THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Αυστραλία: Από την εποχή του μαλλιού στην εποχή της χρυσοθηρίας

 

Toυ Δρ ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΙΦΗ

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Νοέμβριος 2011

Στην προηγούμενη παρουσίαση είδαμε την ανάπτυξη της παραγωγής και εξαγωγής του μαλλιού μερινόν,στις πρώτες αποικιακές περιοχές της Αυστραλίας. Η περαιτέρω ανάπτυξη απαιτούσε νέες περιοχές και εγκατάσταση νέων οικισμών. Αλλά και η αποικιακή διοίκηση επεδίωκε την εγκατάσταση νέων οικισμών για να προλάβει τυχόν εγκατάσταση Γάλλων που έστελναν εξερευνητικές αποστολές στις θάλασσες του Νότου. Στην εξεύρεση νέων γαιών και εγκατάσταση νέων οικισμών συνέ-βαλαν, ίσως ασυντόνιστα, οι εξερευνητές και οι καταπατητές γης. Οι νέοι οικισμοί σύντομα εξελίχθηκαν σε νέες χωριστές αποικίες. Το 1803 αναπτύχθηκε ο οικισμός της Τασμάνιας, το 1825 και 1829 άρχισε ο οικισμός της Δυτικής Αυστραλίας, το 1835 ιδρύθηκε η Μελβούρνη στη Βικτόρια και το 1836 η Αδελαΐδα στη Νότια Αυστραλία.

Ο εποικισμός δεν ήταν παντού το ίδιο επιτυχής. Στη Δυτική Αυστραλία πήρε πολλές δεκαετίες να σταθεροποιηθεί. Αντίθετα, στη Βικτόρια η ανάπτυξη ήταν ραγδαία. Η Μελβούρνη ιδρύθηκε από την εταιρεία του Τζον Μπάτμαν, όταν το 1835 αγόρασε από τους ιθαγενείς 100.000 ακρς με ανταλλαγή μερικές κουβέρτες, μαντήλια, πουκάμισα και καθρέφτες. Η αποικιακή διοίκηση δεν αναγνώρισε την αγοροπωλησία γιατί θεωρούσε τη γη κτήση του Στέμματος και μόνο αυτή μπορούσε να την πωλήσει ή να την διαθέσει. Γρήγορα, όμως,κατέφθασαν οι καταπατητές και ο πληθυσμός της Μελβούρνης που της δόθηκε το όνομα, προς τιμή του τότε ΄Αγγλου πρωθυπουργού Lord Melbourne - ;έφτασε το 1840, μέσα σε τέσσερα χρόνια, τα 10.291 άτομα.

Το 1850 ο πληθυσμός της Αυστραλίας έφτασε τις 400.000 άτομα από τα οποία 189.000 στη Νέα Νότια Ουαλία, 76.000 στη Βικτόρια, 70.000 στην Τασμάνια και 60.000 στη Νότια Αυσραλία. Οι αριθμοί στη Δυτική Αυστραλία και την Κουησλάνδη ήταν ακόμη χαμηλοί. ΄Ηταν μια κοινωνία μεταναστών και πρώην καταδίκων και των παιδιών τους, μεγαλοκτηνοτρόφων καταπατητών γης, καταστηματαρχών των πόλεων, εργατών της υπαίθρου και κουρέων προβάτων που περιέρχονταν και εργάζονταν στην απέραντη ενδοχώρα, στις περιουσίες των διαφόρων μεγαλοκτηνοτρόφων. ΄Αλλοι ήταν αμαξάδες που κουβαλούσαν με ταμάξια τους που τα έσερναν βόδια, για βδομάδες και κάποτε για μήνες, μέχρι να διανύσουν τις μεγάλες αποστάσεις και να φτάσουν στον προορισμό τους, μεταφέροντας εφόδια στην ύπαιθρο και το μαλλί από την ύπαιθρο προς τα λιμάνια των κυρότερων πόλεων. Η ανακάλυψη χρυσού στη δεκαετία του 1850 θα άλλαζε ραγδαία τη σύνθεση και τους ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνίας.

Τον Απρίλη του 1851 ανακαλύφθηκε χρυσάφι στη Νέα Νότια Ουαλία. Σύντομα ανακαλύφθηκε και στη Βικτόρια και σε μεγαλύτερες ποσότητες και σε περισσότερες περιοχές. Οι χρυσοθήρες άρχισαν να κατακλύζουν την Αυστραλία. Ο πυρετός του χρυσού κυρίεψε τον πληθυσμό των οικισμών, που άφηναν τις δουλειές τους και κατευθύνονταν προς τις χρυσιφόρες περιοχές για σκάψιμο και αναζήτηση του πολύτιμου μετάλλου. Στις χρυσοφόρες περιοχές κατέφθαναν οι μετανάστες του εξωτερικού, ακόμη και οι ναυτικοί, εγκαταλείποντας τα πλοία τους έρημα. ΄Αγγλοι, Ιρλανδοί, Γερμανοί και Ιταλοί που εγκατέλειπαν την Ευρώπη μετά την αποτυχία των επαναστατικών κινημάτων του 1848, ακόμη και μερικοί ΄Ελληνες ναυτικοί, συνωστίζονταν να σκάψουν στις χρυσοφόρες περιοχές, ιδιαίτερα στη Βικτόρια, που απείχαν σε μια ακτίνα 100-200 χιλιομέτρων από τη Μελβούρνη.

Οι χρυσοθήρες πλήρωναν μια ειδική άδεια και η αστυνομία περιερχόταν τις περιοχές να ελέγχει την πληρωμή της. Δεν εύρισκαν όλοι οι σκαπανείς χρυσάφι και η πληρωμή της άδειας οδήγησε σε διαμαρτυρίες και επεισόδια με την αστυνομία, που κορυφώθηκαν στην εξέγερση του Γιουρήκα (Eureka), κοντά στην πόλη Μπάλαρατ της Βικτόριας. ΄Ενας αριθμός ριζοσπαστών Ιρλανδών, Ευρωπαίων και Αμερικάνων σκαπανέων οχυρώθηκαν στο λόφο Γιουρήκα όπου ύψωσαν την επαναστατική σημαία με το σταυρό του Νότου και ανακήρυξαν τη Δημοκρατία της Βικτόριας. Οι κυβερνητικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους στασιαστές τα ξημερώματα της 3 Δεκεμβρίου 1854 και κάπου 30 άτομα, και από τις δυο πλευρές έχασαν τη ζωή τους. Η μάχη κράτησε μόνο μερικά λεπτά. Στη συνέχεια τα παράπονα των σκαπανέων εξετάστηκαν πιο ευνοϊκά και δόθηκαν αποδεκτές γιαυτούς λύσεις. Μολονότι το επεισόδιο αυτό ήταν το μόνο αιματηρό στην ιστορία της Αυστραλίας, εκθειάζεται αρκετά από τους Αυστραλούς αριστερούς και συνδικαλιστές και θεωρείται η απαρχή ειρηνικών αγώνων για εκδημοκρατισμό των αποικιών. Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέν έγραφε το 1875 ότι η εξέγερση της Eureka ήταν άλλη μια περίπτωση νίκης που κερδίθηκε από μια χαμένη μάχη. (Russel Ward, Australia, σ. 72, 1969).

΄Ενας από τους πρώτους ΄Ελληνες ναυτικούς που άφησαν το πλοίο τους το 1851 για τις χρυσοφόρες περιοχές, (ναύτες σε αγγλικά πλοία), ήταν ο Ανδρέας Λεκατσάς από την Ιθάκη. Μέχρι το 1852 οι ΄Ελληνες έφτασαν τους 20-30. Στην απογραφή του 1854 υπήρχαν 65 άτομα που δήλωσαν μέλη της Ελληνικής Εκκλησίας (Gilchrist, σ. 77, 1992). Οι ΄Ελληνες στη Βικτόρια ήταν 167 το 1867 και 231 το 1871, απτους οποίους 2 γυναίκες το 1857. Ο αριθμός των γυναικών το 1871 υπολογίζεται μεταξύ 19 και 27. (Gilchrist, σ. 78). Υπάρχει η προφορική φήμη ότι ο Ανδρέας Λεκατσάς συμμετείχε στην εξέγερση της Eureka αλλά αυτό δεν επιβαιβεώνεται από κάποια γραπτή πηγή.

Η ανακάλυψη χρυσού, ίσως να μην ωφέλησε άμεσα την πλειοψηφία των σκαπανέων, αλλά άλλαξε δραματικά την ανάπτυξη της Αυστραλίας. Μεταξύ 1851 και 1861 ο πληθυσμός της Βικτόριας αυξήθηκε από 77.000 στις 451.000 (εφταπλασιάστηκε μέσα σε δέκα χρόνια),και της Νέας Νότιας Ουαλίας αυξήθηκε από 190.000 στις 350.000. Πολλοί χρυσοθήρες το βρήκαν πιο επικερδές αντί να σκάβουν οι ίδιοι για χρυσό να ανοίγουν καταταστήματα για την τροφοδότηση των σκαπανέων. Τα αποθέματα χρυσού σχεδόν εξαντλήθηκαν μετά το 1858 και οι έρευνες περιορίστηκαν. Η αύξηση του πληθυσμού, όμως, απαιτούσε περισσότερα αγροτικά προϊόντα και πολλοί πρώην χρυσοθήρες στράφηκαν προς τη γεωργία. Την περίοδο αυτή οι ΄Ελληνες που παρέμειναν στην Αυστραλία στράφηκαν προς γεωργικές εργασίες ή εργασίες στα λιμάνια και μερικοί προς μικροεπιχειρήσεις τροφοδοτικών καταστημάτων.

Η μεταφορά καταδίκων στις ανατολικές αποικίες σταμάτησε τη δεκαετία του 1840, στην Τασμάνια το 1835, ενώ στη Δυτική Αυστραλία εξακολούθησε μέχρι το 1867. Συνολικά, περίπου 168.000 κατάδικοι είχαν μεταφερθεί στις αποικίες στην Αυστραλία,από το 1788 μέχρι το 1867. Η αύξηση των ελεύθερων μεταναστών και ιδιαίτερα οι έποικοι που έφτασαν με τη χρυσοθηρία, οδήγησαν σε αγώνες για την αυτοδιοίκηση των αποικιών.

Βιβλιογραφία

Manning Clark, A Short History of Australia, Penguin books, 1986

R.M. Crawford, Australia, Hutchinson University Library, London, 1968.

Hugh Gilchrist, Australians and Greeks, 1st volume, Halstead Press, NSW, 1992

A.G. L. Shaw, The economic development of Australia, Longman, Cherise Melbourne, 1980.

Russel Ward, Australia. A Short History, 1969.

Χρήστου Ν. Φίφη, Γνωριμία με την άγνωστη Αυστραλία, Οικονομικός Ταχυδρόμος, αρ. 2030, σσ. 69- 73, Αθήνα, 1 Απριλίου 1993.

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved