THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

AΥΣΤΡΑΛΙΑ ΙΙI

Αγώνες για αυτοκυβέρνηση, ομοσπονδοποίηση και εθνική ταυτότητα, 1850-1918

 

Φεβρουάριος 2012

ΣΤΗ ΝΕΑ ΝΟΤΙΑ ΟΥΑΛΙΑ, στη δεκαετία του 1840, είχε δημιουργηθεί ένα ολιγομελές Νομοθετικό Συμβούλιο να συμβουλεύει τον Κυβερνήτη. Αργότερα έγινε πιο αντιπροσωπευτικό, κυρίως από την τάξη των καταπατητών μεγαλοκτηνοτρόφων. Μεταξύ 1855 1856 ψηφίστηκαν συντάγματα και απέκτησαν αυτοκυβέρνηση 4 ανατολικές αποικίες: ΝΝΟ, Βικτόρια, Τασμάνια και Νότια Αυστραλία. Η Κουηνσλάνδη απέκτησε αυτοκυβέρ-νηση το 1859 και η Δυτική Αυστραλία το 1890. Τα συντάγματα προέβλεπαν δύο νομοθετικά σώματα με το δικαίωμα ψήφου για την ΄Ανω Βουλή να εξαρτάται από την ιδιοκτησία ορισμένης περιουσίας. Μερικές από τις συντηρητικές αυτές διατάξεις καταργήθηκαν βαθμηδόν.

Η αύξηση του πληθυσμού, η δημιουργία κοινοβουλίων και τοπικών κυβερνήσεων έδωσε ώθηση στο κίνημα για δικαιότερη κατανομή της γης. Οι καταπατητές μεγαλοκτηνοτρόφοι έχασαν αρκετές μάχες στα κοινοβούλια και ψηφίστηκαν νόμοι που άνοιγαν τη γη σε ενδιαφερόμενους επιλογείς τοποθεσιών που μπορούσαν να αγοράσουν ανάλογα με το κεφάλαιό τους μέχρι 320 εκτάρια προ 1 στερλίνα το εκτάριο (1 εκτάριο = 10.000 τετραγωνικά μέτρα). Το 1861 υπήρχαν στη ΝΝΟ 19.000 αγροκτηματίες που καλιεργούσαν 300.000 εκτάρια. Το 1884 υπήρχαν 40.000 αγροκτηματίες που καλλιεργούσαν 700.000 εκτάρια. Παρέμειναν όμως απούλητα 23 εκατομμύρια εκτάρια που δεν καλλιεργούνταν λόγω έλλειψης υποδομής και κεφαλαίων.

Οι κυβερνήσεις επιδόθηκαν στη δημιουργία υποδομής. ΄Εγιναν εγγειοβελτιωτικά έργα, δρόμοι σιδηροδρομικές γραμμές. Μέχρι το 1890 είχαν κατασκευαστεί 10.000 μίλια σιδηροδρομικών γραμμών και περίπου 40.000 μίλια τηλεγραφικών γραμμών. Η εισαγωγή των ατμοπλοίων και των ψυκτικών μηχανών βοήθησε στις εξαγωγές της Αυστραλίας σε κρέας και γαλακτομικά προϊόντα. Η εξαγωγή βουτύρου αυξήθηκε από 4 εκατομμύρια λίβρες το 1891 σε 35 εκατ. Το 1901 και 102 εκατ. λίβρες το 1911. Η δεκαετία του 1880 δοκίμασε μια πρωτοφανή οικονομική άνθιση που όμως δεν κράτησε πολύ. Οι υπερβολικές προσδοκίες οδήγησαν στην υπερχρέωση ιδιωτών και κυβερνήσεων για μέγαρα, πολυτελή σπίτια, κατανάλωση και έργα σε ελάχιστα παραγωγικές επενδύσεις.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, η παρατεταμένη ξηρασία και καταστροφική πτώση στις τιμές του μαλλιού, από 12 πένες η λίβρα το 1884 σε 7 πένες το 1893, μείωσε τα εισοδήματα και την ικανότητα πληρωμής και απασχόλησης. Η υπερχρέωση στις αγγλικές χρηματοαγορές απαιτούσε το 1890 το 40% των αυστραλιανών εξαγωγών για τις δόσεις των χρεολυσίων. Το 1893 ένας αριθμός τραπεζών χρεοκόπησε προκαλώντας ραγδαίες χρεοκοπήσεις, εκτεταμένη ανεργία, και την οικονομική καταστροφή των υπερχρεωμένων. Αυτή ήταν η περίοδος της σύγκρουσης του συνδικαλιστικού κινήματος με το κεφάλαιο. Το αυστραλιανό συνδικαλιστικό κίνημα είχε μια μαχητική παράδοση. Παρατεταμένες απεργίες το 1890 από τους κουρείς προβάτων, τους εργάτες της υπαίθρου και τους ναυτεργάτες κράτησαν κατά διαστήματα τέσσερα χρόνια και κατέληξαν, σε μια τέτοια εποχή οικονομικής κρίσης, σε αποτυχία. Οι απογοητευμένοι συνδικαλιστές ίδρυσαν το 1891 το Εργατικό Κόμμα για να αγωνιστούν μέσα από τα κοινοβούλια για τη βελτίωση των συνθηκών των εργαζομένων.

Η ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΗ της εξέλιξης της Αυστραλίας μέχρι τώρα δίνει κάποια εικόνα της ανάπτυξής της και της σύνθεσης της κοινωνίας της. Γενικά, υπήρχε ένας ταξικός διαχωρισμός μεταξύ κατεστημένου και ριζοσπαστικών τάξεων. Μια τάξη προερχόταν από τους παλιούς στρατιωτικούς, τους μεγαλοκτηνοτρόφους, τους κεφαλαιούχους. Η άλλη από τους παλιούς κατάδικους και τα παιδιά τους που δεν ανέβηκαν οικονομικά, τους παλιούς χρυσοθήρες που δεν έκαναν την τύχη τους, τους μικροπαραγωγούς, τους κουρείς προβάτων και τους εργάτες της υπαίθρου και των πόλεων. Από τους τελευταίους δημιουργήθηκε ένα ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα, ένα ριζοσπαστικό ήθος και τελικά ένα πολιτικό κόμμα που αργότερα θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Αυστραλίας. Οι κάτοικοι ήταν κυρίως προτεστάντες αγγλικανοί, αλλά και ένα μεγάλο μέρος Ιρλανδοί καθολικοί που είχαν περισσότερα παιδιά και το ποσοστό τους αύξαινε με γοργότερους ρυθμούς. Οι μεν δυσπιστούσαν προς τους δε. Στην αρχή τα σχολεία ήταν εκκλησιαστικά αλλά με το νόμο για την εκπαίδευση στη Βικτόρια, το 1872, καθιερώθηκε η δωρεάν υποχρεωτική και κοσμική παιδεία για όλους, ώστε να μην υπάρχουν πλεονεκτήματα για κανένα από τα υπάρχοντα δόγματα. Τα εκκλησιαστικά σχολεία συνέχισαν αλλά χωρίς κυβερνητικές επιχορηγήσεις.

ΣΤΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ του 1880 και 1890 αναπτύχθηκε το κίνημα της Ομοσπονδοποίησης μεταξύ των έξι αποικιών της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Ο πληθυσμός πλησίαζε τα 4.000.000 και ήδη από το 1870 τα αυστραλογεννημένα άτομα του πληθυσμού ήταν περισσότερσα από τα άτομα που είχαν έλθει από το εξωτερικό. Η ομοσπονδοποίηση πρόσφερε αναμφισβήτητα κοινά πλεονεκτήματα για την άμυνα, την οικονομία και άλλους τομείς. Οι κουρείς προβάτων και άλλοι εργάτες της υπαίθρου ένιωθαν εθνικιστές Αυστραλοί. Μετακινούνταν εύκολα από τη μία αποικία στην άλλη και υποστήριζαν με φανατισμό την ομοσπονδοποίηση. Είχαν αναπτύξει έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής, ένα ήθος ριζοσπαστισμού και εργατικής αλληλεγγύης, που βασίζονταν στους ιδεαλιστικούς μύθους της αδελφοσύνης των Αυστραλών εργατών της υπαίθρου, τη λιτότητα, την αλληλοβοήθεια, τη δυσπιστία προς τους εργοδότες και την απέχθεια προς τους απεργοσπάστες, χαρακτηριστικά που ύμνησαν διάφορα δημοτικά τραγούδια, ποιητές και συγγραφείς σαν τον Χένρι Λόσον.

Υπήρχαν όμως και οι αντίθετοι. Υπήρχαν αντιζηλίες μεταξύ Σίδνεϊ και Μελβούρνης. Η κυβέρνηση της Βικτόριας υποστήριζε την επιβολή εισαγτωγικών δασμών για την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας, ενώ η Νέα Νότια Ουαλία υποστήριζε τα πλεονεκτήματα του ελεύθερου εμπορίου. Μερικοί εργοδότες τρόμαζαν στην ιδέα ότι μια πιθανή παναυστραλιανή εργατική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβάλει το σοσιαλισμό. ΄Εγιναν διάφορα συνέδρια και ύστερα από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις που κράτησαν σχεδόν δυο δεκαετίες καταρτίστηκε ένα πολύπλοκο σύνταγμα, που οι διατάξεις του αποσκοπούσαν να εξασφαλίσουν τα πλεονεκτήματα των συντηρητικών.

Το σύνταγμα ψηφίστηκε, ύστερα από μακρόχρονες διαπραγματεύσεις. Και δημοψηφίσματα των Αποικιών. Τελικά η Νέα Ζηλανδία δεν συμφώνησε να συμμετάσχει στην ομοσπονδοποίηση. Το σύνταγμα τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 1901 και οι έξι αυτοκυβερνώμενες αποικίες έγιναν Πολιτείες της Αυστραλιανής Κοινοπολιτείας. Οι Πολιτείες διατηρούσαν τις κυβερνήσεις τους και τα Κοινοβούλιά τους. Η Κοινοπολιτειακή κυβέρνηση είχε μόνο όσες εξουσίες ορίζονταν ρητά από το Σύνταγμα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επίσης, ορίστηκε από το Σύνταγμα να ερμηνεύει τις διατάξεις του, τη συνταγματικότητα των νόμων και να εκδικάζει τις διαφορές μεταξύ των κυβερνήσεων. Οποιαδήποτε τροποποίηση του Συντάγματος θα έπρεπε να ψηφιστεί από τη Βουλή και τη Γερουσία, να τεθεί σε δημοψήφισμα και να λάβει πλειοψηφία από το σύνολο των Αυστραλών ψηφοφόρων και επιπλέον πλειοψηφία σε 4 από τις 6 πολιτείες. Η διάταξη αυτή των αυστραλών συνταγματικών πατέρων εξασφάλισε την ακαμψία του Αυστραλιανού Συντάγματος. Δύσκολα θα μπορούσε να περάσει κάποια αλλαγή αν δεν υποστηριζόταν και από τα δυο μεγάλα κόμματα.

΄Ενας από τους πρώτους νόμους που ψηφίστηκαν από το νέο κοινοπολιτειακό κοινοβούλιο του 1901 ήταν η καθιέρωση της πολιτικής της Λευκής Αυστραλίας που απέκλειε τη μετανάστευση στην Αυστραλία Ασιατών και εγχρώμων. Ο ρατσιστικός αυτός νόμος υποστηριζόταν και από το αυστραλιανό εργατικό κίνημα με το επιχείρημα ότι η είσοδος Κινέζων εργατών θα μείωνε το βιοτικό επίπεδο, επειδή θα εργάζονταν με χαμηλότερες αποδοχές και θα παρέσυραν προς τα κάτω τις τιμές των μισθών και αποδοχών. Και την περίοδο αυτή, στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, το βιοτικό επίπεδο της Αυστραλίας ήταν από τα υψηλότερα στον κόσμο.

ΤΟ 1910 Η ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ κυβέρνηση πέρασε στο Εργατικό Κόμμα. Η Αυστραλία δεν είχε σύστημα επιστράτευσης αλλά έλαβε μέρος στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο με εθελοντές. ΄Ενας πληθυσμός που δεν έφτανε τα 5.000.000 μέχρι το 1918 έδωσε 416.809 εθελοντές από τους οποίους 329.000 υπηρέτησαν στο εξωτερικό. Περίπου 60.000 από αυτούς σκοτώθηκαν στην μάχη για απόβαση στην Καλλίπολη της Τουρκίας και στο Δυτικό Μέτωπο, στη Γαλλία. Λέγεται ότι η εθνική συνείδηση των Αυστραλών σφυριλατήθηκε στη μάχη της Καλλίπολης. Ο εργατικός πρωθυπουργός Γουίλιαμ Μόρρις Χιους το 1916 ήθελε να εισαγάγει επίσης την υποχρεωτική επιστράτευση. Αυτό κλυδώνισε το Εργατικό Κόμμα που διαιρέθηκε. Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος διέγραψε τον Χιους και όσους υπουργούς τον ακολούθησαν. Ο Χιους με την υποστήριξη των συντηρητικών κομμάτων της αντιπολίτευσης σχημάτισε νέα κυβέρνηση και προσπάθησε να περάσει τη νομοθεσία της υποχρεωτικής επιστράτευσης. Προσέκρουσε, όμως, στην καταψήφιση του νομοσχεδίου από τη Γερουσία. Ο Χιους επέμεινε και κατέφυγε σε δημοψήφισμα. Και πάλι όμως απέτυχε γιατί η πρόταση της υποχτικής επιστράτευσης απορρίφθηκε από δυο διαφορετικά δημοψηφίσματα. Οι Αυστραλοί προτιμούσαν να πολεμήσουν στον πόλεμο, στο πλευρό και για χάρη της Αγγλίας, αλλά ως εθελοντές και όχι με υποχρεωτική επιστράτευση.

( Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe).

Βιβλιογραφία

Manning Clark, A Short History of Australia, Penguin books, 1986

R.M. Crawford, Australia, Hutchinson University Library, London, 1968.

A.G. L. Shaw, The economic development of Australia, Long-man, Cherise Melbourne, 1980.

Russel Ward, Australia. A Short History, 1969.

Barbara A.West with Frances T. Murphy, A brief History of Australia, Checkmarkbooks, NY,2010.

Χρήστου Ν. Φίφη, Γνωριμία με την άγνωστη Αυστραλία, Οικονομικός Ταχυδρόμος, αρ. 2030, σσ. 69- 73, Αθήνα, 1 Απριλίου 1993.

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved