συμβούλιο των Θεσσαλονικέων, οργανώσαμε σε διάρκεια μιας εβδομάδας τις πάνω από είκοσι τόσες εκδηλώσεις της, βάζοντας τις βάσεις στις οποίες θα στηριζόταν κατοπινά η πιο αποδοτική ελληνική προβολή στη Μελβούρνη ειδικότερα και στην Αυστραλία γενικότερα. Οι δυο αυτές γυναίκες ήταν πράγματι οι ηρωίδες της διοργάνωσης.

 

Φέτος, ύστερα από 40 χρόνια, έγινε τον περασμένο μήνα το Γλέντι, το συνώνυμο με το φεστιβάλ. Με όλη την έμφαση σε μια και μόνη εκδήλωση, το Φεστιβάλ θα συμπληρώσουν και πάλι ελάχιστες μικροεκδηλώσεις, σκόρπιες, στο αστείο χρονικό διάστημα 6-7 μηνών. Εκδηλώσεις που έτσι κι αλλιώς, θα γίνονταν, αδιάφορα αν λογίζονταν μέρος φεστιβάλ ή όχι.

 

Έγραψα κάποτε ότι ήμουν τυχερός που βρέθηκα στους Αντίποδες απ΄ τα πρώτα χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης των παροικιών μας κι έτσι μπόρεσα να συμβάλλω στη δημιουργία και στο ξεκίνημα πολλών καταστάσεων, σε κάποιες απ΄ τις οποίες η συμμετοχή μου ήταν πρωτοποριακή. Κι αυτό αποτελεί μια πολύ ξέχωρη ικανοποίηση, που δε συγκρίνεται με πολλές άλλες.

 

-Ασχοληθήκατε με τη δημοσιογραφία και το ραδιόφωνο. Πώς θυμάστε τη συμμετοχή σας σ αυτά;

 

Εκτός από κάποιες έκτακτες δημοσιεύσεις σε διάφορες εφημερίδες, η πρώτη μου τακτική συνεργασία με μελβουρνιώτικο έντυπο ήταν το 1958 στον Πυρσό, όπου είχα προωθήσει τις πρώτες εμφανίσεις αργότερα γνωστών συμπάροικων ανθρώπων της πένας κι άλλων καλλιτεχνών. Τότε έγινα μέλος στον αυστραλιανό οργανισμό Δημοσιογράφων, ένας απ τους πρώτους μεταναστευικής καταγωγής.

 

΄Οσο για το ραδιόφωνο, στο τελευταίο μου βιβλίο, το Θύμησες, περιγράφω το πώς μια συζήτησή μου με τον τότε Υπουργό Μετανάστευσης, τον Γκράσμπι, κατέληξε στην ίδρυση των πρώτων ξενόγλωσσων προγραμμάτων, του 3ΕΑ στη Μελβούρνη και του 2ΕΑ στο Σίδνεϊ.

 

-Πώς αξιολογείτε τον παροικιακό τύπο και τα ελληνόφωνα μέσα ενημέρωσης;

 

΄Υστερα απ την πληθώρα των εφημερίδων μας που εκδόθηκαν ομαδικά στις δεκαετίες 50-80, οι ελάχιστες που απέμειναν αγωνίζονται να επιβιώσουν οικονομικά με αμφιλεγόμενα πειράματα αγγλόγλωσσων ένθετων ή με ηλεκτρονικές τους εκδόσεις. Ας μου επιτραπεί, όμως, να εντοπίσω δυο μεγάλα μας σφάλματα, η αποφυγή των οποίων ίσως καθυστερούσε τον κατήφορο:

Το πρώτο ότι ποτέ δεν επιδιώχτηκε η ίδρυση ενός ανεξάρτητου διαφημιστικού οργανισμού, που θα οργάνωνε συστηματικά, για λογαριασμό μας, την εξασφάλιση εμπορικών ή κυβερνητικών διαφημίσεων, που πάντα αποτελούσαν τη σοβαρότερη πηγή οικονομικών πόρων για κάθε εφημερίδα ή εμπορικό διαφημιστικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα.

 

Τέτοια διαφήμιση πρέπει να δημιουργείται εκεί που δεν είναι προγραμματισμένη, όχι να την περιμένουμε να μας έρθει από μόνη της. Με το να μην έχουμε τέτοιο δικό μας διαφημιστικό οργανισμό, οι μόνες κυβερνητικές ή διαφημίσεις μη ελληνικών επιχειρήσεων που τώρα καταλήγουν και στα δικά μας μέσα ενημέρωσης, είναι πάμφτωχα απομεινάρια σπασμωδικών προσπαθειών εβραϊκών πρωτοβουλιών ή κάποιες καλύψεις με ψίχουλα και για το ελληνόγλωσσο κοινό από μεγάλες διαφημιστικές καμπάνιες για τις οποίες ξοδεύονται εκατομμύρια.

 

Είναι απαράδεκτο να εξαρτόμαστε απ τα τερτίπια εβραϊκών γραφείων, των οποίων τα άμεσα εμπορικά συμφέροντα είναι τώρα κυρίως στραμμένα στις ασιατικές εδώ εφημερίδες.

 

Το δεύτερο τεράστιο σφάλμα ήταν με πιο καταστροφικά αποτελέσματα. Πριν χρόνια υπήρχε μια υπηρεσία στην Καμπέρα, που καθημερινά μετάφραζε στ Αγγλικά την κυριότερη αρθρογραφία των ξενόγλωσσων εφημερίδων γι άμεση πληροφόρηση όλων των κυβερνητικών υπηρεσιών. Κάποτε θεωρήθηκε ότι ήταν περιττή δαπάνη η διατήρηση αυτής της υπηρεσίας, κι επιδιώχτηκε η κατάργησή της. Οργάνωσα τότε μια συγκέντρωση των παροικιακών μας μέσων ενημέρωσης και τους πρότεινα ν αντισταθούν σε μια τέτοια κίνηση αλλά, όπως πάντα, δεν έγινε τίποτε.

 

΄Ετσι τώρα ό,τι λέμε κι ό,τι γράφουμε το λέμε και το γράφουμε μόνο για μας. Δεν υπάρχει καμία επίδραση στις κυβερνητικές υπηρεσίες, δεν έχουμε πια φωνή, δεν ταρακουνούμε κανέναν έξω απ τα στενά παροικιακά μας όρια.

 

-Είστε στην Αυστραλία για περίπου 60 χρόνια. Πώς κρίνετε την πορεία και πρόοδο ή πισωγυρίσματα της Ελληνικής παροικίας;

 

Ας μας περιγράφουν όλοι όπως τους ταιριάζει κι ας μας αρέσει ν αυτοπαρουσιαζόμαστε όσο κολακευτικά κι αν αντέχουμε. Στην πραγματικότητα ήμασταν πάντα ένα ανοργάνωτο κι ασυντόνιστο μπουλούκι που μας ικανοποιούσαν οι εντυπώσεις που μας δημιουργούσε ο όγκος μας, χωρίς ποτέ να έχουμε εκπονήσει ούτε ένα μακρόχρονο πρόγραμμα γι αντιμετώπιση των επιπτώσεων που έπρεπε να περιμένουμε ότι θα ταρακουνούσαν συθέμελα όλο το παροικιακό μας έργο.

Πάντα δουλεύαμε ξεκάρφωτα, ανοργάνωτα, χωρίς σχεδιασμό. ΄Ο,τι θα έβγαζε το καζάνι. Και πάντα ικανοποιούμασταν όπως βλέπαμε εμείς οι ίδιοι το κάθε τι.

 

Κτίζαμε εκκλησιές σε κάθε συνοικία και ξοδεύαμε τεράστιες περιουσίες να τις στολίσουμε χωρίς ποτέ να υπολογίσουμε ότι θα ήταν αναπόφευκτο να έχουμε, σε μερικά μόνο χρόνια, μικτούς γάμους που ξεπερνούν τους μισούς απ όλους τους γάμους μας. Ποτέ δεν έγινε οποιαδήποτε σοβαρή μελέτη για την πρόβλεψη ότι σε λιγότερο από 70 χρόνια μετά την ομαδική μεταπολεμική μετανάστευση, η πλειοψηφία των ίδιων των παιδιών μας θα προτιμούσε και θα ευκολυνόταν να μην μιλούν Ελληνικά στις καθημερινές τους επαφές.

Ιδρύαμε συλλόγους και τους στεγάζαμε σε κτίρια, για τα οποία πληρώναμε εκατομμύρια, χωρίς να διοργανώσουμε το παραμικρό από όσα θα ζητούσαν και οι κατοπινοί από εμάς για να ικανοποιήσουν τη διαφορετική τους νοοτροπία. Κι όταν σ αυτά έμπαιναν, έστω και τυχαία δυο-τρεις παρέες νέων μας, καμαρώναμε ότι ενδιαφέρονται κι εκείνοι.

 

Τώρα; Τα χάνουμε όλα; ΄Οχι αλλά θα τα χάσουμε πολύ γρήγορα αν συνεχίσουμε να σκεπτόμαστε με τα δικά μας απαρχαιωμένα μυαλά. Οι απαιτήσεις άλλαξαν, οι συνθήκες άλλαξαν, το περιβάλλον άλλαξε, οι επαγγελματικές και εκπαιδευτικές μας ανάγκες μπήκαν σε διαφορετικές βάσεις αλλά εμείς ακόμη πιστεύουμε ότι είμαστε οι ΄Ελληνες που ζούμε στην Αυστραλία. Δεν είμαστε πια! Τώρα, είτε το θέλουμε ή όχι, όλοι μας, νέοι, έφηβοι, ενήλικες, γέροι είμαστε Αυστραλοί ελληνικής καταγωγής. Τεράστια η διαφορά.

 

Και πρέπει να ξαναρχίσουμε απ την αρχή ή τουλάχιστον να συνεχίσουμε. Να το καταλάβουμε, να το νιώσουμε και να ξαναοργανωθούμε, όχι με βάση τι αρέσει σε μας αλλά τι αρέσει στο σύνολο, σε όλους μας.

Κι αν τώρα γίναμε τόσο διαφορετικοί απ΄ ό,τι ήμασταν στα παλιότερα χρόνια της εδώ εγκατάστασής μας, σ΄ άλλα 10-20 χρόνια, όσοι από εμάς κι αν έχουμε απομείνει, θα ζούνε σε άλλο κόσμο, αγνώριστο απ΄ το σημερινό. Κι αν αυτό γίνει σε μας, σαν άτομα και σαν οικογένειες, φαντασθείτε πώς θα είμαστε σαν παροικία.

 

* (Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

http://www.greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved