THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

 

Ελληνική Κεντροαριστερά

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥRNH

 

Δεκέμβριος 2017

Ενα χαρακτηριστικό της Ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι ο πολυκομματισμός που συχνά, παρόλη την ελαφρά ή ισχυρή ενισχυτική διάταξη υπέρ του πρώτου κόμματος, όπως συμβαίνει σήμερα με τον εκλογικό νόμο του Παυλόπουλου του 2008 που ενίσχυσε με 50 έξτρα βουλευτές το 2012 τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρα και το 2015 το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, έχει αρκετά περιθώρια και για κάποια αναλογική αντιπροσώπευση των κομμάτων που ξεπερνούν το ποσοστό του 3% των έγκυρων ψηφοδελτίων σε ολόκληρη τη χώρα. Η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε την καθαρή απλή αναλογική η οποία, όμως, λόγω συνταγματικής διάταξης δεν μπορεί να ισχύσει στις επόμενες αλλά στις μεθεπόμενες εκλογές. Επομένως και οι επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, θα γίνουν με την υπερενισχυμένη αναλογική του Προκόπη Παυλόπουλου. Μιλάμε για υπερενισχυμένη λόγω του ότι, ανεξάρτητα από το μικρό ή μεγάλο ποσοστό ψήφων που κερδίζει το πρώτο κόμμα κερδίζει το δώρο των 50 πρόσθετων εδρών που θεωρείται υπερβολικό, ιδιαίτερα αν το ποσοστό που προηγείται λίγο διαφέρει από εκείνο του δεύτερου κόμματος.

 

Ο πολυκομματισμός ή κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων, ωστόσο, φαίνεται να επηρεάστηκε περισσότερο από την οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα μετά το 2008. Η οικονομική κρίση που ήταν η έκκριξη μιας οικονομικής φούσκας, -η χώρα κατανάλωνε περισσότερα από ό,τι παρήγe,- οδήγησε σε μαζική απογοήτευση μεγάλου αριθμού των λαϊκών στρωμάτων που αναζήτησαν λύσεις στο πιεστικό οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν, σε κάποιο άλλο κόμμα, ανάλογα με τις υποσχέσεις και την ευπιστία του κόσμου. ΄Ετσι με τη σειρά οδηγήθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία στο ΠΑΣΟΚ, από εκεί στη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και από εκεί στο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ του αριστεροδεξιού μορφώματος Τσίπρα Καμμένου. Δυστυχώς στην Ελάδα παρατηρείται το φαινόμενο ο λαός να τα περιμένει όλα από την κυβέρνηση, ακόμη και ό,τι είναι αδύνατο να γίνει ή να προέλθει από μια κυβέρνηση και ιδιαίτερα από ανεύθυνους και ανίκανους πολιτικούς στους οποίους πλεονάζει ο λαϊκισμός και οι ιδεολογικές ιδεοληψίες αλλά και η άγνοια των οικονομικών δυνατοτήτων και αδυναμιών της χώρας. Η ευρεία αυτή άγνοια ψηφοφόρων και ανεύθυνων πολιτικών δεν μπορεί παρά να οφείλεται στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Πολύς κόσμος έχει κοινωνικοποιηθεί να πιστεύει στα θαύματα παρά στον προγραμματισμό και στα σχολεία έχει διδαχτεί άκριτα πολλή ιστορία παπαγαλιστί και καθόλου οικονομική ιστορία κριτικά.

 

Παραδοσιακά το Ελληνικό πολιτικό σκηνικό αποτελείται από τρεις κύριους άξονες: την συντηρητική δεξιά, το προοδευτικό κέντρο και τη ριζοσπαστική αριστερά. Σε περιόδους κρίσεων συχνά παρατηρείται, βοηθούντος και του αναλογικού εκλογικού συστήματος, πολυδιάσπαση, της δεξιάς σε κομματίδια ακραίων φανατικών τάσεων (εθνικιστικών, θρησκευτικών, κλπ), ο μεσαίος χώρος απισχαίνεται σε κομματίδια ή με τη μετανάστευση οπαδών του προς τα δύο αντίθετα άκρα και η ακραία αριστερά συχνά διασπάται σε δογματικές ομάδες και συνιστώσες. Σε ορισμένες περιπτώσεις συμβαίνουν και συσπειρώσεις. Τέτοιες συσπειρώσεις μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο επιτεύχθηκαν από κόμματα που διέθεταν ισχυρές και χαρισματικές ηγετικές φυσιογνωμίες όπως ήταν ο Συναγερμός του Αλέξανδρου Παπάγου το 1952, η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καρραμανλή του 1955-63, η Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου του 1963-65, η Νέα Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή του 1974-80, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου του 1981-1995, η ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη του 1990-93, το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη του 1996-2004, η ΝΔ του Κώστα Καραμανλλή του 2004-2009, το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου του 2009-2011 και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα του 2015. Ο τελευταίος ωστόσο παρά τον εκλογικό νόμο του Παυλόπουλου με τις 50 πρόσθετες βουλευτικές έδρες, ποτέ δεν ξεπέρασε τους 149 βουλευτές και υποχρεώθηκε να σχηματίσει τις δυο κυβερνήσεις του με τη στήριξη των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου.

 

Η ενέργεια της Φώφης Γεννηματά και της συν αυτή υποψηφίων για ανάδειξη ηγεσίας ενός κεντροαριστερού φορέα θα πρέπει να ιδωθεί ως μια προσπάθεια ανασύνταξης και συσπείρωσης των δυνάμεων του μεσαίου χώρου από την πολυδιάσπαση και τη μετανάστευση των υποστηριχτών του προς τα δύο αντίθετα άκρα. Ο μεσαίος χώρος χριάζεται να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να γίνει πάλι εκλογική δύναμη εξουσίας, να επιχειρήσει έναν τουλάχιστον νέο αγώνα για τρείς, όπως τόνισε η ίδια η εκλεγείσα αρχηγός του νέου φορέα κυρία Φώφη Γεννηματά. Για να πετύχει κάτι τέτοια θα πρέπει να προετοιμάσει ένα θαρραλέο αλλά πειστικό και πραγματοποιήσιμο πρόγραμμα διακυβέρνησης που να ανταποκρίνεται τόσο στις ανάγκες, όσο και στις δυνατότητες, περιορισμούς και αδυναμίες που αντιμετωπίζει η σημερινή Ελλάδα. Να παρουσιάσει με θάρρος και ειλικρίνεια και χωρίς δημαγωγίες και λαϊκίστικα τερτίπια το τι και πώς μπορεί να επιτευχτεί και με ποιές μη βολικές και οδυνηρές μεταρρυθμίσεις. Η ειλικρίνεια και η αληθινή μελέτη και παρουσίαση της πραγματικότητας, μέσα από συνεχή διάλογο και επικοινωνία δεν μπορεί παρά να εκτιμηθείί από ένα σημαντικό μέρος του λαού.

 

Αυτές οι ανάγκες θα πρέπει να εξηγηθούν και να εμπεδωθούν στους ανθρώπους του μεσαίου χώρου και αυτή είναι η πρόκληση της ηγεσίας και των στελεχών του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Αυτός είναι ο λόγος που ήχησε ως κάποια δυσάρεστη έκπληξη η δήλωση του κ. Ραγκούση ότι δεν πρόκειται να γίνει Υπουργός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πρώην υπουργός εγείρει ένα ανεπίκαιρο μελλοντικό ζήτημα αντί του κυρίου ζητήματος που είναι το πρόγραμμα και οι προγραμματικές πολιτικές. Αποτελεί η μελλοντική υπουργοποίηση του κ. Ραγκούση το κύριο θέμα μιας προεκλογικής πλατφόρμας; Διερωτώμαι αν ο κ. Ραγκούσης επιθυμεί να γίνει Υπουργός του Αλέξη Τσίπρα και ν ακολουθήσει το δρόμο των κυρίων Κουρουμπλή και Σπίρτζη.

 

Μετεκλογικά, ίσως υπάρξει ανάγκη δημιουργίας συμμαχικής κυβέρνησης και ο νέος φορέας θα πρέπει να έχει τις διαπραγματευτικές του επιλογές ανοιχτές. Το κριτήριο μιας τέτοια διαπραγμάτευσης δεν μπορεί να είναι αν ο κ. Ραγκούσης θα γίνει υπουργός και με ποιον, ή η ταμπέλα Κεντροαριστερά ή Κεντροδεξιά αλλά οι πολιτικές για να συνέλθει η χώρα από την καταστροφική πορεία μετά τον Ιανουάριο του 2015 ή και των προηγουμένων ετών. Ο κ. Ραγκούσης και οι άλλοι αντί να γυαλίζουν μια φανφαρική κεντροαριστερή ή αριστερή ταμπέλα θα είναι καλύτερα να επεξεργάζονται ρεαλιστικές και πειστικές πολιτικές για το τί και πώς μπορεί να γίνει για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Τι μπορεί να γίνει για την οικονομία, τις επενδύσεις, την ανεργία, τα αντιπλημμυρικά, το αποχετευτικό και τα άλλα επείγοντα δημόσια έργα υποδομών, την οργάνωση ενός αποτελεσματικού και δίκαιου φορολογικού συστήματος και την πάταξη της φοροδιαφυγής, το ασφαλιστικό, την παιδεία, την οργάνωση της υγείας, την ασφάλεια των πολιτών, την καταπολέμηση της εσωτερικής και άλλης τρομοκρατίας, τον μπαχαλακισμό, το προσφυγικό ή μεταναστευτικό, την αποτελεσματικότητα και απόδοση δικαιοσύνης εντός λογικών ορίων, την πάταξη της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους, τη λήψη μέτρων αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος, την οργάνωση της εξωτερικής πολιτικής και πλήθος άλλων αναγκαίων για τη διακυβέρνηση της χώρας πολιτικών. Αυτά είναι μερικά από τα πολλαπλά καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Αν ο νέος φορέας έχει πειστικές προτάσεις, πάνω σε αυτές θα πρέπει να διαπραγματευτεί για σχηματισμό κυβέρνησης αν χρειαστεί και όχι για υπουργοποιήσεις κάποιων ατόμων στο τάδε ή κάποιο άλλο Υπουργείο ή κανένα. Η επεξεργασία ρεαλιστικών πολιτικών θα πρέπει να αποτελούν το πρώτιστο μέλημα του κ Ραγκούση και των άλλων αντί να κοιτάζονται αυτάρεσκα στον καθρέφτη να δουν πόσο κεντροαριστεροί, αριστεροί ή ο,τιδήποτε άλλο είναι. Ο λαός οπωσδήποτε έχει μάθει μερικά πράγματα, όλα αυτά τα χρόνια, και σε λιγότερο από ενάμισι χρόνο, όταν θα κληθεί, θα μπορεί να κρίνει.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου La Trobe)

 

http://www.greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

 

   
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved