THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

Ανάγκη για μια Κεντροαριστερή Παράταξη, ή ΄Οχι;

 

Toυ Δρ Χρήστου ΦΙΦΗ

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Σεπτέμβριος 2017

Σε μια περασμένη έκδοση του Νέου Κόσμου Μελβούρνης ο Νίκος Φωτάκης σε ένα του άρθρο Κεντροαριστερά με τα τσαρούχια (ΝΚ, 3/8/2017) καταφέρεται κατά των στελεχών του παρόντος και παλαιότερου κεντροαριστερού χώρου στην Ελλάδα που οργανώνουν συνέδρια και ψάχνουν για ηγεσία και δημιουργία ενωμένης παράταξης. Κατά τον κ. Φωτάκη, το πράγμα αρχίζει ανάποδα. Αυτά που προέχουν είναι οπαδοί και εναλλακτικό πρόγραμμα, οι αρχηγοί περισσεύουν. Τα στελέχη αυτά του κεντρώου χώρου έχουν, κατά τον κ. Φωτάκη τρεις επιλογές: η πρώτη είναι να προσχωρήσουν στη νεοφιλελεύθερη αξιωματική αντιπολίτευση. Η δεύτερη επιλογή που έχουν είναι ν αποδεχτούν τον Αλέξη Τσίπρα ως το φυσικό ηγέτη της Κεντροαριστεράς και να προσχωρήσουν στην παράταξή του, γιατί η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ μετά την εγκατάλειψη του δημοψηφίσματος του 2015 έχει αποδεχτεί τις μνημονιακές πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και συνεπώς δεν διαφέρει από αυτές. Η Τρίτη επιλογή είναι τα στελέχη αυτά να επεξεργαστούν κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές, εναλλακτικές εκείνων των μεταρρυθμίσεων και της λιτότητας που προκάλεσαν την κατάρρευση της μέσης τάξη, ώστε να την αναζωογονήσουν, γιατί χωρίς μέση τάξη δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κεντροαριστερά, ούτε κεντροδεξιά. Τα στελέχη αυτά του Κέντρου, όμως, δεν ενδιαφέρονται για επεξεργασία εναλλακτικών πολιτικών αλλά, υποτίθεται, θα είναι ευχαριστημένοι να εξακοπουθούν να προωθούν συντηρητικές πολιτικές με προοδευτικό περιτύλιγμα, όπως έκαναν στο παρελθόν.

 

Το παραπάνω αποτελεί μια γρήγορη περίληψη μερικών ενδιαφερουσών ιδεών του άρθρου του κ. Φωτάκη αλλά την ίδια στιγμή οι ιδέες αυτές ασφυκτιούν μέσα στο στερεότυπο ιδεοπολιτικό σχήμα θέασης και παρουσίασης των πραγμάτων. Ας δούμε μερικές από τις ιδέες και τις έννοιες που περιέχονται στο κείμενο και πώς χάνουν τη δυναμική τους ασφυκτιώντας στο συγκεκριμένο σχήμα. Η κοινωνική και οικονομική ανισότητα βρίσκεται στους αντίποδες της δεξιάς και αριστεράς αλλά συνήθως οι κυβερνήσεις επιχειρούν έναν πραγματιστικό συμβιβασμό στη διεκπεραίωση των πολιτικών τους. Η ισότητα για τους αριστερούς αποτελεί μια πρώτιστη πολιτική τους αλλά κανένα καθεστώς είτε στην Ανατολή, είτε στη Δύση δεν πέτυχε να εξαλείψει την ανισότητα που είναι διαφόρων μορφών: κοινωνική, οικονομική, πολιτική, επαγγελματική, κλπ., έκαναν όμως και συχνά επιχειρούν μερικά βήματα προόδου ή και πισωγυρίσματα, ανάλογα με τις πολιτικές τους. Η ίδια η έννοια της μέσης τάξης ενέχει στοιχεία ανισότητας και τα φαινόμενα αυτά ήταν εμφανή στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τα φαινόμενα αυτά, ανάλογα με τις περιστάσεις, δεν θεωρούνται απαραίτητα απαράδεκτα, ωστόσο δεν παύουν να αποτελούν σημεία τριβών, συζητήσεων και μεταρρυθμίσεων.

 

Η πολιτική για την εξάλειψη της ανισότητας μπορεί να λάβει πολλές μορφές αλλά αν είναι κυρίως ισοπέδωση προς τα κάτω τότε είναι αρνητική πολιτική. Τέτοια είναι η πολιτική του Αλέξη Τσίπρα που με την εξαντλητική φορολογία τείνει να αφυδατώνει και να κλείνει τις μικροεπιχειρήσεις και βαθμηδόν να εξαφανίζει την ελληνική μέση τάξη . Η πολιτική αυτή δεν βελτιώνει τη θέση της κατώτερης τάξης που είναι εξαρτώμενη των συσιτίων και των περιοδικών γλίσχρων βοηθημάτων ανεργίας. Προϋπόθεση βελτίωσης της θέσης της κατώτερης και της μέσης τάξης είναι η υγιής οικονομία και η σημαντική ελάττωση της ανεργίας. Η υγιής οικονομία και η συνακόλουθη ελάττωση της ανεργίας δεν θα προκύψουν από την αύξηση των θέσεων και των διορισμών στο δημόσιο αλλά από τις επενδύσεις. Από τις επενδύσεις θ αυξηθεί η παραγωγή, το εθνικό εισόδημα, τα κρατικά έσοδα και η δημιουργία θέσεων εργασίας. Η υγιής οικονομία είναι εμφανώς προϋπόθεση για την ύπαρξη κοινωνικού κράτους και υπηρεσιών.

 

Ας έρθουμε, όμως, στο ζήτημα των μεταρρυθμίσεων και της λιτότητας. Η λιτότητα επιβάλλεται από τη γενικότερη κατάσταση. Δεν μπορείς να δανείζεσαι για να δίνεις μεγαλύτερους μισθούς, μεγαλύτερες συντάξεις, περισσότερες και μεγαλύτερες επιδοτήσεις,, τουλάχιστον όχι για πολύ, γιατί σύντομα θα φτάσει η στιγμή της αντίστροφης μέτρησης. Η λιτότητα καθορίζετα από τις προτεραιότητες αλλά και αναγκαστικάι από τις οικονομικές δυνατότητες μιας χώρας. Αν η χώρα δεν έχει παραγωγή, δεν έχει εξαγωγές το εισόδημά της θα τείνει να συρρικνώνεται και το ίδιο θα γίνεται με το βιοτικό της επίπεδο θα τείνει αναπόφευκτα προς την αναγκαστική λιτότητα.

 

Γιατί οι μεταρρυθμίσεις να αποτελούν πρόβλημα, αντί για ευκαιρία; Στην Ελλάδα έγιναν τα τελευταία χρόνια μερικές πολύ αναγκαίες μεταρρυθμίσεις αλλά υπάρχουν και πολλές, σε διάφορους τομείς που δεν έγιναν, αλλού δεν τόλμησαν οι πολιτικοί και αλλού υπήρξαν και πισαωγυρίσματα. Μεταρρυθμίσεις χρειάζονται στην παιδεία, στον εξορθολογισμό του συστήματος υγείας, στην αξιολόγηση των δημοσίων υπηρεσιών, των δημοσίων υπαλλήλων, των νόμων, του νομικού συστήματος και του συστήματος εφαρμογής των νόμων, στο σύστημα προστασίας των πολιτών και της περιουσίας τους και επίσης της δημόσιας περιουσίας, στο φορολογικό σύστημα, στη δειαφανή διαχείρηση των δημοσίων δαπανών, στο διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας.

 

Απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που έγιναν στο παρελθόν ήταν στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης με τον Καποδίστρια και τον Καλλικράτη αλλά δεν προχώρησαν στο ίδιο το πολιτικό σύστημα, στον περιορισμό του αριθμού των βουλευτών και των υπουργών, για παράδειγμα. Ο Γιαννίτσης από τις αρχές του 2000 προσπάθησε να δείξει τους κινδύνους μη βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος αλλά όλοι οι άμεσα και έμμεσα επηρεζόμενοι στραφηκαν αναφανδόν εναντίον του. Οι τελευταίοι νόμοι στο χώρο της Παιδείας αποτελούν αντιμεταρρυθμίσεις και πισωγυρίσματα. Οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Τσίπρα, όσον αφορά την κοινωνία υπήρξαν ελάχιστες αν συγκριθούν με τις μεταρρυμίσεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Στην πρώτη περίοδο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μεταρρυθμίστηκε ο αστικός κώδικας, το οικογενειακό δίκαιο, η Παιδεία, δημιουργήθηκε το ΕΣΥ. Σε μετέπειτα κυβερνήσεις έγιναν ζωτικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίηκησης και στη σχέση κράτους πολίτη. Ο Σημίτης τόλμησε να συγκρουστεί με τον Χριστόδουλο και τις λαοσυνάξεις του για το ζήτημα της ταυτότητας ενώ ο Τσίπρας έκανε πίσω στο ζήτημα του τρόπου διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία.

 

Η δημόσια τάξη και η προστασία του πολίτη αποτελεί για χρόνια, αλλά ιδιαίτερα σήμερα, ένα φλέγον ζήτημα. Τα πανεπιστήμια έχουν καταστεί άνδρα κατασκευής μολότωφ και ορμητήρια κουκουλοφόρων που καταστρέφουν τα μέσα δημόσιας συγκοινωνίας και καίνε τα καταστήματα των πολιτών που επιμένουν να εργάζονται. Από πού ως πού αποτελεί ο Τσίπρας κεντροαριστερή παράταξη και κυβέρνηση; Στο άμεσο μέλλον θα απαιτηθούν οικονομικές και άλλες μεταρρυθμίσεις που καθυστερούν για πολύ και κατάλληλο μίγμα πολιτικών που ασφαλώς ο Τσίπρας, λόγω ιδεολογημάτων και κουλτούρας αδυνατεί να υλοποιήσει.

΄

Οσον αφορά τις κινήσεις για εκλογή ηγεσίας δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Υπάρχει πρόβλημα προγράμματος αλλά υπάρχει και πρόβλημα αναγνωρισμένης ηγεσίας.Ο χώρος του Κέντρου ήταν πάντοτε ευάλωτος λόγω της πολλαπλότητας και φιλοδοξίας των προσωπικοτήτων και των ελαφρών αποκλίσεων που εύκολα οδηγούσαν προς ρήγματα και κινήσεις προς τη δεξιά ή την αριστερά. Για παράδειγμα, σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από το προηγούμενο ΠΑΣΟΚ. Η κεντροαριστερή παράταξη υπάρχει αλλά είναι πολυδιάσπαστη και κατακερματισμένη.

 

Τέτοιες καταστάσεις υπήρχαν και στο παρελθόν. Η πολυδιάσπαση το 1952 οδήγησε στο θρίαμβο του Παπάγου και του Συναγερμού του και το 1958 στο θρίαμβο του Καραμανλή και της ΕΔΑ και την αναπόφευκτη πόλωση. Μετά τις εκλογές του 1958 υπήρξε βαθμηδόν συνένωση ομάδων και προσωπικοτήτων στη δημιουργία της ΄Ενωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Στη μεταπολίτευση, μεταξύ 1974 και 1981, επικράτησε βαθμηδόν η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου που η παράταξή του απορόφησε διάφορες μικροομάδες και προσωπικότητες αλλά κυρίως προσέλκυσε τους πολίτες που τις ακολουθούσαν. Τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον; Η κυβέρνηση Τσίπρα Καμμένου δεν φαίνεται ότι θα διατηρήσειν αρκετά από τα σημερινά της ποσοστά. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται ότι θα έρθει πρώτο κόμμα αλλά τα σημερινά κόμματα του Κέντρου θα πρέπει να της επιτρέψουν η πλειοψηφία της να είναι απόλυτη και ανεξέλεγκτη; Οι ψηφοφόροι του Κέντρου δεν θα το ήθελαν αυτό αλλά λόγω της πολυδιάσπασης, του εκλογικού νόμου και της μη διαφαινόμενης χαρισματικής ενωτικής μορφής, ίσως αυτό να καταστεί αναπόφευκτο.

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved