THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Η Αυστραλία, Χθες και Σήμερα

Οι απαρχές της αποικίας

 

Οκτώβριος 2011

Του Χρήστου Ν. Φίφη

Η ιστορία της Αυστραλίας είναι πάντα ενδιαφέρουσα για τα άτομα ελληνικής καταγωγής που μετανάστευσαν σε αυτή, εργάστηκαν, πρόσφεραν και πήραν από αυτή και την έκαναν δεύτερη πατρίδα τους και πατρίδα των παιδιών τους. Η ιστορία της Αυστραλίας μόλις που καταλαμβάνει 223 χρόνια και χαρακτηρίζεται από αντιθέσεις, αντιφάσεις, αποτυχίες, ηρωικά ξεκινήματα και αγώνες των πρωτοπόρων κάθε περιόδου ενάντια στα στοιχεία της φύσης και την τυραννία των αποστάσεων, τόσο από την Ευρώπη, όσο και μέσα στην ίδια τη χώρα. Η Αυστραλία έχει μια έκταση 7.682.300 τετραγωνικών χιλιομέτρων, όση σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη, ή οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σήμερα ο πληθυσμός της είναι 22.700.000. Δίνει την εντύπωση μιας φοβερά αραιοκατοικημένης χώρας και είναι πράγματι έτσι. Η αλήθεια,όμως, είναι ότι μόνο η παράλια λωρίδα της είναι κατοικήσιμη, ενώ το εσωτερικό της αποτελείται από απέραντες ακατοίκητες ερήμους που μένουν χωρίς βροχή για χρόνια. Αρκετοί φιλόδοξοι εξερευνητές εξαφανίστηκαν στις πρωτοποριακές τους προσπάθειες να εξερευνήσουν τις ερήμους, να συμπληρώσουν το χάρτη και να δαμάσουν τις μεγάλες αποστάσεις της άγνωστης απέραντης ενδοχώρας.

Μερικοί θαλασσοπόροι ανακάλυψαν την Αυστραλία αρκετά νωρίς, αλλά δεν φαίνεται να τη βρήκαν ιδιαίτερα ελκυστική. Ο πρώτος ΄Αγγλος θαλασσοπόρος που την ανακάλυψε ήταν ο Κάπταιν Τζέιμς Κουκ, τον Απρίλη του 1770. Δεν δόθηκε αμέσως ιδιαίτερη σημασία. Μόνο, όταν το 1776, με την επανάσταση της Αμερικής, η Αγγλία έχασε τη δυνατότητα να εξάγει εκεί τους καταδίκους της, μερικοί σκέφτηκαν την Αυστραλία ως πιθανή αποικία αποστολής των καταδίκων. Μέχρι τότε στέλνονταν στην Αμερική, κατά μέσον όρο 1.000 κατάδικοι κάθε χρόνο. Η Αγγλία,λόγω κοινωνικών προβλημάτων την περίοδο εκείνη, είχε μια δρακόντεια νομοθεσία κατά των μικροπταισμάτων και άτομα που καταδικάζονταν για κλοπή ειδών αξίας που υπερέβαινε τα πέντε σελίνια αντιμετώπιζαν την αγχόνη. Συμπονετικοί ένορκοι, συνήθως υποτιμούσαν την αξία των κλοπιμαίων συχνά ειδών πρώτης ανάγκης και οι φυλακισμένοι απέφευγαν την αγχόνη αλλά συνωστίζονταν στις άθλιες φυλακές και τα παλιά σαπιοκάραβα που χρησιμοποιούνταν για φυλακές.

Το Μάρτη του 1787 τέθηκε σε εφαρμογή η πρόταση για δημιουργία αποικίας καταδίκων στην Αυστραλία. Κυβερνήτης της νέας αποικίας ορίστηκε ο Κάπταιν ΄Αρθουρ Φίλιπ που τέθηκε επικεφαλής της αρμάδας αποστολής με έντεκα πλοία, 778 κατάδικους, (192 γυναίκες και 586 άνδρες) τις οικογένειες όσων είχαν και των στρατιωτών φρουρών τους συνολικά 1.487 άτομα με ζώα και εφόδια για τη νέα αποικία. Η αρμάδα αναχώρησε από την Αγγλία στις 13 Μαΐου 1787. Περίπου 3% των καταδίκων πέθαναν στο δρόμο. Η αρμάδα πέρασε με τα ιστιοφόρα της από τη Νότια Αμερική και τους πήρε οχτώ μήνες, (292 μέρες) να φτάσουν στο Μπότανι Μπέϊ, όπου βρήκαν τρομερή ξηρασία και λειψιδρία. Κινήθηκαν 12 περίπου χιλιόμετρα βορειότερα και εκεί ο Κάπταιν Φίλιπ ανακάλυψε, προς μεγάλη του ανακούφιση, το καλύτερο λιμάνι του κόσμου, που μπορούσε να χωρέσει με ασφάλεια χίλια μεγάλα καράβια. Οι αφιλόξενες χειρονομίες των μαύρων ιθαγενών αγνοήθηκαν και όταν οι κατάδικοι αποβιβάστηκαν στις 26 Ιανουαρίου 1788, ο Φίλιπ και οι στρατιώτες του ύψωσαν τη σημαία της Αγγλίας. Ο οικισμός, γύρω από το λιμάνι όπου εγκαταστάθηκαν, ονομάστηκε Σίδνεϊ, από το όνομα του τότε Υπουργού Στρατιωτικών και Αποικιών της Αγγλίας.

Η Αυστραλία, όμως, δεν ήταν μια ακατοίκητη χώρα, όπως την παρουσίαζαν για δυο σχεδόν αιώνες οι λευκοί της άποικοι. Οι αρχαιολόγοι βρίσκουν ότι η Αυστραλία κατοικούνταν από τους μαύρους ιθαγενείς της για τα τελευταία 40.000 χρόνια, μια από τις αρχαιότερες φυλές του κόσμου. Ο τρόπος ζωής των ιθαγενών δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου μέχρι την έλευση των λευκών αποίκων των Άγγλων το 1788. Ζούσαν σε μικρές νομάδες με το κυνήγι, το ψάρεμα και τα διάφορα φυτά και χόρτα της ιδιαίτερης περιοχής τους. Η κάθε νομάδα είχε την ιδιαίτερη περιοχή της, μέσα στην οποία περιερχόταν, ανάλογα με την εποχή του έτους και τις ανάγκες εξεύρεσης τροφών. ΄Επαιρναν ιδιαίτερη φροντίδα για τη συντήρηση του περιβάλλοντος και ποτέ δεν κυνηγούσαν ή δεν χρησιμοποιούσαν τα είδη σε βαθμό που να απειλούσε τη βιολογική ή οικολογική ισορροπία. Δεν είχαν ζώα όπως το βόδι, το άλογο ή το πρόβατο και συνεπώς ούτε τον τροχό ήταν δυνατόν να ανακαλύψουν, ούτε να ασχοληθούν με τη γεωργία ή την κτηνοτροφία. Ο πληθυσμός τους το 1788 υπολογίζεται στις 300.000. Η έλευση των Άγγλων το 1788 τους απώθησε από τους παραδοσιακούς χώρους τους, όλο και περισσότερο προς τα ενδότερα της χώρας και κατέστρεψε τον τρόπο ζωής τους. Συνεχώς αποδεκατίζονταν από το αλκοόλ και τα αφροδίσια νοσήματα που τους έφερε η επαφή τους με τους λευκούς, από τα όπλα των καταπατητών της γης τους και από την απώλεια διάθεσης να ζήσουν.

Οι στρατιωτικοί δημιούργησαν αγροκτήματα και ο Φίλιπ οικήματα και δρόμους, χρησιμοποιώντας την εργασία των καταδίκων που ορίζονταν στην ευθύνη κάποιου ιδιώτη ή άλλων που παρέμειναν στη διάθεση της διοίκησης για τις ανάγκες της. Οι κατάδικοι εξακολουθούσαν να φτάνουν από την Αγγλία σε μεγάλους αριθμούς, όχι όμως και οι ελεύθεροι έποικοι που επίμονα ζητούσε ο Φίλιπ και οι διάδοχοί του. Μέχρι το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων το 1815 ο αριθμός των ελεύθερων μεταναστών ήταν ελάχιστος. Οι κατάδικοι που έδειχναν καλή διαγωγή για ένα διάστημα απελευθερώνονταν με όρους και τους παραχωρούνταν έκταση γης για καλλιέργεια και ανάπτυξη.

Το 1804 ο πληθυσμός της αποικίας έφτασε τις 7.000, αλλά με δυσκολία συντηρούνταν σε γεωργικά προϊόντα, λόγω της φτωχής απόδοσης, των μεγάλων αποστάσεων, της έλλειψης νερού και υποδομής. ΄Ενας από τους γαιοκτήμονες αξιωματικούς, ο Τζον Μακάρθουρ, πέτυχε με την υποστήριξη φίλων του στο Λονδίνο, να του παραχωρηθεί μια μεγάλη έκταση 5.000 ακρς (1 ακρ = 4 στρέμματα περίπου) για τη βόσκηση των κοπαδιών του, από τα οποία πρότεινε να παράγει εξαιρετικής ποιότητας μαλλί μερινόν, με την εισαγωγή μιας ειδικής ισπανικής ράτσας προβάτων. Αυτό αποτέλεσε την απαρχή της παραγωγής μαλλιού, ενός από τα πρώτα βασικά εξαγωγικά προϊόντα της Αυστραλίας. Για την ώρα, όμως, η παραγωγή ήταν περιορισμένη γιατί η αποικιακή διοίκηση μέχρι το 1821 αγωνιούσε να εξασφαλίσει στον πληθυσμό την επάρκεια των αναγκαίων τροφίμων και τη δημιουργία υποδομής.

Μετά το 1813, οι εξερευνητές προχώρησαν στην ενδοχώρα και η εκμεταλλεύσιμη γη αυξήθηκε. Η αποικιακή διοίκηση παραχωρούσε ορισμένες εκτάσεις σε άτομα, ανάλογα με τα κεφάλαια που είχαν. Οι μεγαλοκτηνοτρόφοι δεν αρκούνταν σε τέτοιες παραχωρήσεις αλλά καταπατούσαν μεγάλες εκτάεις του Στέμματος που τις μετέτρεπαν σε απέραντους βοσκότοπους, χωρίς η διοίκηση να είναι σε θέση να ελέγξει την κατάσταση. ΄Ετσι άρχισε το κίνημα των καταπατητών που τελικά κανονίστηκε να πληρώνουν στη διοίκηση ένα μικρό ενοίκιο για τις εκτάσεις που χρησιμοποιούσαν. Οι καταπατητές μεγάλων εκτάεων γης κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της νεαρής αποικίας, από το 1825 ως το 1851, τη χρονιά που ανακαλύφτηκε στην Αυστραλία χρυσός.

Το 1813 υπήρχαν στη Νέα Νότια Ουαλία (την επαρχία του Σίδνεϊ), 50.000 πρόβατα. Το 1821 ο αριθμός τους αυξήθηκε στις 290.000 και το 1850, όταν ο πληθυσμός των κατοίκων σ ολόκληρη την Αυστραλία έφτασε τις 400.000, ο αριθμός των προβάτων έφτασε τα σχεδόν 16.000.000. Η ποσότητα της εξαιρετικής ποιότητας μαλλιού που εξάγονταν στην Αγγλία αυξήθηκε από 175.000 λίβρες το 1821, σε 4 εκατομύρια λίβρες το 1834, 8 εκατομύρια το 1841 και 29 εκατομύρια το 1851.

Βιβλιογραφία

Manning Clark, A Short History of Australia, Penguin books, 1986

R.M. Crawford, Australia, Hutchinson University Library, London, 1968.

A.G. L. Shaw, The economic development of Australia, Longman, Cherise Melbourne, 1980.

Χρήστου Ν. Φίφη, Γνωριμία με την άγνωστη Αυστραλία, Οικονομικός Ταχυδρόμος, αρ. 2030, σσ. 69-

73, Αθήνα, 1 Απριλίου 1993.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι Honorary Research Associate στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe)

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved