THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Πλοήγηση σε οικονομικά φουρτουνιασμένες θάλασσες

 

Δεκέμβριος 2011

Η αλλαγή Πρωθυπουργού στην Ελλάδα τον περασμένο μήνα παραπέμπει σε έκτακτες καταστάσεις. Κανονικά, η κυβέρνηση εκλέγεται για τέσσερα χρόνια. Η Ελλάδα, όμως, λόγω των αυστηρών μέτρων λιτότητας, του προεκλογικού συνθήματος λεφτά υπάρχουν και των επακόλουθων διαμαρτυριών είχε καταντήσει ακυβέρνητη χώρα. Σ αυτή τη χαοτική κατάσταση, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε τη μάλλον γκάφα περί δημοψηφίσματος. Κάποιοι μίλησαν περί μπλόφας αλλά τελικά αποδείχτηκε γκάφα. Οι Ευρωπαίοι εταίροι αλλά και τα ελληνικά κόμματα (ακόμη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ) μίλησαν εναντίον της ιδέας, που φαινόταν μια δονκιχωτική πρόταση. Δημοψήφισμα με ποιο ερώτημα; Αν συμφωνούσαν οι ΄Ελληνες για το πακέτο κουρέματος του χρέους τους; Αν ήθελαν να παραμείνουν στο ευρώ; Αν ήθελαν να παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση; Δεν διευκρινίστηκε με την ανακοίνωση.

Κανένα από τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένου και του ΠΑΣΟΚ) δεν αμφισβητεί τα δυο τελευταία ερωτήματα, δηλαδή το περί ευρώ και παραμονής στην ΕΕ- ενώ το πρώτο φαίνεται άστοχο. Αν κάποιοι θα ήθελαν να απαιτήσουν δημοψήφισμα θα ήταν οι Ευρωπαϊκές χώρες αν συμφωνούν να χρηματοδοτήσουν το πακέτο. Σ ένα δημοψήφισμα, όλες οι εκδοχές είναι ανοιχτές και δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί μια αντιευρωπαϊκή ετυμηγορία των δικαολογημένα λόγω περικοπών και μέτρων αγανακτισμένων πολιτών. Με την έννοια ότι πάρα πολλοί, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό ήταν εναντίον της πρότασης δημοψηφίσματος, ο πρωθυπουργός Παπανδρέου τσαλακώθηκε ανεπανόρθωτα. ΄Η θάπρεπε να επιμείνει ή να παραιτηθεί. Προτιμήθηκε το δεύτερο. Οι γκάφες πληρώνονται, ιδιαίτερα στις δημοκρατίες.

Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε τα τρία παραπάνω ερωτήματα αλλά δεν θα αρκούσε ολόκληρο το άρθρο. Προτιμότερο να συζητήσουμε την όλη κατάσταση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζονται. Είναι δυσάρεστο το ότι ο Παπανδρέου αναγκάστηκε να παραιτηθεί στο μέσο της θητείας του. Ιδιαίτερα όταν σκεφτούμε ότι η κυβέρνησή του πέτυχε σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Ψηφίστηκαν νόμοι για μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό, στο φορολογικό, ο Καλλικράτης για τους νέους δήμους, για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, για τον εκσυγχρονισμό των πανεπιστημίων, και άλλα. Αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις που άλλοι δεν τόλμησαν στα 60 τόσα μεταπολεμικά χρόνια. Υπάρχει πρόβλημα, βέβαια, ότι στην Ελλάδα δεν εφαρμόζονται οι νόμοι αλλά τώρα η νομοθεσία υπάρχει και στο μέλλον θα εφαρμοστεί. Υπήρχε επίσης το πρόβλημα ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έκαναν το μεγαλύτερο μέρος αυτού του αγώνα μόνοι, επωμιζόμενοι ένα τεράτιο πολιτικό κόστος. Υπήρξαν απώλειες, διαφωνίες, δυσαρέσκειες, δισταγμοί.

Η κυβέρνηση στις αρχές του 2010, ύστερα από μερικές αμφιταλαντεύσεις, ανέγνωσε ρεαλιστικά την κατάσταση και έλαβε σωστά μέτρα με το μνημόνιο, μέτρα βέβαια που ήταν αντιδημοφιλή. Η αποτυχία της όμως ήταν ότι τα μέτρα δεν προχώρησαν χωρίς παλινωδίες, εσωτερικές διαφωνίες, χωρίς ημίμετρα και αναποφασιστικότητα. ΄Εγιναν περικοπές μισθών και συντάξεων, μπήκαν φόροι, αλλά η κυβέρνηση απέτυχε στο να περικόψει τις κρατικές δαπάνες, να εισπράξει τους φόρους και να ισοσκελίσει τους προϋπολογισμούς της.

Υπάρχουν δίκαιες διαμαρτυρίες για τις περικοπές μισθών αλλά η κυβέρνηση απέτυχε να επικοινωνήσει σωστά το πρόβλημα ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ότι δεν μπορείς να ξοδεύεις στον προϋπολογισμό περισσότερα χρήματα από ό,τι εισπράττεις και δεν μπορείς να κάνεις κοινωνική πολιτική με δανεικά. Αυτό γινόταν στο παρελθόν με το κλείσιμο των δρόμων με τα τρακτέρ και τον εξαναγκασμό των κυβερνήσεων για παροχές, -αντιπαραγωγικών επιχορηγήσεων και μισθολογικών αυξήσεων με δανεικά, που κατέστησαν τη χώρα υπερχρεωμένη και τα προϊόντα της μη ανταγωνιστικά ή ανύρπαχτα. Η αύξηση των μισθών πάνω από τα όρια της παραγωγικότητας και οι διορισμοί έκτακτων αργόμισθων οδήγησαν στην κάθετη πτώση των εξαγωγών, στην τεράστια αύξηση των εισαγωγών και αποβιομηχανοποίησαν τη χώρα εντελώς.

Υπάρχουν όλα τα δίκαια για μια καλύτερη και δικαιότερη οργάνωση της Ευρώπης των λαών και όχι του κεφαλαίου. Μια Ευρώπη με αλληλεγγύη για εκείνους που μένουν πίσω. Δύσκολα, όμως, μπορεί να απαιτηθεί αλληλεγγύη όταν δεν μηδενίζονται τα πρωτογενή ελλείμματα και δημιουργείται η ψευδαίσθηση ευημερίας με δανεικά.

Υπάρχει το γενικότερο πρόβλημα ότι ο κόσμος, όλες οι χώρες σήμερα, ζουν μια αλλαγή, μια μεταβατική περίοδο που προέρχεται από την παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί το φαινόμενο νέων ταχέως αναπτυσσόμενων χωρών όπως η Κίνα και η Ινδία όπου η βιομηχανία αναπτύσσεται ραγδαία, τη στιγμή που το κόστος παραγωγής (μισθοί) είναι πολύ χαμηλό. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, πάει εκεί που υπάρχει χαμηλότερο κόστος και συνεπώς μεγαλύτερα κέρδη. Το χαμηλό κόστος μισθών προσελκύει τη μετακίνηση της βιομηχανίας από τις παλιές ανεπτυγμένες χώρες προς τις νέες αναπτυσσόμενες. Από την Ευρώπη και την Αμερική προς την Ασία, ακόμη και από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία και την Τουρκία όπου υπάρχει σχετικά φτηνότερο εργατικό δυναμικό. Τα βιομηχανικά προϊόντα σήμερα κατασκευάζονται στην Κίνα, την Ινδία, την Κορέα και άλλες χώρες της Ασίας με φτηνό εργατικό δυναμικό. Αυτό προκαλεί στις παλιές ανεπτυγμένες χώρες εξάρθρωση δομών, ανεργία και δυσπραγία. Η Αυστραλία κατορθώνει να ξεφεύγει λόγω εξαγωγής ορυκτών στην Κίνα και άλλες χώρες (πχ ουράνιο στην Ινδία).

Με τον καιρό θα δημιουργηθεί κάποια νέα ισορροπία αλλά όπως είχε πει και ο μεγάλος ΄Αγγλος οικονομολόγος John Meynard Keynes "in the long run we are all dead" μακροπρόθεσμα, (όταν βελτιωθούν τα πράγματα) θα έχουμε όλοι πεθάνει. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι τι γίνεται στο βραχυπρόθεσμο διάστημα, τί γίνεται σήμερα και αύριο. Αυτό είναι που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με γνώση, θάρρος και αποφασιστικότητα. Αυτά είναι τα δύσκολα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και η αμέσως επόμενη.

* (Ο Δρ Χρήστος Ν. Φίφης είναι Honorary Research Associate στη Σχολή Ιστορίας και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe).

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved