THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Οι Ελληνικές εκλογές και η ανάγκη χάραξης κατεύθυνσης

 

Toυ Δρ ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΙΦΗ

Drymon9@gmail.com

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

 

Ιούνιος 2012

Οι Ελληνικές εκλογές της 6ης Μαΐου και η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης έδειξαν το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Το πρώτο καθήκον μιας Βουλής είναι να αναδείξει κυβέρνηση για τη χώρα. Οι εκλογές όμως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης κατέδειξαν επίσης τη δυσανασχέτιση των πολιτών με πολιτικές λιτότητας και περιορισμών.Ας δούμε αυτές τις εξελίξεις με κάποια σειρά.

Οι χώρες της Ευρωζώνης εισήγαγαν το ευρώ στο τέλος της δεκαετίας του 1990 για να διευρύνουν την αγορά τους, να διευκολύνουν την κίνηση των προϊόντων τους, να παράσχουν δάνεια στους πολίτες και τις επιχειρήσεις τους με χαμηλά επιτόκια και την αίσθηση των πολιτών τους ότι ανήκουν σε μια μεγάλη κοινή οικονομία και κοινωνία. Οι στόχοι αυτοί ως ένα μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκαν. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο και για την επίτευξη των προϋποθέσεων που επιβλήθηκαν για την τήρηση των κανόνων που κρίνονταν απαραίτητοι για τη σταθερότητα των οικονομιών και του κοινού νομίσματος. Η σταθερότητα αυτή συμφωνήθηκε ότι απαιτούσε περιορισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων στο 3% και του εξωτερικού χρέους στο 60% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) τους.

Μερικές χώρες και ιδιαίτερα η Ελλάδα παραβίαζαν συχνά τους κανόνες αυτούς με αποτέλεσμα τα δημοσιονομικά ελλείμματα που γίνονταν για παροχές και κυβερνητικές δαπάνες και που καλύπτονταν από εξωτερικό δανεισμό. Η χώρα ξόδευε περισσότερα από ό,τι παρήγε. Το σφάλμα των Ελλήνων πολιτικών ήταν η αβελτηρία τους να πάρουν μέτρα, να κάνουν περικοπές εγκαίρως, άφηναν τη λήψη των απαραίτητων μέτρων για αργότερα, ή μετά τις εκλογές. Οι επιπτώσεις ήταν να αυξάνεται συνεχώς το εξωτερικό χρέος μέχρι που έφτασε η στιγμή η χώρα να χρειάζεται να δανείζεται για να πληρώνει τις δόσεις των χρεών της.

Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δυσάρεστη θέση που αδυνατεί να πληρώνει τις δόσεις της αλλά αδυνατεί και να καλύπτει από τον προϋπολογισμό της τα τρέχοντα έξοδά της. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών επιχειρήθηκε με τα μνημόνια που προέβλεπαν μεταρρυθμίσεις, κυβερνητικές περικοπές και μέτρα λιτότητας. Φυσικά τα μέτρα ήταν μη δημοφιλή και αυτή η αντίδραση αντικατοπτρίζεται στο εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου.

Πολλές χώρες της Ευρώπης αντιμετωπίζουν προβλήματα ύφεσης και ανεργίας. Τα προβλήματα αυτά οπωσδήποτε προκαλούνται από τις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και από το γεγονός ότι μερικές χώρες έχουν καλύτερες προοπτικές να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες αυτές από άλλες χώρες. Η Αυστραλία για παράδειγμα μπορεί να αντιμετωπίζει προβλήματα με την παλιά εργοστασιακή βιομηχανία της που μετακινείται σε χώρεςτης Ασίας αλλά έχει τον ορυκτό της πλούτο που αναπληρώνει τις απώλειες. Οι εξαγωγές της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών τις τελευταίες δεκαετίες γίνονται πιο δύσκολες, οι εργοστασιακές βιομηχανίες έχουν μετακινηθεί σε χώρες όπου υπάρχει φτηνό εργατικό δυναμικό και αυτό επιτείνει την ανεργία. Επιπλέον χώρες όπως η Γερμανία είναι αρκετά ικανές να χρησιμοποιούν τη νέα τεχνολογία και να είναι περισσότερο ανταγωνιστικές από άλλες. ΄Αλλες χώρες όπως η Ιταλία στο παρελθόν ανταπεξερχόταν στο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας με μια μικρή υποτίμηση στο εθνικό της νόμισμα. Μέσα στο κοινό νόμισμα, το ευρώ, αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν στον ανταγωνισμό με το φτηνό εργατικό δυναμικό της Κίνας, της Ινδίας και των άλλων χωρών, μόνο να πεισθούν οι κυβερνήσεις τους να βελτιώσουν τις αποδοχές των εργατών τους. Μπορούν όμως οι ευρωπαϊκές χώρες να μετακινηθούν προς βιομηχανίες πιο ανταγωνιστικές γι αυτές, π.χ. η Ελλάδα να αναπτύξει αποτελεσματικότερα τον τουρισμό της και την αγροτική της οικονομία. Υπάρχει μια κίνηση στην Ευρώπη για αλλαγές και αναγκαίες προσαρμογές. Πολιτικές και αποφάσεις, όμως, παίρνονται καλύτερα στα πλαίσια μιας ενωμένης Ευρώπης, παρά κάθε χώρα μόνη της με το δικό της ξεχωριστό νόμισμα.

