THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Τουρκία - ΝΑΤΟ: Μια σχέση διπλής νομιμοποίησης

 

Νίκου Μούδουρου

Μέλος Συμβουλίου Επιστημονικού Ινστιτούτου "Προμηθέα" (Κύπρου)

 

 

Ιούνιος 2012

Η 25η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ που έγινε στο Σικάγο στις 20-21 Μαΐου 2012, μπορεί να χαρακτηριστεί σημαντική από πολλές απόψεις λαμβάνοντας υπόψη τις ανακατατάξεις στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο και την προσπάθεια της ευρωατλαντικής συμμαχίας για γεωγραφική και πολιτική επέκταση. Η συγκεκριμένη Σύνοδος, η οποία συμπίπτει και με τα 60 χρόνια συμμετοχής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, ενδιαφέρει άμεσα και για την κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώνει σε σχέση με το ρόλο και τη θέση της χώρας στους μελλοντικούς σχεδιασμούς της συμμαχίας. Η Τουρκία αποτέλεσε ένα σημαντικό κομμάτι των διεργασιών στη Σύνοδο σε δύο βασικά επίπεδα. Το πρώτο είναι η εμφανής πλέον αναβάθμισή της στις νατοϊκές δομές καθορισμού πολιτικής, ενώ το δεύτερο επίπεδο σχετίζεται με θέματα διεύρυνσης της νομιμοποίησης της νατοϊκής επιρροής και το ρόλο που παίζει η τουρκική εξωτερική πολιτική.

 

1. Η παρουσία της Τουρκίας στην ιεραρχία του ΝΑΤΟ

Ένας μικρός, αλλά ουσιαστικός αντικατοπτρισμός της αναβάθμισης της Τουρκίας στις νατοϊκές δομές λήψης αποφάσεων, ξεκινά με την σεναριολογία που συνόδευσε την παρουσία της αποστολής από την Άγκυρα στο Σικάγο και η οποία επικεντρώθηκε στις προοπτικές ανάληψης της ηγεσίας του ΝΑΤΟ από Τούρκο αξιωματούχο. Σύμφωνα με την εν λόγω σεναριολογία, το βάθεμα της κρίσης στην Ευρώπη σε συνδυασμό με την σταδιακή αναβάθμιση της Ασίας στις παγκόσμιες ισορροπίες, αποτελούν δεδομένα ενίσχυσης της τουρκικής παρουσίας, ενίσχυση που στα αμέσως επόμενα χρόνια θα επιβάλλει την παρουσία Τούρκου Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ .

Καθόλου τυχαίο το άρθρο του πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Nicholas Burns, στην εφημερίδα Chicago Tribune, με το οποίο αφού ανέλυε την σημασία της ενίσχυσης των σχέσεων ΗΠΑ-Ευρώπης για την υλοποίηση των αμερικανικών στόχων στην Ασία, υπογράμμισε ότι η συμμαχία θα πρέπει πλέον να σκεφτεί το ενδεχόμενο Τούρκου Γενικού Γραμματέα μέσα στα επόμενα ιδιαίτερα κρίσιμα δέκα χρόνια . Τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, συνδυάζοντας τα πιο πάνω με τα σενάρια των προεδρικών εκλογών στην Τουρκία, ανέφεραν ότι η πιθανή λήξη της θητείας του Γκιούλ το 2014, μπορεί να διευκολύνει την μετακίνησή του στην ηγεσία του ΝΑΤΟ . Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που το όνομα του Τούρκου Προέδρου βλέπει το φως της δημοσιότητας ως μια ισχυρή μελλοντική υποψηφιότητα σε διεθνείς οργανισμούς .

Πέραν όμως της προώθησης τουρκικής υποψηφιότητας στην ηγεσία του ΝΑΤΟ κυρίως από τα ΜΜΕ, η Άγκυρα κατάφερε να ισχυροποιήσει με ουσιαστικό τρόπο τη θέση της σε σημαντικά ζητήματα, εντός της νατοϊκής ιεραρχίας. Συγκεκριμένα, η Σύνοδος Κορυφής αποφάσισε την αύξηση του κότα αστέρων της Τουρκίας σε 10 . Σε πρακτικό επίπεδο αυτό σημαίνει την αύξηση της παρουσίας υψηλόβαθμων Τούρκων αξιωματικών στην στρατιωτική ιεραρχία του ΝΑΤΟ. Όπως διαφαίνεται η Τουρκία, μετά την ανάληψη θέσης Βοηθού Γενικού Γραμματέα, θα επιδιώξει τα αμέσως επόμενα χρόνια την αναβάθμιση της παρουσίας της στο βαθμό του στρατηγού σε θέσεις οικονομικού και στρατιωτικού σχεδιασμού της συμμαχίας .

Επιπλέον, η Σύνοδος Κορυφής αποφάσισε και επίσημα την μεταφορά της αντιπυραυλικής ασπίδας υπό τον πλήρη έλεγχο του ΝΑΤΟ. Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία γίνεται βασικό κομμάτι του εν λόγω μηχανισμού με τα ραντάρ στην περιοχή Μαλάτιας, αλλά και με την παρουσία Τούρκου στρατηγού στη θέση του υπαρχηγού στο αρχηγείο της αντιπυραυλικής ασπίδας στη Γερμανία . Η απόφαση της Τουρκίας για συμμετοχή στην αντιπυραυλική ασπίδα ένα από τα σημαντικότερα σχέδια ηγεμονίας της συμμαχίας ξεφεύγει των απλών στρατιωτικών και τεχνικών θεμάτων. Σε πρώτο επίπεδο, με την κίνηση της αυτή, η Άγκυρα επιθυμεί να επιβεβαιώσει τον στρατηγικό ρόλο που θέλει να παίξει στην επέκταση του νατοϊκού άξονα προς την Ανατολή, ιδιαίτερα σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία . Σε δεύτερο επίπεδο, φαίνεται ότι η κυβέρνηση Έρντογαν δεν αντιλαμβάνεται πλέον το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν στη βάση των "προθέσεων" της Τεχεράνης, αλλά στη βάση των "δυνατοτήτων και ικανοτήτων" μέσα σε ένα περιβάλλον αλλαγών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή . Με άλλα λόγια, η απόφαση της Τουρκίας για αναβαθμισμένη συμμετοχή στην δομή της αντιπυραυλικής ασπίδας, σχετίζεται και με την επιδίωξη ηγεμονικού ρόλου στην περιοχή, η κατάκτηση του οποίου περνά μέσα και από την εξισορρόπηση ισχύος με το Ιράν.

Σε ένα εξίσου σημαντικό επίπεδο με την αντιπυραυλική ασπίδα είναι και η απόφαση της Συνόδου για μετατροπή της βάσης στρατού ξηράς στην Σμύρνη σε μία από τις τρεις βασικότερες του ΝΑΤΟ. Οι άλλες δύο είναι η αεροπορική βάση στη Γερμανία και η ναυτική βάση στην Αγγλία. Η Σμύρνη, θα μπορεί πλέον να προσφέρει επιπλέον υπηρεσίες στο ΝΑΤΟ με την αύξηση του προσωπικού της από 150 σε 400 .

 

2. "Τουρκικό μοντέλο" διαμέσου του ΝΑΤΟ, "νατοϊκό μοντέλο" διαμέσου Τουρκίας

Η απλή "σταχυολόγηση" της αναβαθμισμένης παρουσίας της Τουρκίας στην ιεραρχία και στις δομές του ΝΑΤΟ, από μόνη της δεν μπορεί να εξηγήσει τα ευρύτερα ουσιαστικά ζητήματα. Σε αυτό το σημείο είναι σημαντική η παράθεση του γενικότερου πλαισίου της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και σε σχέση με τους ευρύτερους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Οι σχεδιασμοί αυτοί, μέρος των οποίων είναι η Τουρκία, βασίζονται στην προτεραιότητα αύξησης της αμερικανικής εμπλοκής στην Ασία. Η προτεραιότητα αυτή δεν είναι καθόλου άσχετη με την, εδώ και μερικά χρόνια, μερική μετακίνηση ισχύος από τη Δύση προς την Ανατολή, η οποία σχηματοποιείται με τρόπο που να αναδεικνύει τις Ασιατικές δυνάμεις σε καθοριστικό παράγοντα του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη εντός Τουρκίας, τα τελευταία χρόνια υπάρχουν περιφερειακά μπλοκ (π.χ οι χώρες BRIC) που διεκδικούν μεγαλύτερη επιρροή και ηγετικό ρόλο στις περιοχές τους και ταυτόχρονα μεγαλύτερο ρόλο και συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς. Σύμφωνα με την ίδια αντίληψη, μια τέτοια χώρα είναι και η Τουρκία. Αυτή η εξέλιξη, όπως υποστηρίζουν και πολλοί Αμερικανοί διανοούμενοι της Δεξιάς , θέτει στο επίκεντρο των παγκόσμιων διεργασιών την ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας, στην οποία εάν οι ΗΠΑ επιθυμούν να έχουν επιρροή, τότε θα πρέπει να αναβαθμίσουν τους μηχανισμούς και οργανώσεις συνεργασίας με εκείνα τα κράτη της περιοχής που έχουν τις πολιτικές και οικονομικές δυνατότητες για την διασφάλιση μιας τέτοιας επιρροής .

Σε αυτό το σημείο ο ρόλος της Τουρκίας είναι καθοριστικός. Η χώρα φαίνεται μέχρι στιγμής να μπορεί να "εκπροσωπήσει" το δυτικό-ευρωπαϊκό παράδειγμα καπιταλιστικής ανάπτυξης προσαρμόζοντας το στα διαφορετικά στάδια ιστορικής εξέλιξης και τοπικής κουλτούρας (Ισλαμ) της γεωγραφίας της . Συνεπώς στα πλαίσια της θεώρησης ότι οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη την διεύρυνση των συνεργασιών και της νομιμοποίησής τους προς την Ασία με την εκμετάλλευση του "ιδιαίτερου τοπικού στοιχείου", η Τουρκία αναδεικνύεται σε μια χώρα "εναλλακτικού εκσυγχρονισμού" που μπορεί να προσαρμόζει τις περιφερειακές παραδοσιακές αξίες με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης . Η δραστηριοποίηση λοιπόν της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, δεν ξεφεύγει από το γενικότερο προαναφερθέν πλαίσιο. Αντίθετα, η σχέση αυτή εξελίσσεται διαλεκτικά ως εξής: Από τη μια, το ΝΑΤΟ αναδεικνύεται σε ένα από τους πολλούς μηχανισμούς υλοποίησης των στόχων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ενώ από την άλλη η συγκεκριμένη τουρκική εξωτερική πολιτική μετατρέπεται σε ένα πεδίο διεύρυνσης της νομιμοποίησης της συμμαχίας.

Στο επίκεντρο της πιο πάνω εξέλιξης βρίσκεται η μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ με ιδιαίτερο βάρος στην γεωγραφική του επέκταση προς την Ανατολή και γενικότερα τον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και η θέση που μπορεί να έχει η Τουρκία σε αυτό το πλαίσιο . Η άνοδος της σημασίας της ευρύτερης Μέσης Ανατολής στους νατοϊκούς σχεδιασμούς και συνεπώς η αναγκαιότητα για μηχανισμούς συνεταιρισμών και ενισχυμένων διμερών σχέσεων της ευρωατλαντικής συμμαχίας με χώρες της περιοχής, καταγράφηκε πολύ χαρακτηριστικά από τον σημερινό Υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Phil Gordon, ήδη από το 2006 . Ως φυσιολογικό επακόλουθο της προσπάθειας γεωγραφικής επέκτασης των στρατιωτικών και άλλων επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ προς την Ανατολή, οι περιοχές της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, της Βορείου Αφρικής, αλλά και της περιοχής του Κόλπου, απέχτησαν μεγαλύτερη σημασία και ρόλο στην προσπάθεια θεσμοθέτησης σχέσεων με την συμμαχία. Την ίδια σημασία απέχτησαν και οι επεκτατικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, στη Σομαλία και στη Λιβύη . Η πολιτική αυτή, η οποία φάνηκε ξεκάθαρα από την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη το 2004 και πήρε ολοκληρωμένη μορφή με τη Σύνοδο της Λισαβόνας το 2010, γεννήθηκε μέσα από την θεωρία ότι η ευρω-ατλαντική ασφάλεια μπορεί να εξυπηρετηθεί καλύτερα μέσα από ένα πιο διευρυμένο δίκτυο συνεταιρισμών και συνεργασιών του ΝΑΤΟ .

Με στόχο την περαιτέρω νομιμοποίηση αυτών των δραστηριοτήτων, εμφανίστηκε και η αναγκαιότητα μεγαλύτερης συνεργασίας και εγκαθίδρυσης στρατηγικών σχέσεων με περιφερειακές οργανώσεις και παράγοντες, αλλά και τη δημιουργία νέων νατοϊκών συνεταιρισμών. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι ο "Μεσογειακός Διάλογος" και η "Πρωτοβουλία Συνεργασίας Κωνσταντινούπολης" που αποτελούν την πιο ολοκληρωμένη έκφραση θεσμικής εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, υπογραμμίζοντας μάλιστα την αναγκαιότητα αύξησης της στρατιωτικής και πολιτικής συνεργασίας αυτών των περιοχών με τη συμμαχία .

Όπως χαρακτηριστικά ομολογεί ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας, Ισμέτ Γιλμάζ, οι πιο πάνω πρωτοβουλίες έχουν στόχο "να ξεπεραστεί η έννοια του 'άλλου' και να διευρυνθεί η νομιμοποίηση των νατοϊκών επιχειρήσεων" . Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, η συμμετοχή περιφερειακών οργανισμών, χωρών και άλλων παραγόντων είναι απαραίτητο στοιχείο νομιμοποίησης των επεμβάσεων της συμμαχίας στην περιοχή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Λιβύη, ενώ την ίδια στιγμή η αναγκαιότητα αυτή επεκτείνεται και στην σημασία που έχει η αναβάθμιση της συνεργασίας του ΝΑΤΟ με οργανώσεις όπως η Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας και ο Αραβικός Σύνδεσμος . Για παράδειγμα, η Τουρκία ως στρατηγικός εταίρος του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, αλλά και ως χώρα με ιδιαίτερες σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα το στόχο ενίσχυσης των σχέσεων του ΝΑΤΟ με την συγκεκριμένη περιοχή .

Απτό παράδειγμα της προώθησης του "τουρκικού μοντέλου" στις πολιτικές του ΝΑΤΟ αποτελεί το Αφγανιστάν, το οποίο ήταν ίσως το σημαντικότερο ζήτημα της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής στο Σικάγο. "Ένα ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, χωρίς την Τουρκία, μπορεί να μετατραπεί σε στρατό (χριστιανικής) σταυροφορίας" , έγραψε ο Τούρκος ισλαμιστής αρθρογράφος Αμντουλχαμίτ Μπιλιντζί, φωτογραφίζοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο, το νομιμοποιητικό ρόλο που θέλει να παίξει η Τουρκία στους νατοϊκούς σχεδιασμούς. Στο πλαίσιο αυτό, το Αφγανιστάν και η νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργείται, αποτελούν θέματα εξαιρετικής σημασίας για την τουρκική εξωτερική πολιτική. Καθόλου τυχαία, η ανάληψη της αρχηγίας του πολυεθνικού κατοχικού στρατού (ISAF) στο Αφγανιστάν από την Τουρκία, η εμπλοκή της Άγκυρας στην ανάπτυξη πολεοδομικού σχεδιασμού, έργων υποδομής και παροχής ασφάλειας σε στρατηγικά σημεία της χώρας, καθώς και ο διαμεσολαβητικός ρόλος που παίζει μεταξύ Αφγανιστάν-Πακιστάν , αποτέλεσαν μερικούς από τους βασικότερους άξονες των αποφάσεων του ΝΑΤΟ στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής.

Ο κομβικός ρόλος που αναμένεται να παίξει η Τουρκία στα επόμενα χρόνια αναφορικά με την στρατηγική "φεύγουμε μένοντας" του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν συμπικνώνεται στην εξής εξέλιξη: Η αναμενόμενη αποχώρηση κατοχικών στρατευμάτων σε συνδυασμό με τις οξυνόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην εν λόγω περιοχή, οδηγούν το ΝΑΤΟ στην ταύτιση του δόγματος για την "παγκόσμια ασφάλεια" με την συγκεκριμένη στρατηγική αποχώρησης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Άγκυρα επιδιώκει να επωφεληθεί, εκμεταλλευόμενη δεδομένα των ισορροπιών στην γειτονιά της. Συγκεκριμένα, η πιο λογική διαδρομή αποχώρησης στρατευμάτων με την εμπλοκή της Τουρκίας είναι η μεταφορά τους στο διεθνές λιμάνι της Μερσίνας και στην αμερικανική βάση του Ιντζιρλίκ. Όμως ο εναέριος χώρος του Ιράν για αυτή την μετακίνηση είναι κλειστός προς αμερικανικές δυνάμεις. Μια άλλη επιλογή είναι ο εναέριος διάδρομος από την Αρμενία προς την Τουρκία, κάτι που αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό η Άγκυρα. Συνεπώς η φαινομενικά μοναδική λύση είναι η μεταφορά στρατευμάτων στο Πακιστάν, με το οποίο όμως οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα . Στο σημείο αυτό αναμένεται να ενεργοποιηθεί ο διαμεσολαβητικός ρόλος της Τουρκίας και οι καλές σχέσεις της με την κυβέρνηση του Πακιστάν. Η επίσκεψη Έρντογαν στην Ισλαμαμπάντ τις μέρες πραγματοποίησης της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, δεν ήταν άσχετη με τα πιο πάνω.

 

3. Συμπερασματικά

"Για την Τουρκία το ερώτημα δεν είναι εάν το ΝΑΤΟ είναι ακόμα χρήσιμο, αλλά το πώς το ΝΑΤΟ θα μπορέσει να προσαρμοστεί καλύτερα στις σημερινές πραγματικότητες και τις αυριανές αβεβαιότητες", έγραψε πρόσφατα σε άρθρο του ο Αχμέτ Νταβούτογλου . Σύμφωνα με την συγκεκριμένη αντίληψη, η επιδίωξη της Τουρκίας είναι να αποτελέσει τα επόμενα χρόνια έναν από τους κύριους άξονες διεύρυνσης των δράσεων του ΝΑΤΟ στο πλαίσιο της επέκτασής του προς την Ανατολή.

Με βάση την στρατηγική πολιτικής και οικονομικής ενσωμάτωσης που ακολουθεί η κυβέρνηση Έρντογαν στην περιοχή, φαίνεται ότι θα επιδιώξει ακόμα πιο έντονα την εξαγωγή της θεωρίας περί εμπλοκή του τοπικού στοιχείου σε οικουμενικές (βλέπετε νατοϊκές) στρατηγικές και στόχους. Δηλαδή, η Άγκυρα επιθυμεί όπως καταστεί το επίκεντρο ή ένα από τα επίκεντρα υλοποίησης ευρύτερων στρατηγικών, με τρόπο όμως που να μην γίνονται αντιληπτές ως ξένη επιβολή, αλλά ως τοπική λύση. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται τα παραδείγματα εμπλοκής Αραβο-μουσουλμανικών κρατών στις επιχειρήσεις εναντίον της Λιβύης, η οργανωμένη προσπάθεια της τουρκικής κυβέρνησης για ενίσχυση της συριακής πολιτικής και στρατιωτικής αντιπολίτευσης (εντός και εκτός Συρίας), καθώς και η επιδίωξη αύξησης της πίεσης προς τον Άσσαντ καταρχήν από φορείς όπως ο Αραβικός Σύνδεσμος και η Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας.

Η λεγόμενη αραβική άνοιξη και η γενικότερη πορεία ανακατατάξεων στην περιοχή, αποτελούν ισχυρούς παράγοντες που σπρώχνουν οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ, να προσανατολίσουν την προσοχή τους σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι νατοϊκές δομές συνεταιρισμών αναμένεται να αναλάβουν σημαντικότερο ρόλο στην επιδίωξη αύξησης της επιρροής της συμμαχίας. Συνεπώς, η θέση της Τουρκίας θα εξαρτηθεί και από αυτή την εξέλιξη. Στο παρόν στάδιο, η Άγκυρα καταφέρνει να αναδεικνύεται σε ισχυρό περιφερειακό παράγοντα αξιοποιώντας μάλιστα την σχετικά υψηλή δημοφιλία των ηγετών της σε Αραβο-μουσουλμανικές κοινωνίες, καθώς και τους εμπορικούς προσανατολισμούς του κεφαλαίου της. Δηλαδή εξακολουθεί να διατηρεί εργαλεία που την μετατρέπουν σε γέφυρα νομιμοποίησης μεταξύ Δύσης και Ανατολής και που την αναβαθμίζουν εντός της ευρω-ατλαντικής συμμαχίας. Όμως η πορεία των εξελίξεων στην περιοχή, η ανθεκτικότητα ή όχι της ίδιας της Τουρκίας μέσα στο ευρύτερο περιβάλλον της κρίσης, καθώς και η εσωτερική της ισορροπία με επίκεντρο το Κουρδικό, αποτελούν στοιχεία εξαιρετικής σημασίας για την σταθεροποίηση της Τουρκίας ως πρωταγωνιστικής δύναμης στο ΝΑΤΟ και στην περιοχή.

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved