THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης, η Πολιτική και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Νοέμβριος 2017

Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ένας κορυφαίος μουσικοσυνθέτης και φορέας του Ελληνικού πολιτισμού που έχει συμβάλλει, όσο σχεδόν κανένας άλλος, στην πολιτιστική αλλαγή της Ελληνικής κοινωνίας μετά το 1950. ΄Εφερε την ποίηση στη μουσική και στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Μεγάλοι ποιητές, όπως ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, και άλλοι μπηκαν στην ελληνική καθημερινότητα και τραγουδήθηκαν, όχι μόνο στις συναυλίες, αλλά στους δρόμους, στις πορείες, στις διαμαρτυρίες, στις κηδείες, στις προεκλογικές εκστρατείες, στις ταβέρνες. Η Ελληνική μουσική και η ποίηση αυτή έφτασε στα αυτιά και στα χείλη πλήθος άλλων λαών.

΄Οση, όμως, επαφή έχει ο Μίκης Θεοδωράκης, με τις μουσικές και καλλιτεχνικές ευαισθησίες του λαού σχεδόν άλλη τόση ασχετοσύνη δείχνουν με την πολιτική πραγματικότητα, μερικές από τις πολιτικές του δηλώσεις, αν τις εξετάσει κάποιος κριτικά. Πάντοτε ασχολήθηκε με την πολιτική αλλά ποτέ δεν υπήρξε σταθερός σε μια γραμμή, σε ένα πρόγραμμα, ούτε ακόμη με τον εαυτό του, αλλά, όπως ένα εκκρεμές, διήλθε, κατά καιρούς, όλο το πολιτικό φάσμα από το ΚΚΕ και το Φλωράκη μέχρι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το σύνθημα Καραμανλής ή τα τανκς, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη με τον οποίο συνεργάστηκε ως υπουργός στην κυβέρνησή του, και πάλι πίσω. Στις αποφάσεις του, ως προς κάποια πολιτική κατεύθυνση, ο ΜΘ υπήρξε απρόβλεπτος και μερικές φορές οι δηλώσεις του δεν αντέχουν μια ορθολογική κριτική ανάλυση. ΄Ηταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που δήλωσε το 1975 ότι με τον Θεοδωράκη δεν μιλώ πολιτικά αλλά μόνο καλλιτεχνικά.

Ας δούμε τις πρόσφατες δηλώσεις του που δημοσιεύτηκαν ως άρθρο στο Αθηναϊκό Βήμα της Κυριακής. Ακούγονται σαν να ήταν δηλώσεις που προέρχονται από το ΚΚΕ ή τέλος πάντων από κάποια από τις πολλές μερίδας της Αριστεράς που υποτίθεται ότι επιδιώκει τον σοσιαλισμό ή ριζικές αλλαγές στην κοινωνία, την οικονομία και το πολιτικό σύστημα της χώρας. Και τι λέει; ΄Οταν ο Αλέξης Τσίπρας τού πρότεινε προεκλογικά να συνεργαστούν και να συγκυβερνήσουν, ο ΜΘ τον κάλεσε να στραφούμε προς τον ελληνικό λαό, που είναι η μόνη δύναμη ικανή να επιβάλει, εάν το θελήσει, μια τέτοιας μεγάλης σημασίας αλλαγή. Διαφορετικά, το να επιδιώκει ένα αριστερό κόμμα να πάρει την εξουσία στις υπάρχουσες συνθήκες αποτελεί πράξη τυχοδιωκτική που θα βλάψει τον λαό και την Αριστερά".

Δηλαδή, ο Μίκης Θεοδωράκης λέει, συμβούλεψε τον Αλέξη Τσίπρα προεκλογικά ότι οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες για κοινωνική αλλαγή. Εννούσε ότι ο Τσίπρας δεν θα έπρεπε να διεκδικήσει τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση; Βεβαίως, στην περίπτωση, ο υπέρ πάντων αγώνας του Τσίπρα ήταν να γίνει κυβέρνηση. Αντίθετα, η επιθυμία του Θεοδωράκη, ήταν να παραμείνουν τα αστικά κόμματα στην εξουσία και η Αριστερά να διατηρεί έναν περιθωριακό ρόλο, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες. Δεν διευκρινίζει τι εννοεί με ωρίμανση των συνθηκών αλλά φαίνεται να υπονοεί την ωρίμανση του λαού να αποδεχτεί ένα είδος καθεστώτος Κούβας ή κάτι παρόμοιο με τα καθεστώτα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Πότε και πώς, όμως, ωριμάζουν οι συνθήκες; Θα αποδέχονταν ο λαός, με εκλογές, ένα τέτοιο καθεστώς και αν το αποδέχονταν θα είχε τη δυνατότητα να υπάρχουν και τα άλλα αντιπολιτευτικά κόμματα; Και αν στη συνέχεια ήθελε να αλλάξει το καθεστώς με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με εκλογές, θα το μπορούσε; Η ίδια προσωπική ιστορία και κινητικότητα του Μίκη Θεοδωράκη δείχνει ότι δύσκολα θα μπορούσε ο ίδιος να ανεχτεί για πολύ ένα αυταρχικό καθεστώς. Ο ίδιος είχε αποκαλέσει τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού δικτατορίες.

Ο Τσίπρας πέτυχε το στόχο του και έγινε κυβέρνηση. Βρήκε, όμως, τα πράγματα διαφορετικά από ό,τι τα φανταζόταν, αυταπατήθηκε όπως δήλωσε αργότερα και αναπροσαρμόστηκε, δηλαδή έκανε μια κωλοτούμπα και προχώρησε στη διακυβέρνηση της χώρας με την αποδοχή των μνημονίων και μεταρρυθμίσεων. Και αυτός είαι ο λόγος που υποστηρίζει ο Θεοδωράκης ότι η κυβέρνηση του Τσίπρα θα πρέπει το συντομότερο να παραμεριστεί. Και πώς να παραμεριστεί; Ο Θεοδωράκης προτείνει ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, με την παραίτηση όλων των βουλευτών της Αντιπολίτευσης, ώστε να προκληθούν εκλογές. . ...Είναι, κατά τη γνώμη μου, λέει, η μοναδική ιστορική ευκαιρία για να σωθούν η χώρα και ο Λαός. Τέτοιες δηλώσεις θυμίζουν τις δηλώσεις του Σεφέρη κατά της δικτατορίας αλλά σήμερα ο αντίπαλος δεν είναι η δικτατορία, οι διαδικασίες κινούνται εντός κοινοβουλευτικών πλαισίων.

Δεν γνωρίζω και ούτε και ο ίδιος το διευκρινίζει πώς με μια πρόκληση εκλογών και επανεκλογή των αστικών κομμάτων στην εξουσία θα σωζόταν η χώρα και ο λαός. Κατά την άποψή μου, για να σωθεί η χώρα και ο λαός χρειάζονται επενδύσεις, δημιουργία θέσεων εργασίας, παραγωγή προϊόντων και προπάντων προϊόντων που θα εξάγονται ή θα αντικαθιστούν τις εισαγωγές. Για να σωθεί η χώρα και ο λαός η Ελλάδα θα πρέπει να γίνει παραγωγική. Το Θεοδωράκη, όμως, δεν φαίνεται να τον απασχολεί η οικονομική και παραγωγική διάσταση της χώρας. Ωστόσο, από την άλλη, δεν είναι περίεργο να προτείνει ο Θεοδωράκης έναν τρόπο εκδίωξης μας αριστερής κυβέρνησης της πρώτης φοράς αριστερά για να εγκαταστήσει κάποια μορφή κυβέρνησης της δεξιάς ή συνεργασίας των αστικών κομμάτων;

Και αποτελεί η πρόταση αυτή λύση; Βεβαίως όχι, γιατί το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και η επόμενη Αντιπολίτευση του Τσίπρα ή κάποιων άλλων και η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα να μεταβληθεί σε επαναλαμβανόμενο μπερτέ του Καραγκιόζη, δηλαδή μια αρρωστημένη κατάσταση όπου οι εκλογές θα γίνονται κατά μέσον όρο κάθε 18 μήνες όπως γινόταν πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 με τις οποίες εδραιώθηκε η μνημονιακή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Ο ΜΘ δηλώνει ότι του κάνει εντύπωση ότι δεχόμαστε να μας κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, λέγοντας ότι το πολίτευμα της προεδρευομένης δημοκρατίας έχει μεταβληθεί σε θεσμό πρωθυπουργικής ασυδοσίας. Ασφαλώς εννοεί ότι η διακυβέρνηση στην Ελλάδα είναι πρωθυπουργοκεντρική. Εννοεί ότι οι αρμοδιότητες του Προέδου της Δημοκρατίας είναι περιορισμένες. Το θέμα, όμως, είναι τι διακυβέρνηση προτιμά η χώρα; Προεδρευόμενη Δημοκρατία, όπως είναι σήμερα ή Προεδρική Δημοκρατία, όπως είναι η Τουρκία, η Κύπρος ή η Γαλλία; Μπορεί να είναι το ένα ή το άλλο, δύσκολα μπορεί να είναι και τα δύο. Στην προεδρευόμενη Δημοκρατία η κυβέρνηση στηρίζεται στην πλειοψηφία της Βουλής, αν χάσει την πλειοψηφία η κυβέρνηση ανατρέπεται και χάνει και ο πρωθυπουργός την εξουσία

΄Οσον αφορά τις ανατροπές κυβερνήσεων, εκτός από τις περιόδους δικτατοριών και των γνωστών βασιλικών ανωμαλιών, τα Ελληνικά συντάγματα από το 1875, από την πρώτη περιόδο του Χαριλάου Τρικούπη, βασίζουν την κυβέρνηση στην αρχή της δεδηλωμένης, οι εκλεγμένες κυβερνήσεις παραμένουν στην αρχή όσο διατηρούν τη δεδηλωμένη, δηλαδή την αναμφισβήτητη πλειοψηφία στη Βουλή, έστω και αν αυτή η πλειοψηφία αποτελείται από ένα μόνο βουλευτή. Αν όμως χάσει την πλειοψηφία, έστω και με μία έδρα η κυβέρνηση πέφτει, παραιτείται, αντικαθίσταται. Σήμερα η κυβερνητική πλειοψηφία του Τσίπρα αποτελείται από 153 βουλευτές, πλειοψηφία 3 εδρών. Η κυβέρνηση Τσίπρα, λοιπόν, δεν θα πρέπει να αντικατασταθεί όσο διατηρεί την πλειοψηφία στη Βουλή. Μπορεί αυτό να είναι εναντίον πολλών καλώς εννοουμένων συμφερόντων της Ελλάδας αλλά τα συμφέροντα αυτά αποτελούν υποκειμενική αντίληψη. ΄Οπως λένε και οι Αγγλοσάξονες, κάθε χώρα έχει την κυβέρνηση που της αξίζει, δηλαδή εκείνη που ψήφισε. Γι αυτό στη Δημοκρατία οι εκλογές και ο διάλογος είναι σχολείο, οι πολίτες εκπαιδεύονται, μορφώνονται, κρίνουν, αξιολογούν και αποφασίζουν μέσα από την πολιτική διαδικασία κα τις εκλογές. Η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να κάνει τα λάθη που της επιτρέπονται και έχει κάνει πολλά και τεράστια λάθη - η αντιπολίτευση μπορεί να τα αποκαλύπτει, και οι εκλογές αργά ή γρήγορα θα έρθουν. Με αυτό τον τρόπο ο λαός μπορεί να διαμορφώνει γνώμες και να αποφασίζει. Οι κυβερνήσεις πέφτουν όταν χάνουν τη δεδηλωμένη ή τις διώχνει ο λαός με τις εκλογές. Στο μεταξύ η Αντιπολίτευση και τα κόμματά της, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να επεξεργάζονται εναλλακτικά προγράμματα για να προωθήσουν λύσεις που να είναι πειτικές και πραγματοποιήσιμες.

Ο Μίκης Θεοδωράκης στο παρελθόν προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκλεγεί Δήμαρχος της Αθήνας και ως Υπουργός του Μητσοτάκη ελάχιστα διακρίθηκε για κάτι. Κατά περιόδους δικαίως απετέλεσε ένα ίνδαλμα ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού και ευτυχώς για τον ίδιο που ποτέ δεν άσκησε εξουσία από κάποιο απαιτητητικό πόστο. Δεδομένου του χαρακτήρα του και της πολιτικής του ιστορίας το πιθανότερο θα ήταν ότι θα παραιτούνταν νωρίς για ν αποφύγει τη φθορά της εξουσίας. Παρόλες τις πολιτικές του παλινδρομήσεις, ο Μίκης Θεοδωράκης αποτελεί για την Ελλάδα ένα τεράστιο πολιτιστικό κεφάλαιο που ξεπερνάει τη γενιά του και τον αιώνα του. Σήμερα απολαμβάνει και αξίζει να απολαμβάνει το σεβασμό και την αγάπη όλων των Ελλήνων.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved