THE ONLY GREEK NEWSPAPER PUBLISHED IN SOUTH AUSTRALIA ENGLISH ΕΛΛΗΝΙΚΑ  
   

Αρχική Σελίδα

Διεθνή

Ελλάδα

Κύπρος

Αυστραλία

Παροικιακά

Αθλητικά

Άρθρα - Απόψεις

Πολιτισμός

Ιστορία

Υγεία

Επιστίμη

Αρχείο

Ανακοινώσεις

Ποιοί Είμαστε

Επικοινωνία

Σύνδεσμοι

Φωτογραφίες

Βίντεο

 

 


Renmark Paringa Council


Ραδιοφωνικο ιδρυμα Κυπρου


Ελληνικη Ραδιοφωνια τηλεοραση

 

 

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ 1976

ΜΕΡΟΣ ΙΙ

 

"καθιερώνεται η ζωντανή νεοελληνική γλώσσα" (1)

 

Γράφει: Γιώργος Μητρόπουλος

ΑΘΗΝΑ

Ιούλιος 2012

Πριν από την ψήφιση των τελικών νομοσχεδίων της μεταρρύθμισης προηγήθηκε η συζήτηση στη Βουλή. Η συζήτηση για το σχέδιο νόμου της Νέας Δημοκρατίας περιορίστηκε κυρίως σε δύο θέματα, στο γλωσσικό ζήτημα και στη στροφή στην τεχνική εκπαίδευση. Η αντιπολίτευση ομόφωνα πρότεινε ως συμπληρωματικό της μεταρρύθμισης την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος. Την πρόταση για την καθιέρωση του μονοτονικού απέρριψε ο Υπουργός Παιδείας Γεώργιος Ράλλης με το αιτιολογικό ότι: "δεν έχει ωριμάσει ο καιρός δια την κατάργηση των τόνων" (2). Στη φάση των τροπολογιών συζητήθηκε εκτενέστερα και το θέμα της λεγόμενης κάθαρσης του κλάδου της εκπαίδευσης από πρόσωπα τα οποία είχαν συνεργαστεί με τη δικτατορία (3).

Από τα κόμματα της αντιπολίτευσης μόνο η ΕΔΗΚ στήριξε ομόφωνα το νομοσχέδιο (4). Συγκεκριμένα ανέφερε στη Βουλή ο Ευάγγελος Παπανούτσος: "Η ΕΔΗΚ βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να εκφράσει την ικανοποίησή της, γιατί έρχεται στη Βουλή ένα νομοθέτημα τόσο σοβαρό, που είναι περίπου υπερκομματικό" (5). Στο χαρακτηρισμό "σχεδόν υπερκομματικό" ήταν σύμφωνος και ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, ο οποίος όμως είχες δευτερεύουσες διαφωνίες σε θέματα φιλοσοφίας της εκπαίδευσης. Στο άκουσμα της λέξης υπερκομματικό ο υπουργός παιδείας Γεώργιος Ράλλης είχε αναφωνήσει: "Το νομοσχέδιο δεν είναι καθόλου υπερκομματικό. Το νομοσχέδιο φέρει τη σφραγίδα της Νέας Δημοκρατίας" (6).

Το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε ριζικές αντιθέσεις και μάλιστα στα κεντρικά σημεία του σχεδίου. Ο αγορητής του ΠΑΣΟΚ Ιωάννης Κουτσόχερας διαφώνησε ριζικά με την καθιέρωση εξετάσεων ανάμεσα στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο κάνοντας λόγο για "Σινικό Τείχοςώστε τα περισσότερα παιδιά να είναι καταδικασμένα να μην περνούν το κατώφλι του Λυκείου" (7). Ακόμη ο ειδικός αγορητής του ΠΑΣΟΚ Απόστολος Κακλαμάνης ανέφερε ότι το νομοσχέδιο δεν αντιμετώπιζε το ζήτημα της σχολικής γνώσης: "Δεν ρυθμίζει, δεν καθορίζει καν βασικές γραμμές και στοιχεία των προγραμμάτων κάθε βαθμίδας" (8).

Το ΚΚΕ υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο δεν ήταν υπερκομματικό αλλά ταξικό, αφού οι συνεχόμενες εξετάσεις σκοπό είχαν να στρέψουν τους μαθητές στην τεχνική εκπαίδευση (9). Τέλος το ΚΚΕ Εσωτερικού τόνισε τα θετικά σημεία της μεταρρύθμισης (καθιέρωση δημοτικής, εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση) αλλά ταυτόχρονα άσκησε κριτική στις υπόλοιπες παραμέτρους.

Το τελικό σχέδιο ψηφίστηκε από τη βουλή τον Απρίλιο του 1976. Το σχέδιο νόμου "περί οργανώσεως και διοικήσεως της Γενικής Εκπαίδευσης" ψηφίστηκε από τη Βουλή και μέσα από το νόμο 309 της 3ης Απριλίου 1976 η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση έγινε νόμος της πολιτείας και άρχισε η εφαρμογή του. Η Τεχνική Επαγγελματική εκπαίδευση καθιερώθηκε με το νόμο 576 της 13ης Απριλίου 1977. Τα προεδρικά διατάγματα 503 της 7ης Ιουνίου 1977 και 508 της 9ης Ιουνίου 1977 καθόρισαν τις περεταίρω λεπτομέρειες της μεταρρύθμισης.

Ενα από τα θετικότατα σημεία της μεταρρύθμισης ήταν η επίσημη καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας ως αποκλειστικής γλώσσας της εκπαίδευσης. Με αυτό τον τρόπο έκλεινε ένας ιστορικός κύκλος αντιπαράθεσης σχεδόν δύο αιώνων. Οι συνθήκες είχαν πλέον ωριμάσει για την καθολική αποδοχή της δημοτικής από όλες τις κοινωνικές ομάδες ως επίσημου γλωσσικού εργαλείου.

Το πρωτοποριακό μέτρο της μεταρρύθμισης ήταν η εφαρμογή της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Η παραπάνω εκπαίδευση χωρίστηκε σε μέση και ανωτέρα. Η μέση περιελάμβανε τις Τεχνικές Επαγγελματικές Σχολές (Τ.Ε.Σ) και η Ανωτέρα τα Τεχνικά Επαγγελματικά Λύκεια (Τ.Ε.Λ) (10).

Με το προεδρικό διάταγμα της 9ης Ιουνίου 1977 καταργούνταν οι εξετάσεις του Φεβρουαρίου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και καθιερώνονταν από δω και στο εξής μόνο οι τελικές εξετάσεις οι οποίες θα διενεργούνταν τον Ιούνιο κάθε σχολικού έτους. Επιπλέον, το προεδρικό διάταγμα 503 της 7ης Ιουνίου 1977 περιέγραφε τον τρόπο διεξαγωγής των εισιτηρίων εξετάσεων για τα Λύκεια, μέτρο που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά κατά το σχολικό έτος 1977-78.

Σύμφωνα με τα νέα μέτρα, η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα διεξάγονταν πλέον με πανελλήνιες εξετάσεις, υποχρεωτικές για όλους τους φοιτώντες στα Γενικά Λύκεια. Οι μαθητές θα εξετάζονταν σε όλα τα μαθήματα των δύο τελευταίων τάξεων του Λυκείου, τα αποτελέσματα των οποίων αποτελούσαν κριτήριο, τόσο για την προαγωγή/απόλυση, όσο και για την είσοδο τους στα ΑΕΙ και στις Ανώτερες Τεχνικές Σχολές. Με το παραπάνω μέτρο συνδέθηκε άμεσα η σχολική αξιολόγηση με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο, η σχέση εξάρτησης των δύο βαθμίδων (11). Επιπλέον, οι τριτοβάθμιες σχολές χωρίστηκαν σε δύο ομάδες της κλασικής και της πρακτικής κατεύθυνσης. Οι εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ, πανελλήνιες, πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά το σχολικό έτος 1978-79.

Γενικότερα οι κύριοι άξονες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1976/77 ήταν οι ακόλουθοι (12): α) Αναγνώριση της δημοτικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας της εκπαίδευσης (13). β) Χωρισμός του εξαταξίου Γυμνασίου σε τριετές υποχρεωτικό Γυμνάσιο και τριετές Λύκειο. γ) Επιμήκυνση του υποχρεωτικού χρόνου σπουδών από έξι σε εννέα χρόνια. ε) Η δημιουργία της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης με σκοπό την κατεύθυνση του μαθητικού πληθυσμού στα ΤΕΣ και στα ΤΕΛ, έτσι ώστε να αποσυμπιεσθεί η γενική εκπαίδευση (14). στ) Θέσπιση εισαγωγικών εξετάσεων για τα Λύκεια και πανελλήνιων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ. ζ) Καθιέρωση στο Γυμνάσιο της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από μετάφραση (15). Η γενική κατεύθυνση των παραπάνω μέτρων θα μπορούσε να συνοψιστεί σε δύο στόχους. Πρώτον, στην προσπάθεια εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού συστήματος με την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας και δεύτερον στην προσπάθεια ανάπτυξης της τεχνικής εκπαίδευσης με την ελπίδα να περιοριστεί η ζήτηση πανεπιστημιακής παιδείας (16).

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976 ουσιαστικά απέκτησε τη δυναμική της από τον απόηχο της μεταπολίτευσης και την ανάγκη αλλαγής του εκπαιδευτικού συστήματος. Τα νέα μέτρα μπορούν να ειδωθούν ως ένα μείγμα συντηρητισμού και φιλελευθερισμού. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι ουσιαστικά δεν υπήρξε η κατάλληλη προετοιμασία και έρευνα που χρειάζονταν για μια τέτοια μεταρρύθμιση. Το Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμορφώσεως (ΚΕΜΕ) είχε ιδρυθεί μόλις το 1975 και ήταν αδύνατο να παρέχει συγκεκριμένες οδηγίες και μελέτες για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της επόμενης χρονιάς (17).

Δεν μπορούμε όμως να αρνηθούμε πως ήταν η προσπάθεια μιας βαθιάς μεταρρύθμισης στη δομή του εκπαιδευτικού συστήματος, αφού έθεσε νέους στόχους για όλες τις βαθμίδες, καθιέρωσε τη δημοτική γλώσσα, την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση και το εννιάχρονο υποχρεωτικό σχολείο (18). Παρά τα θετικά σημεία, η μεταρρύθμιση δεν ξέφευγε από το συντηρητικό τρίπτυχο της θρησκευτικής, εθνικής και ηθικής συνείδησης το οποίο ήταν υποχρεωμένο να "καλλιεργεί" το σχολείο. Κατ΄ αυτό το πνεύμα, ως αποστολή του Γυμνασίου ορίστηκε και η "εμπέδωση ακμαίου εθνικού, θρησκευτικού και ηθικού φρονήματος" ενώ επιπροσθέτως το Λύκειο επιδίωκε "την περεταίρω τόνωση του εθνικού και ηθικού φρονήματος των μαθητών" (19).

Περισσότερο, η μεταρρύθμιση περιορίστηκε στην εξωτερική αλλαγή και λιγότερο στην πραγματική εσωτερική μεταμόρφωση της εκπαίδευσης. Οι μέθοδοι, οι τρόποι διδασκαλίας, τα αναλυτικά προγράμματα, οι τρόποι και τα μέσα μάθησης, η καλλιέργεια της απομνημόνευσης και όχι της κριτικής σκέψης, η μη παροχή παιδαγωγικής ελευθερίας στους εκπαιδευτικούς, οι σχέσεις μαθητών-δασκάλων παρέμειναν αναλλοίωτες, παραβλέποντας την ουσία και το περιεχόμενο της μεταρρύθμισης (20). Επίσης, τα νέα μέτρα ενίσχυσαν το συγκεντρωτισμό καθώς και τον έλεγχο της εκπαιδευτικής διαδικασίας από την κεντρική διοίκηση (21).

Επιπλέον, η αιχμή της μεταρρύθμισης, η στροφή προς την τεχνική εκπαίδευση αντιμετωπίστηκε με μεγάλη καχυποψία από το μαθητικό πληθυσμό (22), αφού η γενική εκπαίδευση αποτελούσε τη μοναδική είσοδο για την ανώτατη. Εξάλλου οι ελλείψεις σε σχολικά κτήρια, σε νέα βιβλία (23) και σε υλικοτεχνικές υποδομές για την επίτευξη των στόχων της τεχνικής εκπαίδευσης ήταν μεγάλες. Το εκπαιδευτικό προσωπικό των Τεχνικών Επαγγελματικών Σχολών σε ποσοστό 68% δεν κατείχε πανεπιστημιακό πτυχίο, εμφανές σημάδι υποβάθμισής τους (24). Παρά τις κυβερνητικές προσπάθειες, η τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση δεν κατάφερε στο διάστημα αυτό να εξισωθεί πλήρως με τη γενική. Φυσικά, σημαντικό ρόλο στην υποβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης έπαιξε και η νοοτροπία της ελληνικής οικογένειας η οποία επιδίωκε τα τέκνα της να φοιτήσουν στη γενική εκπαίδευση έχοντας ως στόχο την εισαγωγή τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Η θεσμοθέτηση των εισαγωγικών εξετάσεων για το Λύκειο, αλλά κυρίως των πανελλήνιων εξετάσεων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, η "λογική των φραγμών" (25), ενέτειναν την αύξηση της παραπαιδείας. Ταυτόχρονα με τη μεταρρύθμιση, καθιερώθηκε πλέον το φροντιστήριο ως "παρα-εκπαιδευτικός θεσμός" όπου γίνονταν επί πληρωμή εντατικότερη και συστηματικότερη προετοιμασία για τις παραπάνω εξετάσεις (26). Το φροντιστήριο, φαινόμενο μοναδικό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ακύρωνε στην πράξη τη δωρεάν παιδεία κάνοντάς την περισσότερο ταξική, αφού μόνο όσοι διέθεταν την οικονομική δυνατότητα ήταν ικανοί να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες οικονομικές απαιτήσεις.

Επιπλέον, ο πολύ περιορισμένος αριθμός εισακτέων στα πανεπιστήμια παρά την απόκτηση του απολυτηρίου του Γενικού Λυκείου και η επιθυμία τους για την απόκτηση ενός πανεπιστημιακού διπλώματος δημιούργησε το φαινόμενο των χιλιάδων Ελλήνων φοιτητών του εξωτερικού. Το φαινόμενο, πέρα από κοινωνικές και παιδαγωγικές παραμέτρους, δημιουργούσε μια τεράστια εκροή συναλλάγματος για την ήδη προβληματική ελληνική οικονομία (27).

Παρά το ότι η "στροφή προς την τεχνική εκπαίδευση" δεν επιτεύχθηκε στον αναμενόμενο βαθμό, οι εισαγωγικές εξετάσεις για το Γενικό Λύκειο ταυτόχρονα με τη θεσμοθέτηση της Τεχνικής Εκπαίδευσης μείωσαν τον αριθμό των μαθητών στα Γενικά Λύκεια. Τελικά, η μεταρρύθμιση πέτυχε ως προς αυτό το στόχο της αφού ελαττώθηκαν οι υποψήφιοι για τα ΑΕΙ κατά την περίοδο 1979-1981 (28).

Σε τελευταία ανάλυση η πλατιά πολιτική συναίνεση για τα μεταρρυθμιστικά μέτρα του 1976 δεν αποτέλεσαν τη βάση για μια πραγματική βελτίωση της ελληνικής παιδείας. Ουσιαστικά τα εκπαιδευτικά μέτρα σημαδεύτηκαν από μια αντίφαση, από τη μια μεριά επικράτησε η τάση για εκσυγχρονισμό και από την άλλη η έλλειψη πιστώσεων, τα σχολικά βιβλία, οι θεσμοί, οι διαδικασίες, οι αρχές, η εκπαιδευτική πολιτική παρέμειναν δέσμιες του παρελθόντος (29). Τα μέτρα υπονομεύτηκαν άμεσα και έμμεσα από τις ίδιες τις εσωτερικές τους αντιφάσεις ανάμεσα στον εκσυγχρονισμό και την άρνησή του.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Κωνσταντίνος Αποσκίτης εισηγητής της πλειοψηφίας: Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4018.

2. Για τα θετικά στοιχεία του μονοτονικού συστήματος στο Ε. Κριαράς. Άρθρα & Σημειώματα. Εστία 1979, σελ 207.

3. Γ. Λαμψίδης. Οι περιπέτειες της δημοτικής. Αθήνα 1993 και ειδικότερα στο κεφάλαιο Η Αναγνώριση 1976.

4. Στο θέμα αυτό ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ ήταν ιδιαίτερα καυστικός αναφέροντας ότι υπάρχει: μέγα θέμα της κάθαρσης στο χώρο της Παιδείας. Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4040.

5. Γ. Ράλλη. Χωρίς Προκατάληψη. Ελληνική Ευρωεκδοτική 1983, σελ 108-9.

6. Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4020.

7. Μαρία Ηλιού. Εκπαιδευτική και Κοινωνική Δυναμική. Πορεία 1984, σελ 181.

8. Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4024.

9. Μπουζάκης Σ. Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσειςστην Ελλάδα. τόμ. Β΄, Gutenberg 1995, σελ 30.

10. P. K. Persianis. Values Underlying the 1976-1977 Educational Reform in Greece. Comparative Education Review, Vol. 22, No. 1 (Feb., 1978), p 55.

11. A. Καραφύλλης. Νεοελληνική Εκπαίδευση: Δύο Αιώνες Μεταρρυθμιστικών Προσπαθειών. κριτική 2002, σελ 152.

12. Σ. Μπουζάκης. Σχέση Μέσης Εκπαίδευσης ΑΕΙ, σελ 245 στο: Α.Μ. Καζαμίας και Μ. Κασσωτάκης (επιμ.). Ελληνική εκπαίδευση. Σείριος 1995.

13. Ε. Χοντολίδου. Η Συζήτηση για την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση. Αφοί Κυριακίδη 1987, σελ 28.

14. Στο θέμα αυτό ο Απόστολος Κακλαμάνης ανέφερε στη Βουλή: το νομοσχέδιο εις άπταιστον καθαρεύουσαν εισάγει τη δημοτική γλώσσα. Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4040.

18. Στο θέμα αυτό είχε αναφέρει ο εισηγητής της πλειοψηφίας Κωνσταντίνος Αποσκίτης κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου: σκοπός μας είναι να κόψωμε κάπως το μονόδρομο από το δημοτικό σχολείο προς τις πύλες του πανεπιστημίου. Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4019.

19. Φ. Κ. Βώρου. Σύντομη Ιστορία της Νεοελληνικής Εκπαίδευσης. Αθήνα 1982, σελ 30-33.

20. Μαρία Ηλιού. κπαιδευτική και Κοινωνική Δυναμική. Πορεία 1984, σελ 181.

21. Α Ανδρέου & Γ Παπακωνσταντίνου. Οργάνωση και Διοίκησης του Εκπαιδευτικού Συστήματος. Εξάντας 1990, σελ 64.

22. Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4049.

23. Σ. Μπουζάκης. Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. τόμ. Β΄, Gutenberg 1995, σελ 28.

24. A. Καραφύλλης. Νεοελληνική Εκπαίδευση: Δύο Αιώνες Μεταρρυθμιστικών Προσπαθειών. κριτική 2002, σελ 156. Εύστοχα η Μαρία Ηλιού χαρακτηρίζει τη μεταρρύθμιση "γερασμένο νεογέννητο". Μαρία Ηλιού. Εκπαιδευτική και Κοινωνική Δυναμική. Πορεία 1984, σελ 182.

25. Για τη διοικητική οργάνωση της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο Θ. Ανθογαλίδου. Η Οργάνωση της Γενικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα πριν και μετά τη Μεταρρύθμιση του 1976. Ιωάννινα 1980, σελ 123-136.

26. Όμως ανέφερε ο Απόστολος Κακλαμάνης στη Βουλή: "εκτός από έμψυχο υλικό δεν υπάρχει η τεχνικοοικονομική υποδομή, για τη δημιουργία και λειτουργία σχολείων". Πρακτικά Βουλής, Ολομέλεια, Συνεδριάσεις Θ΄ - ΡΚ΄, Τόμος 4ος. Αθήνα 1976, σελ 4041.

27. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα αναγνωστικά βιβλία του δημοτικού σχολείου της δεκαετίας του 1970 ήταν γραμμένα για τη μεταρρύθμιση του 1954 και ένα για αυτή του 1917. Σύμφωνα με τη συγγραφέα Άννα Φραγκουδάκη το δημοτικό σχολείο επιδίωκε μέσα από τα αναγνωστικά του να διαμορφώσει έναν άνθρωπο υποταγμένο και πειθήνιο χωρίς κριτική σκέψη, μοιρολάτρη, δεισιδαίμονα, θρησκόληπτο. Έναν πολίτη για τον οποίο ο πατριωτισμός θα ταυτίζονταν με την άκριτη αποδοχή της οποιασδήποτε πολιτικής εξουσίας, μόνο και μόνο γιατί ήταν εξουσία. Άννα Φραγκουδάκη. Τα Αναγνωστικά Βιβλία του Δημοτικού Σχολείου. Θεμέλιο 1979, σελ 7-9.

28. Σ. Μπουζάκης. Νεοελληνική εκπαίδευση 1821-1998. Gutenberg 2002, σελ 121.

29. Α. Παπανδρέου. Η Τραγωδία της Εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Τολίδη 1985, σελ 101-4.

 

 

 

The Cyprus
 News Agency



Lapithos

 
Designed & Developed by Michael Ppiros
  COPYRIGHT 2010 Greek Community Tribune All Rights Reserved