Το ζήτημα τώρα για την Ελλάδα είναι αν επιθυμεί να παραμείνει εντός ή εκτός ευρώ. Ο δρόμος εκτός ευρώ είναι μια δυνατότητα αλλά θα είναι περισσότερο οδυνηρός και αβέβαιος. Ο λαός πρέπει να το γνωρίζει αυτό. Μια έξοδος από το ευρώ θα οδηγήσει σε υποτιμήσεις, δυσκολίες απαραίτητου δανεισμού, προμηθειών και απαραίτητων πόρων και υλικών από το εξωτερικό. Η χώρα χρειάζεται δραστικές μεταρρυθμίσεις και δραστικές περικοπές στον δημόσιο τομέα για να πετύχει ένα ισοζύγιο του προϋπολογισμού της. Δεν μπορεί να επιβιώσει μια χώρα που δαπανά περισσότερα από 50% για τη λειτουργία του κράτους της. Στην Ελλάδα από εκεί προέρχονται τα μεγάλα ελλείμματα και οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Εντούτοις, παρά τις περικοπές τα δημοσιονομικά ελλείμματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι ΄Ελληνες συχνά διαμαρτύρονται, και δικαίως, ότι οι περικοπές τους στερούν τις συνθήκες για μια αξιοπρεπή σύνταξη ή ένα αξιοπρεπή μισθό. Ωστόσο τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να μην θέλουν αξιοπρεπείς συντάξεις και μισθούς και ασφαλώς το ίδιο επιθυμούν και οι Βούλγαροι και οι Αλβανοί και οι άλλοι βαλκανικοί λαοί των οποίων οι κατώτεροι μισθοί και αποδοχές είναι κατω των 200 ευρώ το μήνα. Οι αποδοχές όμως, ανεξάρτητα από καθεστώς και νόμισμα, εξαρτούνται από την υγεία μιας οικονομίας την παραγωγικότητα και την ικανότητά της να πληρώσει, δηλαδή είναι θέμα ισοσκελισμών εσόδων και εξόδων. Αυτή τη στιγμή οι δυνατότητες αυτές στην Ελλάδα έχουν διαταραχθεί. Υπάρχουν στην Ελλάδα πολιτικοί που εξακολουθούν να δίνουν την εντύπωση ότι λεφτά υπάρχουν και σε λίγο τα πράγματα θα είναι όπως πρώτα, χωρίς καμιά άλλη προσπάθεια, αρκεί να καταργηθεί μονομερώς το μνημόνιο. Οι πολιτικοί αυτοί εμπαίζουν το λαό και οδηγούν προς μεγαλύτερη εξαθλίωση και απογοήτευση.

Οι εκλογές της 17 Ιουνίου μπορούν να φέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα και ο λαός έχει το δικαίωμα να κάνει τα λάθη του και να εκφράζει την αγανάκτησή του για τις παραλήψεις του παρελθόντος. Το λάθος των εκλογών του 1920, για παράδειγμα, ήταν ότι επανέφεραν το Βασιλιά Κωνσταντίνο και μια πολιτική που οδήγησε στη Μικρασιατική καταστροφή. ΄Ενα Κρητικό ρητό που ο ΓιώργοςΣεφέρης ήθελε να γραφόταν με μεγάλα γράμματα στην είσοδο της Βουλής, λέει:

Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του

Και όσα του κάνει η τρέλα του δεν του τα κάνει ο εχθρός του.

Το χρέος των πολιτικών, οποιοδήποτε και αν είναι το αποτέλεσμα, είναι να δώσουν στη χώρα κυβέρνηση να χαράξει μια πολιτική, μια κατεύθυνση. ΄Οπως λένε και οι Αγγλοσάξωνες, μια κακή κυβέρνηση είναι προτιμότερη από την μη ύπαρξη κυβέρνησης, από την ακυβερνησία. Η υλοποίηση του στόχου αυτού γίνεται περισσότερο δύσκολη από τον κατακερματισμό του Ελληνικού πολιτικού φάσματος σε πληθώρα μικρών κομμάτων που εκτείνονται από την άκρα Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά. Και είναι κρίμα που ο παρών εκλογικός νόμος δεν προβλέπει τη σωστή διάταξη του δεύτερου γύρου μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, όπως υπάρχει στην Κύπρο ή τη Γαλλία, ή τη Ρωσία ή στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα, ώστε η λύση των αδιεξόδων να προέρχεται κατευθείαν από το λαό αντί από τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις μίζερων μικροκομματικών επιδιώξεων.

 

(Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι επίτιμος ερευνητής στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved