THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Από τη Λέσβο και τη Μελβούρνη:

Μια συνέντευξη με τον Δρα Λούη Δούκα

 

Toυ Χρήστου Φίφη

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Φεβρουάριος 2018

Ο Λούης Δούκας (Ηλίας Doukakaros) ήρθε στη Μελβούρνη από τη Λέσβο σε νεανική ηλικία. Ο πατέρας του που ήρθε στη Μελβούρνη νωρίτερα εργάστηκε ως φαρμαδόρος και αργότερα ως καταστηματάρχης παντοπωλείου. Ο Λούης τελείωσε το Γυμνάσιο, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο και εργάστηκε για ορισμένα χρόνια ως καθηγητής Μαθηματικών. Αργότερα σπούδασε με υποτροφία στην Αγγλία πηρυνικός φυσικός με ειδίκευση στην τεχνολογία των πυρηνικών αντιδραστήρων. Εργάστηκε στην Αγγλία ως μηχανικός πυρηνικού αντιδραστήρα και στο πανεπιστήμιο του RMIT Μελβούρνης ως Διευθυντής Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Σχολή Μηχανολογίας. Συγχρόνως εργάστηκε ως Επισκεπτόμενος καθηγητής στις ΗΠΑ, το Βιετνάμ, την Κίνα, τη Μαλαισία και την Ταϊλάνδη.

Παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες οργανώσεις και επίσης στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, Μετά από 32 χρόνια συνεχούς υπηρεσίας στο Πανεπιστήμιο RMIT, αφυπηρέτησε από την ενεργή διδασκαλία και τις ερευνητικές δραστηριότητες αλλά εξακολουθεί να δείχνει ένα ενδιαφέρον για τα εκπαιδευτικά πράγματα και τις εξελίξεις στην Αυστραλία και την Ελλάδα. Ακολουθεί μια συνέντευξη με τον Λούη Δούκα.

ΧΦ. Λούη, πώς θυμάσαι τα νεανικά σου χρόνια στη Λέσβο και στην Αυστραλία;

ΛΔ. Η ζωή σ ένα μικρό χωριό της Λέσβου ήταν δύσκολη λόγω της φτώχειας, του φόβου και της έλλειψης υποδομών. Η φτώχεια υπήρχε παντού λόγω της μεγάλης ανεργίας. Οι κύριες πηγές κάποιου εισοδήματος προέρχονταν από την παραγωγή λαδιού και κρασιού αλλά αυτά πωλιούνταν στους λίγους που είχαν τα μετρητά και τα καταστήματα. Αγόραζαν σε πολύ χαμηλές τιμές και πωλούσαν πανάκριβα..΄Ετσι, οι περισσότεροι άνθρωποι παρέμειναν διαρκώς φτωχοί με πολλή λίγη ελπίδα για το μέλλον.

Υπήρχε φόβος λόγω της πολιτικής και του πολέμου. Ο πατέρας μου είχε χαρακτηριστεί κομμουνιστής και κατηγορούνταν για εφοδιασμό των ανταρτών.Συνελήφθηκε πολλές φορές, βασανίστηκε και εξορίστηκε. Σπάνια τον βλέπαμε. ΄Οταν ήταν στην Αθήνα το 1947 κάποιος τον συμβούλεψε να φύγει στο εξωτερικό γιατί στην Ελλάδα δεν υπήρχε μέλλον γι αυτόν και την οικογένειά του. Δεν του έδιναν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Μετά από τρεις προσπάθειες κατάφερε να βγάλει τα απαραίτητα χαρτιά. Πριν από δυο χρόνια, όταν ήμουν στη Λέσβο, μού είπαν ότι τον άφησαν γιατί ήθελαν να φύγει όσο πιο μακριά γινόταν.

Εφτασε στη Μελβούρνη τον Ιανουάριο του 1951 και οι υπόλοιποι ήρθαμε ύστερα από τρία χρόνια. Αρχικά μείναμε στο Κόλιγκουντ και μετά μετακινηθήκαμε στο Βόρειο Κάρλτον. Το Κάρλτον τότε ήταν πολυπολιτιστικό, κατοικούνταν από Εβραίους, Ιταλούς και ΄Ελληνες. Παίζαμε ποδόσφαιρο στους δρόμους, η κυκλοφορία ήταν ελάχιστη.

Ποιές ήταν οι πρώτες σου εμπειρίες από τα σχολεία της Βικτόριας:

Το σχολείο άρχισε την επόμενη μέρα μετά την άφιξή μας. Ο Γιώργος Ζάγκαλης με πήρε με ταν μικρότερο αδέλφό μου και μας έγραψε στο Victoria Park. Εκεί βρήκαμε άλλα τρία Ελληνάκια, δύο από την Αίγυπτο και ένα από την Κύπρο. Ο δάσκαλος μας απαγόρεψε να μιλάμε Ελληνικά, μερικές φορές, αν μιλούσαμε, μας υποχρέωνε να φεύγουμε αργότερα. Λέγανε ότι είμαστε Νέοι Αυστραλοί.Τα άλλα παιδιά δεν μας έκαναν παρέα γιατί παίζαμε το δικό μας ποδόσφαιρο αλλά μας σέβονταν γιατί πηγαίναμε πολύ καλά στα μαθήματα. Μετά από ένα χρόνο πήγαμε στο Τεχνικό Σχολείο του Κόλλιγκουντ. Εκεί είχε περισσότερη πειθαρχία και οι δάσκαλοι μας έμαθαν πολλά χρήσιμα πράγματα που αργότερα με βοήθησαν στη ζωή μου. Εντούτοις, τα άλλα παιδιά μας αποκαλούσαν γουόγκς και ντέιγκος και συχνά μαλώναμε και αλληλοχτυπιόμασταν.

Πώς βρήκες τη ζωή στο Πανεπιστήμιο εκείνα τα χρόνια;

Η ζωή στο πανεπιστήμιο στα χρόνια του 1950 και 1960 ήταν συναρπαστική, πολλά συνέβαιναν. Εκτός από το έργο να ξεπεράσουμε τις ακαδημαϊκές προκλήσεις ήμασταν δραστήριοι στις πολιτικές συζητήσεις, στις διαδηλώσεις, στα συλλαλητήρια. Τα κυριότερα ζητήματα ήταν το Βιετνάμ, ο πυρηνικός αφοπλισμός οι πυρηνικές δοκιμές στον Νότιο Ειρηνικό και την Αυστραλία και οι πορείες ειρήνης.. Οι φανατικοί των άκρων αλληλοβομβαρδίζονταν με αλεβρόβομβες, αυγά, ντομάτες. Οι αριστεροί δημιουργούσαν οργανώσεις κατά του πολέμου και προσπαθούσαν ν αλλάξουν την φιλοπολεμική πολιτική της κυβέρνησης. Προσωπικά συμμετείχα ενεργά. Κάποιοι από εμάς ιδρύσαμε τον Αυστραλοελληνικό Σύλλογο φοιτητών που υπάρχει μέχρι σήμερα. Είχα μια δραστήρια φοιτητική ζωή και η ασφάλεια με παρακολουθούσε καθώς και άλλους φίλους μου. Η συμμετοχή σε οργανώσεις είναι και ευχάριστη, έχει και τις δυσάρεστες πλευρές της. Δημιουργεί φιλίες αλλά και αντιπάθειες. Οι περιστάσεις αλλάζουν και μερικές φορές δύσκολα διακρίνεις τους φίλους από αυτούς που σε υπονομεύουν. Και αυτό ισχύει επίσης και σε μερικές ελληνικές οργανώσεις.

Πώς βρήκες τις επαγγελματικές ασχολίες σου;

Είχα μια πολύ ικανοποιητική καριέρα. Ταξίδεψα πολύ, επισκέφτηκα πολλές χώρες και συνάντησα πολλούς ενδιαφέροντες και σπουδαίους ανθρώπους. ΄Εκανα πολλές σπουδαίες φιλίες, και οι αναμνήσεις και εμπειρίες με συνοδεύουν για πάντα.

Αναμείχθηκες επίσης με την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτόριας. Ποιές είναι οι εμπειρίες σου από αυτή την ανάμειξη;

Εκλέχτηκα στο Διοικητικό Συμβούλιο τρεις θητείες έξι χρόνια. Υπηρέτησα δυο χρόνια ως Ειδικός Γραμματέας και δυο χρόνια ως Αντιπρόεδρος. Είχα την ικανοποίηση ότι πρόσφερα κάτι στην παροικία. Μερικές άλλες εμπειρίες δεν ήταν ευχάριστες. Παρατήρησα Συμβούλους να λένε ένα πράγμα και να κάνουν εντελώς το αντίθετο. Μερικοί φαίνονταν να επηρεάζονται από εξωτερικούς παράγοντες όπως είναι η Εκκλησία, πολιτικές ομάδες ή ακόμα από επιχειρηματικά συμφέροντα. Η διοίκηση, συχνά άτομα ή μια μικρή ομάδα, έπαιρνε αποφάσεις και έκανε ενέργειες βιαστικά, στο τελευταίο λεπτό, χωρίς σωστές διαβουλεύσεις.

Τα κυριότερα ζητήματα που αντιμετωπίσαμε ήταν το Εκκλησιαστικό, το Εκπαιδευτικό, η διατήρηση της ακίνητης κοινοτικής περιουσίας και ως ένα βαθμό οι κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Προσπαθούσαμε να προωθήσουμε το ζήτημα της διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας. Ορίστηκα προεδρεύων της Διακοινοτικής Εκπαιδευτικής Επιτροπής και με τη βοήθεια της Συμβούλου Εκπαίδευσης του Προξενείου κας Γιώτας Γκίκα οργανώσαμε σεμινάρια για την εκπαίδευση των δασκάλων των Κοινοτήτων Μελβούρνης και Βικτόριας. Τότε είχαμε στα απογευματινά σχολεία των Κοινοτήτων κάπου 100 δασκάλους και περισσότερους από 2600 μαθητές και εργαζόμασταν για ένα ενιαίο πρόγραμμα. Τελικά, όμως, η Αρχιεπισκοπή δημιούργησε τη δική της ΄Ενωση Ενοριών και Κοινοτήτων με δικά τους προγράμματα

Μαζί με την Αυστραλοελληνική Πρόνοια εργαστήκαμε να δημιουργήσουμε δίγλωσσα προγράμματα σε τέσσερα πολιτειακά σχολεία στην περιοχή του Ρίτσμοντ Κόλιγκουντ και για το διορισμό ενός συντονιστή Ελληνικής Γλώσσας στο Υπουργείο Παιδείας της Βικτόριας. Σημειώσαμε επιτυχία στην αίτησή μας για τριετή κυβερνητική επιχορήγηση για διορισμό ενός κοινωνικού προγραμματιστή στην Κοινότητά μας και στην ίδρυση του Παιδικού Σταθμού στο Φουτσκραϊ. Επιτυχία είχαμε και στον πολιτιστικό τομέα όπου μας δόθηκαν επιχορηγήσεις από την Πολιτειακή και την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση γιας την ίδρυση και οργάνωση του Φεστιβάλ Αντίποδες το 1987.

Υπήρξαν και αποτυχίες. Η Κοινότητα, απέτυχε να δημιουργήσει το Ημερήσιο Δίγλωσσο Κοινοτικό Σχολείο το 1978 γιατί μερικές οργανωμένες ομάδες εναντιώθηκαν στην Ετήσια Γενική Συνέλευση στην ψήφιση της πρότασης Γιαμιαδάκη.. Δεν καταφέραμε να ανανεώσουμε το Κοινοτικό Καταστατικό και αποτύχαμε να δημιουργήσουμε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο.που θα ανταποκρινόταν στις παρούσες και μελλοντικές παροικιακές ανάγκες.

Ποιές κατά τη γνώμη σου είναι οι προκλήσεις για την Κοινότητα, τον 21ο αιώνα;

Α. Η πρώτη και η δεύτερη γενιά συμμετείχαν και υποστήριζαν τις δραστηριότητες της Κοινότητα,ς, των σχολείων και των εκκλησιών της. Τώρα, όλο και λιγότεροι συμμετέχουν στα ζητήματα της Κοινότητας και η ανάπτυξη του διαδικτύου και της τεχνολογίας κάνει τα άτομα περισσότερο ενημερωμένα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα παρά για τα γεγονότα της τοπικής κοινωνίας.

Β. Τα πράγματα δείχνουν ότι τα άτομα Ελληνικής καταγωγής είναι σε καλή θέση οικονομικά, κοινωνικά και επαγγελματικά και έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κυρίαρχης Αυστραλιανής κοινωνίας. Αισθάνονται ικανοποιημένοι με αυτό που είναι και μειώνεται σημαντικά η θέλησή τους να συμμετάσχουν σε παροικιακά ζητήματα. Το πιθανότερο είναι να ακολουθηθεί το μοντέλο των Ελλήνων των ΗΠΑ όπου τα παροικιακά σωματεία και οι εκκλησίες έχουν όλο και λιγότερη σχέση στη ζωή των ατόμων.

Γ. Σε λίγες δεκαετίες η Ελληνική παροικία στην Αυστραλία θα χάσει τη σπουδαιότητά της γιατί άλλες παροικίες, οι Ινδοί, οι Κινέζοι, οι Μουσουλμάνοι θα έχουν μεγαλύτερους αριθμούς και δύναμη και θα καθορίζουν το μέλλον. Γι αυτό η Ελληνική Κοινότητα και η παροικία θα πρέπει να προσαρμοστούν, να γίνουν πιο αποτελεσματικές. Το Κοινοτικό Συμβούλιο να γίνει μικρότερο και να δίνει αναφορά σε ευρύτερο αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο, σε τακτικά διαστήματα. Η Κοινότητα να δέχεται ευρεία συμμετοχή, ιδιαίτερα από τη νεολαία και ειδικούς σε διάφορους τομείς (μισθωτούς και εθελοντές) Η Κοινότητα και η παροικία πρέπει, επίσης, ν αναπτύξουν μακροπρόθεσμα ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗΣ για ν ανταπεξέλθουν σε μελλοντικά προβλήματα. Σήμερα δεν βλέπω πρόοδο, υπάρχει καθυστέρηση.

Πώς βλέπεις την κατάσταση της σημερινής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Αυστραλία;

Κατά τη διάρκεια της εργαζόμενης ζωής μου γνώρισα γρήγορη επέκταση στους αριθμούς πανεπιστημίων και φοιτητών. Αυτές οι ξαφνικές αυξήσεις δεν συνοδεύτηκαν με τις ανάλογες αυξήσεις στη διάθεση πόρων και τα πανεπιστήμια αναγκάστηκαν να εισαγάγουν δίδακτρα, να προσελκύσουν φοιτητές από το εξωτερικό και κυρίως να απολύσουν προσωπικό και να καταργήσουν πολλά μη οικονομικά τμήματα.

Τα πανεπιστήμια σήμερα είναι σαν μεγάλες επιχειρήσεις και το ανώτερο προσωπικό ασχολείται κυρίως με την προώθηση προγραμμάτων, προσέλκυση φοιτητών από το εξωτερικό και πώς θα ανταπεξέλθουν στους περιορισμένους προϋπολογισμούς τους. Αυτές οι αλλαγές είχαν ως αποτέλεσμα να κάνουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση την τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγική βιομηχανία της Αυστραλίας.

Δεν βλέπω αλλαγές σε αυτό το μοντέλο. Με την περικοπή φέτος του κονδυλίου για τα πανεπιστήμια κατά $2 δισεκατομύρια δημιουργείται η απορία πώς θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση. Ας ελπίσουμε ότι η παγκόσμια οικονομία θα παραμείνει σταθερή τα επόμενα λίγα χρόνια γιατί διαφορετικά μπορεί να γίνουμε μάρτυρες ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου La Trobe)

 

http://www.greektribune.com.au/greek.htm

Παροικιακό Βήμα

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved